Πάνος Κολιαστάσης

Ότι κέρδισε η κυβέρνηση λόγω του πολέμου, το έχασε λόγω του ΟΠΕΚΕΠΕ. Διατηρεί όμως ακόμα προβάδισμα από την αξιωματική αντιπολίτευση και μένει να φανεί αν η τάση φθοράς θα συνεχιστεί

Μόνο εάν θα έχει διάρκεια η δημοσκοπική φθορά τότε θα ανατραπούν οι πολιτικοί συσχετισμοί και αυτό θα εξαρτηθεί από τρεις παραμέτρους.

Εγκλωβισμένο ανάμεσα στον «συστημισμό» και τους νέους παίκτες -Μπορεί το ΠαΣοΚ να κρατήσει τη δεύτερη θέση με όπλο το παρελθόν;

Το ρουσφέτι και η σύμφυτη (ενίοτε) διαφθορά, ίσως να μειώνονταν αν η ηγεσία της Δικαιοσύνης επιλεγόταν με αυξημένη πλειοψηφία από την Βουλή ώστε να ενισχυόταν η ανεξαρτησία της.

Παρά τις διαφορές, τα δύο νέα εγχειρήματα Καρυστιανού και Τσίπρα έχουν και δύο βασικές ομοιότητες.

Τις περισσότερες φορές πρόωρες εκλογές προέκυψαν επειδή οι κυβερνήσεις ήθελαν να «προλάβουν τα χειρότερα», ανεξαρτήτως δημοσκοπικού προβαδίσματος.

Η απουσία δικομματισμού και η πολυδιάσπαση της αντιπολίτευσης μετά τη συρρίκνωση του ΣΥΡΙΖΑ, αφήνουν το αίτημα της κυβερνησιμότητας χωρίς πολλούς διεκδικητές

Τα κόμματα δεν έχουν ακόμα ιδρυθεί. Η πρόθεση έχει διατυπωθεί, αλλά το ουσιαστικό αποτέλεσμα απουσιάζει. Έχει χαθεί έτσι το στοιχείο του επικοινωνιακού αιφνιδιασμού που θα πυροδοτούσε ίσως προσδοκίες

Τόσο πριν, όσο και μετά την επέμβαση στο Ιράν, η αποδοχή του Ντόναλντ Τραμπ παραμένει χαμηλή (38%)

Είναι η πρώτη φορά στη Μεταπολίτευση που διερευνάται αποτελεσματικά, σε ένα βαθμό, μια υπόθεση παρακολουθήσεων.

Σε αντίθεση, επομένως, με την ευρωπαϊκή τάση σε μεγάλες χώρες, η Άκρα Δεξιά στην Ελλάδα μένει ακόμα στο περιθώριο χωρίς κάποιο από τα κόμματα να συγκροτεί ισχυρό πόλο εξουσίας.

Εξέλιξη που χρήζει ερμηνείας. Διότι οι αντισυστημικοί ψηφοφόροι του σήμερα, υπήρξαν εν πολλοίς οι αντιμνημονιακοί ψηφοφόροι του χθες

Επικοινωνιακά φαίνεται πως θα πάρει μερικές ανάσες. Για τρεις λόγους.

Θεωρητικά κάθε κόμμα με εκλογικές φιλοδοξίες, πρώτα επιλέγει το ακροατήριο στο οποίο απευθύνεται και μετά τη στρατηγική του. Και το ακροατήριο προσδιορίζεται από τις διαχωριστικές γραμμές που επικρατούν και τις βασικές προτεραιότητες των πολιτών

Το αντιμνημονιακό/αντισυστημικό ακροατήριο που τον ανέδειξε, παραμένει ενεργό και ταυτοχρόνως κατακερματισμένο αναζητώντας νέο πολιτικό όχημα.

Από δημοσκοπική σκοπιά η (ασφαλής) αυτοδυναμία είναι για την ώρα μακριά. Από πολιτική σκοπιά, ωστόσο, η απόσταση δεν είναι ακόμα ανέφικτο να καλυφθεί.

Ο Σημίτης, για τα δεδομένα της εποχής του, λειτουργούσε σε συνθήκες διαρκούς (προ)εκλογικής εκστρατείας προκειμένου να διατηρεί σε υψηλά επίπεδα τη δημοτικότητά του

Η πολιτική συνέπεια, επέτρεψε στον Μητσοτάκη να χτίσει ένα πολιτικό brand που δείχνει αξιόπιστο, τουλάχιστον στα μάτια των περισσότερων υποστηρικτών του

Αν το ζητούμενο είναι να αλλάξει ριζικά το πολιτικό σκηνικό, τότε οι δημοσκοπικες αφετηρίες μοιάζουν χαμηλές. Και τα εμπόδια είναι αρκετά

Η απήχηση του «Κανένα» στην πρωθυπουργική καταλληλότητα δεν συνιστά πολιτική μομφή μόνο για το Μητσοτάκη αλλά και για τους αντιπάλους του