Δύο άσχετα μεταξύ τους γεγονότα έρχονται να προσφέρουν μια εύλογη εξήγηση των πολιτικών συσχετισμών.
Ενα ντοκιμαντέρ στον Σκάι.
Ενα δημοσκοπικό εύρημα.
Το ντοκιμαντέρ δεν λέει κάτι καινούργιο. Καταγράφει όμως όσα ήδη ξέραμε προ πολλού. Οτι δηλαδή το 2015 μια ομάδα ανίδεων κι ασυνείδητων τυχοδιωκτών αναδείχτηκε στη διακυβέρνηση της χώρας.
Η συνέχεια είναι γνωστή και δεν σηκώνει πολλές διαφορετικές ερμηνείες.
Ούτε η δημοσκόπηση αποκαλύπτει κάτι άγνωστο. Σημειώνει απλώς πως το 50,7% των ψηφοφόρων θα ψηφίσει στις επόμενες εκλογές με γνώμονα την πολιτική σταθερότητα και το 34,9% για να εκφράσει διαμαρτυρία (Opinion Poll, 4/5).
Για να το πω δηλαδή με απλά λόγια. Το 50,7% δεν θέλει να ξαναζήσει το 2015.
Και για να γίνω ακόμη σαφέστερος, αυτό το ποσοστό δεν έχει πέσει ποτέ κάτω από το 40%-45% σε καμία δημοσκόπηση της τελευταίας επταετίας. Συνήθως είναι υψηλότερο.
Με άλλα λόγια, η τραυματική βίωση μιας εθνικής περιπέτειας λειτουργεί αποτρεπτικά για όποια άλλη πραγματική ή φαντασιακή περιπέτεια προτείνεται στο μέλλον.
Και μου λέτε ύστερα για τον Αρειο Πάγο και τα διάφορα άμπρα-κατάμπρα.
Νομίζω πως αυτή η τυχαία αλλά ταυτόχρονη επισήμανση αποτελεί κεντρικό στοιχείο των πολιτικών συσχετισμών. Δεν σημαίνει φυσικά πως τα στοιχεία κριτικής στην κυβέρνηση είναι αβάσιμα, κάθε άλλο.
Σημαίνει όμως πως όταν ο ελληνικός λαός βρίσκεται αντιμέτωπος με μια θεμελιώδη επιλογή για τη ζωή του θα ψηφίσει για τη ζωή του. Οχι για τον υπάλληλο του κρεοπωλείου που έχασε την τηλεκάρτα του.
Από την άλλη φυσικά δεν αγνοώ ότι υπάρχει κι ένα 35% του ελληνικού λαού που θέλει να διαμαρτυρηθεί για κάποιους λόγους. Δεν είναι λίγοι κι ούτε θέλω να αδικήσω τους λόγους.
Μπορεί όμως να εκδηλώσει τη διαμαρτυρία του ή τη δυσαρέσκειά του ποικιλοτρόπως. Μπορεί να κάνει και μούτρα. Δεν είναι ανάγκη να πάρει τη χώρα στον λαιμό του.
Οπως συνέβη το 2015.
Νομίζω λοιπόν ότι όσοι ασχολούνται με τα πολιτικά δεν έχουν συνειδητοποιήσει το βάθος ενός εθνικού τραύματος. Προσπαθούν απλώς να υποβαθμίσουν τις συνέπειες ή να εφησυχάσουν με ένα «πάει, πέρασε».
Κάνουν λάθος. Αποδεικνύεται ότι η κυριαρχία του Μητσοτάκη και της ΝΔ δεν είναι παροδικό γεγονός. Κρατάει κάπου δέκα χρόνια.
Συνεπώς στην ελληνική κοινωνία συμβαίνει κάτι σοβαρότερο από τις μπαρούφες του Βαρουφάκη.
Και σε τέτοιες περιπτώσεις θυμάμαι πάντα μια φράση του Ανδρέα Παπανδρέου όταν έλεγε πως «τις κοινωνίες τις διαμορφώνουν τα μεγάλα ρεύματα».
Τα υπόλοιπα είναι για τα πρωινάδικα.
