Γιώργος Παπαχρήστος

Σημασία περισσότερο από οτιδήποτε άλλο έχει το αν έχει αλλάξει ο ίδιος και σε τι εν σχέσει με το απεχθές μοντέλο διακυβέρνησης που είχε εφαρμόσει στην πενταετία 2015-2019…

Πρόκειται απλώς για ένα προσωποπαγές κόμμα και τίποτε περισσότερο...

Η κρίση του πολιτικού συστήματος στη χώρα, κρίση η οποία το διατρέχει οριζοντίως και καθέτως, είναι σοβαρότατη κρίση αξιών. Το δυστύχημα είναι ότι με τη σειρά της διαπερνάει και το εκλογικό σώμα.

Μετά και την αναγγελία του κόμματος Σαμαρά τίποτε πια δεν θα μοιάζει ίδιο - σε όλα.

Είναι εύκολος αντίπαλος ο κ. Τσίπρας λοιπόν; Το ερώτημα δεν πρόκειται να βρει την απάντησή του προτού ανοίξουν οι κάλπες των εκλογών, όποτε και αν αυτές στηθούν.

Το νησί έχει το προνόμιο να κατάγονται από αυτό ο Πρωθυπουργός, ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης και μερικά σημαντικά ονόματα της πολιτικής ζωής. Γιατί δεν αναλαμβάνουν αυτοί μια πρωτοβουλία που στόχο θα έχει να πείσει τους Κρητικούς να παραδώσουν τα όπλα στις Αρχές;

Η διαχρονική αντίληψη που έχουν οι κυβερνήσεις για τη Δικαιοσύνη – τη θεωρούν κάτι σαν το μακρύ χέρι της εκτελεστικής εξουσίας

Με συμψηφισμούς και αναγωγές σε ένα παρελθόν το οποίο η χώρα έχει αφήσει πίσω της εδώ και δεκαετίες, δεν πάει πουθενά το πράγμα. Θα μείνει καρφωμένο στη μιζέρια και την οπισθοδρόμηση. Στον λαϊκισμό και την απαξίωση των δημοκρατικών θεσμών.

Η κυβέρνηση, μπορεί να δέχεται συνεχώς πλήγματα για ένα πλήθος αποδεδειγμένων αλλά και αθέατων στο ευρύ κοινό σκανδάλων, ωστόσο δεν φαίνεται να κλονίζεται τόσο ώστε να εξαναγκαστεί να οδηγήσει άμεσα τη χώρα σε εκλογές

Η διαφθορά είναι εγκατεστημένη στα σπλάχνα του κυβερνώντος κόμματος.

Κάτω από τη σηκωμένη ψηλά μύτη της κυβέρνησης του 41% αναπτύχθηκε ένα διεφθαρμένο σύστημα απομύζησης των κοινοτικών κονδυλίων από μέλη, οπαδούς, φίλους, κομματική πελατεία και στελέχη του κυβερνώντος κόμματος

Στην υπόθεση του Γουότεργκεϊτ η Δικαιοσύνη (από κοινού με τη νομοθετική εξουσία) προστάτευσε τους δημοκρατικούς θεσμούς στις ΗΠΑ και εξανάγκασε τον Νίξον να πληρώσει τα επίχειρα των αντιδημοκρατικών πράξεών του. Δεν επέτρεψε να δράσει κανένας εκβιαστής «ιδιώτης»...

Τι συμβαίνει και σιωπή στην ακραία πρόκληση της Αγκυρας να ισχυροποιήσει τη στρατιωτική παρουσία της στο νησί, 52 χρόνια μετά τον «Αττίλα»;

Ο ισραηλινός «επιχειρηματίας» είναι προφανές ότι κάποιους «κρατάει» και αυτούς τους κάποιους φέρεται αποφασισμένος να τους ξετινάξει. Η δήλωση που έκανε στο Mega δεν εμπεριέχει καμία αλληγορία. Είναι ξεκάθαρη και τόσο απειλητική, που λογικά ορισμένοι θα έχουν χάσει ήδη τον ύπνο τους

Τα κόμματα της αντιπολίτευσης, και επαναλαμβάνω όχι το ΠαΣοΚ, είτε δεν ανέγνωσαν σωστά τις συνθήκες που διαμορφώνονται στην Ανατολική Μεσόγειο είτε έκλεισαν τα μάτια μπροστά στα προφανή, η ουσία είναι ότι βρέθηκαν να αναζητούν ψύλλους στ' άχυρα των κυβερνητικών πρωτοβουλιών

Πάνω σε αυτή την ιστορία, παίχτηκαν πολιτικά παιχνίδια, υπήρξε και συνεχίζει να υφίσταται άγρια τυμβωρυχία χωρίς όρους και αναστολές, και σε λίγο καιρό θα έχουμε και ένα καινούργιο πολιτικό κόμμα, το οποίο θα διεκδικήσει κι αυτό την εκπροσώπησή του στη Βουλή.

Δεν συνιστά λοιπόν καμία έκπληξη ότι 14 χρόνια μετά η ΝΔ, μπροστά στην ευρύτατη κοινωνική παραδοχή ότι επί των ημέρων της έχουν διαφθαρεί τα πάντα, ακολουθεί την ίδια τακτική έναντι του ΠαΣοΚ. Το τραγικό είναι ότι το άλλοτε κραταιό κόμμα δείχνει ανήμπορο να αντιδράσει.

Ιστορικά, η κατάρρευση αυτοκρατοριών έχει αποδοθεί κατά βάση στις διαμάχες των επιγόνων μιας ισχυρής προσωπικότητας

Η πολιτική τάξη της χώρας μπορεί να αυτοϋπονομεύεται συνεχώς και αδιαλείπτως, υποβιβάζοντας την ποιότητα του πολιτικού διαλόγου κι άλλο, έως ότου βρεθεί – επιτέλους – ο πάτος του βαρελιού.

Εως τις 20 Φεβρουάριου θα εκδοθεί απόφαση για τη δίκη των υποκλοπών. Αλλά ανεξάρτητα από το ποια θα είναι αυτή, ήδη έχει επιδράσει αποφασιστικά στην κοινωνία