Μπορεί ο καιρός να συνεχίζει να κάνει τα κόλπα του, όμως είναι γνωστό εδώ και αιώνες. Από τη στιγμή που θα μπει ο Μάιος έφτασε το καλοκαίρι και καμία ψυχρή εισβολή ή ανέλπιστη καταιγίδα δεν μπορεί να μας το χαλάσει. Ειδικά φέτος, που ο τελευταίος μήνας της άνοιξης μπαίνει μεγαλοπρεπώς, με ένα τριήμερο, και μας καλεί -όπως λέει και το παιδικό τραγούδι- να τον προϋπαντήσουμε στην εξοχή. Ακόμη, λοιπόν, κι αν δεν έχουμε κανονίσει ταξίδια και μίνι-διακοπές, μια εκδρομή μπορούμε να την πάμε για να τιμήσουμε την ημέρα όπως της αρμόζει.

Ευτυχώς, η Αττική είναι μεγάλη και γεμάτη ομορφιές. Αρκεί και μόνο να απομακρυνθούμε για λίγο από το μουντό κέντρο της Αθήνας και, ξεκινώντας από τα πολύ κοντινά βόρεια προάστια, οι πρασινάδες δεν αργούν να κάνουν την εμφάνισή τους. Η διάθεση αλλάζει, η επαφή με τη φύση ανοίγει την όρεξη και η παρέα αρχίζει να ζητάει φαγητό. Κάπου εδώ μπαίνουμε εμείς. Με εμπειρία χρόνων στο σπορ της καλής εξοχικής ταβέρνας, με μια σταθερή προτίμηση στο κρέας, τις γάστρες και τα μερακλήδικα μαγειρευτά, σας δίνουμε 10 κορυφαίες επιλογές, 10 μέρη για να φάτε τούτη την Πρωτομαγιά και να πιάσετε τον Μάιο όπως του πρέπει: νόστιμα και στον καθαρό αέρα.

Το Λάζο, Κερατέα

View this post on Instagram

A post shared by Το Λάζο (@to_lazo_)

 Στην εξοχική Κερατέα και σε ένα κτίριο που μετράει πάνω από 100 χρόνια ζωής και αποτελεί ζωντανό μνημείο της σύγχρονης ιστορίας της πόλης, βρίσκεται μια ταβέρνα-κόσμημα με υπέροχη αυλή, ιδανική για ανοιξιάτικες μέρες. Εδώ έρχονται εκδρομείς από όλη την Αθήνα για να απολαύσουν όχι μόνο το όμορφο περιβάλλον, αλλά και τις υπέροχες γεύσεις, όλες τους προσεγμένες και φροντισμένες από ανθρώπους με ευδιάκριτο μεράκι. Το Λάζο τιμά τις ρίζες του, προμηθεύεται πρώτες ύλες κυρίως από παραγωγούς της περιοχής και τις μαγειρεύει απλά, ακριβώς όπως πρέπει για να αναδείξει τη γεύση τους.

View this post on Instagram

A post shared by Το Λάζο (@to_lazo_)

 Το τηγανόψωμο είναι must της περιοχής, το συκώτι από τα πιο νόστιμα και καλοψημένα που θα φας και τα ατομικά κοντοσούβλια το απόλυτο χιτ της κουζίνας. Ακόμη και τα γλυκά είναι σπιτικά και χειροποίητα, ιδανικό κλείσιμο ενός μαγαζιού που δικαιώνει απόλυτα τα χιλιόμετρα που θα διανύσεις για να το επισκεφθείς.

Γαλήνη, Πολυδένδρι

 Υπάρχουν κάποιες ταβέρνες τόσο κλασικές στην όψη, που αν δεν πας συστημένος μπορεί και να τις προσπεράσεις ανερυθρίαστα. Το να προσπεράσεις τη Γαλήνη, στα αριστερά του μονόδρομου που ανεβαίνει το Πολυδένδρι, ισοδυναμεί με έγκλημα απέναντι σε κάθε καλοφαγά κρεατοφάγο. Σε αυτήν την αυλή με την αιωνόβια μουριά στο κέντρο, τα τραπέζια αδειάζουν και γεμίζουν στο λεπτό, ειδικά τις Κυριακές που οι παρέες συνωστίζονται περιμένοντας υπομονετικά τη σειρά τους. Η φήμη που ακολουθεί τα παϊδάκια και τις σταβλίσιες της Γαλήνης δεν είναι τυχαία. Εδώ τα κρέατα είναι ψαγμένα, από ζώα της περιοχής, πράγμα που βγαίνει στη γεύση. Πολλοί έρχονται εδώ για την προβατίνα, τα σπιτικά λουκάνικα αλλά και το τυροπιτάρι, που είναι σκέτος αφρός. Οι μερίδες είναι τεράστιες οπότε παραγγέλνεις με μέτρο κι έχοντας πάντα κατά νου το δρόμο της επιστροφής. Πώς θα οδηγήσεις σκασμένος;

Αγρόκτημα Ρεγκούκου, Αμυγδαλέζα

 Δάσος, πρασινάδα, μια υπέροχη αυλή και ένα μικρό μυστικό χωμένο σε μια περιοχή πίσω από τη σαφώς πιο δημοφιλή και αναγνωρισμένη για τις ταβέρνες της Σταμάτα. Πριν από μερικά χρόνια, τούτη την ταβέρνα την ήξεραν μόνο οι λιγοστοί περίοικοι. Τώρα που ακόμη και αυτά τα μέρη πυκνοκατοικήθηκαν, ο Ρεγκούκος έγινε γνωστός και για να βρεις τραπέζι –ειδικά τις Κυριακές- πρέπει να έχεις προνοήσει.

 Πέρα από τα ψητά του, που είναι υπέροχα, εδώ έρχεσαι για να απολαύσεις μαγειρευτά και σπιτικές πίτες, όλα φτιαγμένα με λαχανικά του αγροκτήματος. Το ίδιο και οι σαλάτες, πλούσιες και χορταστικές, μοσχομυρίζουν φρεσκάδα. Όπως παλιά.

Ο Γαβρίλης, Κουβαράς

Για τον Γαβρίλη είχα ακούσει αλλά έμελλε να τον επισκεφθώ πρώτη φορά με ένα μωρό στο πίσω κάθισμα, το οποίο είχε αποκοιμηθεί στα 40 περίπου λεπτά που κράτησε η διαδρομή από την Αθήνα στον Κουβαρά, το μικρό σε μέγεθος αλλά μεγάλο σε κρεατοφαγική φήμη χωριό των Μεσογείων. Η σχεδόν κάθετη ανηφόρα που οδηγεί στην ταβέρνα και η θέα των λίγων και, φυσικά, ασφυκτικά γεμάτων τραπεζιών στον εξωτερικό χώρο του μαγαζιού ήταν αποθαρρυντική. Ευτυχώς, όμως, επιμείναμε. Εδώ δεν έρχεσαι για το περιβάλλον –έχεις φροντίσει να πιάσεις τον Μάη πριν, στα γύρω λιβάδια, και να έρθεις πεινασμένος. Τα κρέατα κόβονται και ψήνονται μπροστά στα μάτια σου, τα παϊδάκια προβατίνας είναι άχαστα, το ίδιο και η μερακλίδικη συκωταριά. Σαλάτες, λουκάνικο, φρεσκοτηγανισμένες πατάτες και σπιτικό τζατζίκι συμπληρώνουν ένα γεύμα-εμπειρία που θα θέλεις να ζήσεις ξανά και ξανά.

Πιπινιός, Σταμάτα

Αν δεν είχε καεί τόσες φορές ετούτη η πλευρά της Πεντέλης, στους πρόποδες της οποίας βρίσκεται η Σταμάτα, το τοπίο που περιβάλλει την πλατεία του χωριού, γεμάτη παραδοσιακές ταβέρνες, θα ήταν μαγευτικό. Και τώρα, βέβαια, το μάτι του Αθηναίου ευχαριστιέται πρασινάδα, αν και περισσότερο ευχαριστιέται η μύτη του τη μεθυστική μυρωδιά των ψητών που σιγογυρνάνε στις σούβλες του Πιπινιού. Από τις πιο μεγάλες και γνωστές ταβέρνες της περιοχής, ο Πιπινιός σερβίρει εκλεκτά κρέατα σε μια δροσερή αυλή γεμάτη λουλούδια. Ιδανικό σκηνικό για να απολαύσεις τα κλασικά ψητά, κοντοσούβλι, κοκορέτσι, αλλά και ένα αρνάκι στη γάστρα όνειρο, που οφείλει να μπαίνει σε γενναία ποσότητα στη μέση κάθε τραπεζιού, για να τσιμπάνε όλοι.

Άγιος Μερκούριος, Βαρυμπόμπη

 Η βόλτα των Αθηναίων στην Πάρνηθα είναι ίσως από τις πιο κλασικές που γίνονται τέτοιες μέρες, που η άνοιξη γιορτάζει και η βόλτα στη φύση είναι σχεδόν επιβεβλημένη. Όχι από την κλασική πλευρά του τελεφερίκ και των πελώριων ταβερνών που τα τελευταία χρόνια παρακμάζουν, αλλά από τη μεριά της Βαρυμπόμπης και του Τατοΐου βρίσκεται ο εμβληματικός Άγιος Μερκούριος.

 Μια ταβέρνα χωμένη στις πλαγιές του βουνού, με βεράντα με θέα σε όλη την πόλη, που σερβίρει όλα όσα περιμένεις να βρεις σε ένα τέτοιο μαγαζί –σαλάτες, τηγανητά κολοκυθάκια και μελιτζάνες, λουκάνικα και τα συναφή- ως συνοδευτικά των εξαιρετικών κρεάτων, από παϊδάκια και συκώτι μέχρι t-bone και μοσχαρίσιο διάφραγμα. Η κρεατοφαγία στα καλύτερα και τα πιο ψαγμένα της.

Μπαρμπα-Βασίλης, Μικροχώρι Καπανδριτίου

 Από τις ταβέρνες που πρέπει να σου συστήσουν αλλιώς αποκλείεται να βρεις. Ποιος –πέρα από τους λιγοστούς κατοίκους- θα αφήσει τον κεντρικό Καπανδριτίου-Καλάμου για να ακολουθήσει τη μικρή παράκαμψη προς Μικροχώρι και θα βρει μέσα στο μίνι-λαβύρινθο των στενών που οδηγούν σε σπίτια και αδιέξοδα την ταβέρνα του Μπαρμπα-Βασίλη, που στέκει αγέρωχη εδώ και 60 χρόνια;

 Όπως φαίνεται πολλοί, που έμαθαν το μυστικό της εξαιρετικής ψησταριάς και συρρέουν τα Σαββατοκύριακα για να καθίσουν στη βεράντα και, με θέα στο πευκοδάσος, να απολαύσουν αφράτο τυροπιτάρι, λεπτοκομμένο συκώτι, ξεροψημένα παϊδάκια και σπιτικό μπιφτέκι στα κάρβουνα.

Λεστόρι, Βίλια

 Αν έχεις πιο εκδρομική διάθεση και, σε πείσμα του καιρού που μπορεί να σε τραβά προς τη θάλασσα, είσαι βουνίσιος τύπος, αξίζει να οδηγήσεις κάτι παραπάνω από μια ώρα για να βρεθείς στον Κιθαιρώνα. Μετά από λίγο περπάτημα στα ορεινά μονοπάτια, κι αφού έχεις εισπνεύσει μπόλικο καθαρό αέρα, υπάρχει το τέλειο μέρος για να χορτάσεις την ανοιγμένη σου όρεξη. Τα Βίλια, ένα γραφικό χωριό χτισμένο στους πρόποδες του βουνού, φημίζεται για τα ντόπια κρέατα και τις παραδοσιακές του ψησταριές.

 Ανάμεσά τους ξεχωρίζει το Λεστόρι, με τη φοβερή βεράντα, που βλέπει στο ατέλειωτο πράσινο. Σε ένα τέτοιο ειδυλλιακό σκηνικό απολαμβάνεις φοβερή χορτόπιτα για αρχή, ένα εμβληματικό κοντοσούβλι και κορυφαία παϊδάκια προβατίνας ή αρνίσια (ανάλογα την όρεξη). Τα χιλιόμετρα που έκανες για να φτάσεις εδώ τα έχεις ξεχάσει ήδη.

Ραμνούς, Ραμνούντα

 Μέσα στον αρχαιολογικό χώρο της Ραμνούντας, λίγο μετά το Κάτω Σούλι του Μαραθώνα, βρίσκεται από τη δεκαετία του 50 ένα μικρό διαμάντι. Σιγά-σιγά, όμως, όπως γίνεται πάντα με τα μαγαζιά που πραγματικά αξίζουν και γι’ αυτό επιβιώνουν στο χρόνο, το αλλοτινό στέκι των κυνηγών μεταμορφώθηκε σε μια όμορφη ταβέρνα, με ακόμη ομορφότερη αυλή, περιτριγυρισμένη από πράσινο.

 Στο πίσω μέρος, τα μποστάνια τροφοδοτούν την κουζίνα με εκλεκτά εποχιακά λαχανικά, το λάδι έρχεται από δικές τους ελιές, το ίδιο και τα κρέατα, αφού η οικογένεια της Ραμνούντας εκτρέφει ζώα. Τα πάντα γίνονται με τον ίδιο παραδοσιακό τρόπο εδώ όπως τότε, 76 χρόνια πριν, το φαγητό ψήνεται στη φωτιά, το ψωμί και οι πίτες ζυμώνονται στο χέρι. Μια αληθινή αποκάλυψη.

ΚωτσΑνΝίτσα, Μαλακάσα

Παραδοσιακό καφενείο λέει η ταμπέλα της ΚωτσΑνΝίτσας, της ταβέρνας με το παράξενο όνομα στον πρωτότυπο –αν μη τι άλλο- ως επιλογή για φαγητό προορισμό της Μαλακάσας. Κι όμως, αυτή η παλιά μονοκατοικία με την αυλή που μεταμορφώθηκε σε μεζεδοπωλείο έχει να προσφέρει πολλά περισσότερα από ωραία διακοσμημένους χώρους και αξιοπρεπές φαγητό στην εξοχή.

Τα πιάτα της ΚωτσΑνΝίτσας είναι μαμαδίστικα και μερακλήδικα μαζί, βαθιά νόστιμα και μαγειρεμένα με φροντίδα και αγάπη. Τρως κατσικάκι στη γάστρα ή αρνάκι φρικασέ και ταξιδεύεις στα οικογενειακά τραπέζια της παιδικής σου ηλικίας. Έπειτα ανοίγεις τα μάτια, κοιτάς τα χωράφια τριγύρω και λες μπράβο στον εαυτό σου που ανακάλυψες ένα τέτοιο διαμαντάκι.