Πανελλήνιες 2026 – Ανδρέας Εμπειρίκος: Ο πρώτος Έλληνας ψυχαναλυτής, ο «Μέγας Ανατολικός» κι οι φωτογραφίες που σόκαραν την κοινωνία

Η διαμονή του στο Παρίσι από το 1926 έως το 1931 υπήρξε η πλέον καθοριστική περίοδος για τη διαμόρφωση της θεωρητικής και καλλιτεχνικής του ταυτότητας. Εκεί ήρθε σε επαφή με τις ριζοσπαστικές θεωρίες του Σίγκμουντ Φρόυντ, του Καρλ Μαρξ και του Χέγκελ. Σπούδασε ψυχανάλυση δίπλα στον Ρενέ Λαφόργκ, ιδρυτικό μέλος της Ψυχαναλυτικής Εταιρείας του Παρισιού, και εντάχθηκε στον στενό κύκλο του Αντρέ Μπρετόν και των Γάλλων υπερρεαλιστών.

Επιστρέφοντας στην Ελλάδα το 1931, ο Εμπειρίκος μετέφερε μια διπλή αποστολή: την επιστημονική εξερεύνηση του ασυνειδήτου και την ανατροπή των κατεστημένων αισθητικών φορμών. Υπήρξε ο πρώτος Έλληνας που άσκησε συστηματικά την ψυχανάλυση ως επάγγελμα από το 1935 έως το 1951, υπερασπιζόμενος με σθένος την θεραπευτική ανάγκη απελευθέρωσης των καταπιεσμένων επιθυμιών. Ωστόσο, η απόφαση αυτή αντιμετωπίστηκε με καχυποψία και ειρωνεία. Σε μια βαθιά συντηρητική κοινωνία, ένας πάμπλουτος νεαρός καλούσε τους αστούς της Αθήνας να ξαπλώσουν σε ένα ντιβάνι και να μιλήσουν ανοιχτά για τις σεξουαλικές τους φαντασιώσεις, τα οιδιπόδεια συμπλέγματα και τα απωθημένα τους, εισάγοντας ουσιαστικά τον φροϋδισμό από την πίσω πόρτα.

Η «Υψικάμινος» και το λογοτεχνικό σοκ του 1935

Το έτος 1935 αποτελεί ορόσημο για τη νεοελληνική λογοτεχνία. Ο Εμπειρίκος πραγματοποίησε μια ιστορική και προκλητική για τα δεδομένα της εποχής διάλεξη «Περί σουρρεαλισμού» στη Λέσχη Καλλιτεχνών και εξέδωσε την πρώτη του ποιητική συλλογή με τίτλο «Υψικάμινος».

Το βιβλίο αυτό αποτελεί το πρώτο αμιγώς υπερρεαλιστικό κείμενο στην Ελλάδα. Γραμμένο με τη μέθοδο της αυτόματης γραφής, δηλαδή χωρίς τον έλεγχο της λογικής, των ηθικών ή των αισθητικών φραγμών, προκάλεσε θύελλα αντιδράσεων, χλευασμό και έντονη αμηχανία στους συντηρητικούς ακαδημαϊκούς και φιλολογικούς κύκλους. Κοινό και κριτικοί τον χλεύαζαν δημόσια, θεωρώντας την αυτόματη γραφή ως μια «παρανοϊκή» μέθοδο χωρίς ειρμό, ενώ οι εφημερίδες της εποχής τον αντιμετώπιζαν είτε ως απατεώνα είτε ως ένα γραφικό πλουσιόπαιδο που προσπαθούσε να εντυπωσιάσει με γαλλικές εκκεντρικότητες. Ωστόσο, το ποίημα έθεσε τα θεμέλια για τη γέννηση μιας νέας ποιητικής γλώσσας.

Παρά την αρχική πολεμική, ο Εμπειρίκος κέρδισε σταδιακά τον σεβασμό και την αναγνώριση των ομοτέχνων του, συνδέοντας το όνομά του με κορυφαίες μορφές όπως ο Οδυσσέας Ελύτης, ο Γιώργος Σεφέρης και ο Γιάννης Ρίτσος. Το ώριμο έργο του χαρακτηρίζεται από μια μοναδική σύνθεση λόγιας, καθαρεύουσας γλώσσας και επαναστατικού, ελεύθερου περιεχομένου.

Το τραύμα του '44: Η απαγωγή από την ΟΠΛΑ

Μία από τις πιο δραματικές και λιγότερο φωτισμένες πτυχές της ζωής του εκτυλίχθηκε κατά τα Δεκεμβριανά, στις 30 Δεκεμβρίου 1944. Παρά το γεγονός ότι ο Εμπειρίκος είχε αριστερές, προοδευτικές ιδέες και είχε γοητευτεί από τη Ρωσική Επανάσταση, τον λενινισμό και τον μαρξισμό, συνελήφθη στο σπίτι του από την ΟΠΛΑ (την πολιτοφυλακή του ΕΛΑΣ) ως «ταξικός εχθρός» λόγω του εφοπλιστικού του επωνύμου.

Οδηγήθηκε στο Περιστέρι, πέρασε από λαϊκό δικαστήριο και εξαναγκάστηκε σε μια εφιαλτική πεζοπορία ως όμηρος προς τη Θήβα, κάτω από άθλιες συνθήκες. Κατάφερε να δραπετεύσει μέσα στα βουνά και επέστρεψε στην Αθήνα ξυπόλητος, με κρυοπαγήματα και βαριά τραυματισμένος ψυχολογικά. Αυτή η προδοσία από τους ίδιους τους ανθρώπους των οποίων το κοινωνικό όραμα συμμεριζόταν, τον σημάδεψε ανεξίτηλα. Είναι μάλιστα ιστορικά καταγεγραμμένο ότι αμέσως μετά από αυτό το υπαρξιακό σοκ, ως αντίδοτο στη φρίκη του θανάτου, ξεκίνησε να γράφει το πιο προκλητικό του έργο.

«Ο Μέγας Ανατολικός»: Λογοτεχνία ή καθαρή πορνογραφία;

Αυτό το έργο δεν ήταν άλλο από τον «Μέγα Ανατολικό». Πρόκειται για ένα μνημειώδες μυθιστόρημα χιλιάδων σελίδων που εκδόθηκε μεταθανάτια και για πολλούς θεωρείται, χωρίς περιστροφές, ένα καθαρό πορνογράφημα. Το βιβλίο περιγράφει το παρθενικό ταξίδι ενός υπερωκεάνιου από το Λίβερπουλ στη Νέα Υόρκη το 1867. Μέσα στο πλοίο, όμως, καταλύεται κάθε κοινωνική και ηθική σύμβαση: οι επιβάτες και το πλήρωμα επιδίδονται σε ένα ασταμάτητο, παγκόσμιο σεξουαλικό όργιο.

Τα «σοκαριστικά» σημεία του βιβλίου περιλαμβάνουν εξαιρετικά ανατομικές, ωμές και λεπτομερείς περιγραφές κάθε πιθανής και απίθανης σεξουαλικής πράξης (από ομαδικό σεξ και ομοφυλοφιλία μέχρι πράξεις που άγγιζαν τα όρια της διαστροφής για τα δεδομένα της εποχής). Ο Εμπειρίκος δεν χρησιμοποιούσε μεταφορές· χρησιμοποιούσε τις πιο λαϊκές, πεζοδρομιακές λέξεις για τα γεννητικά όργανα, συνδυάζοντάς τις ταυτόχρονα με μια λόγια, αυστηρή καθαρεύουσα. Η πρόθεσή του ήταν ψυχαναλυτική —ήθελε να δείξει μια ανθρωπότητα απαλλαγμένη από το προπατορικό αμάρτημα και τις ενοχές— όμως για τη συντηρητική Ελλάδα της δεκαετίας του '70 και του '80, το έργο θεωρήθηκε από πολλούς μια χυδαία, εμμονική πορνογραφία που προκαλούσε τα χρηστά ήθη.

Το έργο εκδόθηκε μετά το θάνατό του στις αρχές της δεκαετίας του '90. Ωστόσο, στους λογοτεχνικούς κύκλους της Αθήνας, ο «Μέγας Ανατολικός» αποτελούσε για δεκαετίες ένα αστικό «φάντασμα». Όλοι συζητούσαν ψιθυριστά για το «αδιανόητο πορνογράφημα» των χιλιάδων σελίδων που διάβαζε ο Εμπειρίκος σε στενούς του φίλους (όπως στον Ελύτη ή τον Τσαρούχη).

Όταν το βιβλίο κυκλοφόρησε τελικά από τις εκδόσεις Άγρα το 1990, η Ελλάδα που το υποδέχτηκε κουβαλούσε ακόμα τα συντηρητικά ανακλαστικά των προηγούμενων δεκαετιών, με αποτέλεσμα να ξεσπάσει μια τεράστια δημόσια διαμάχη στις εφημερίδες και τις τηλεοράσεις της εποχής για το αν πρόκειται για μνημειώδες έργο τέχνης ή για μια συλλογή κάθε πιθανής διαστροφής.

Η παράλληλη τέχνη της φωτογραφίας

Πέρα από τον γραπτό λόγο, ο Εμπειρίκος υπήρξε ένας εξαιρετικά προικισμένος φωτογράφος. Η ενασχόλησή του με τη φωτογραφία δεν ήταν απλό χόμπι, αλλά μια παράλληλη καλλιτεχνική έκφραση. Με τη φωτογραφική του μηχανή αποτύπωσε με ανθρωποκεντρική και υπερρεαλιστική ματιά την καθημερινότητα της Αθήνας, τοπία από τα ταξίδια του, καθώς και πολύτιμα πορτρέτα των σημαντικότερων προσώπων της ελληνικής διανόησης.

Φυσικά, όπως και κάθε πτυχή της καριέρας του, έτσι και η φωτογραφία του είχε τους επικριτές της. Το σημείο που σχολιάστηκε εντονότερα ήταν η φωτογραφική του εμμονή με τις «παιδίσκες», δηλαδή με νεαρά κορίτσια στην εφηβεία ή την προεφηβική ηλικία. Ο Εμπειρίκος τις φωτογράφιζε συστηματικά στο δρόμο, στην παραλία ή στο παιχνίδι τους. Ενώ οι υποστηρικτές του και οι μελετητές του έργου του εξηγούν ότι η ματιά του ήταν «αθώα», υπερρεαλιστική και εστίαζε στην καθαρότητα της νιότης πριν την κοινωνική καταπίεση, οι επικριτές του διέκριναν μια λανθάνουσα, προκλητική ηδονοβλεψία που άγγιζε ευαίσθητα κοινωνικά όρια.

Παράλληλα, οι γυμνές, προκλητικές φωτογραφίες των συντρόφων του (όπως η Μάτση Χατζηλαζάρου, ποιήτρια, «θεραπευόμενή» του στην ψυχανάλυση κι αργότερα σύζυγός του) επιβεβαίωναν ότι ο φακός του ήταν άμεση προέκταση των σεξουαλικών του εμμονών. Για μια πιο αναλυτική εικόνα της θεματολογίας των φωτογραφιών του και της κριτικής που αυτές επιδέχτηκαν, διαβάστε αυτό το άρθρο του Βήματος.

Το τέλος και η διαχρονική αξία του έργου του

Ο Ανδρέας Εμπειρίκος απεβίωσε στις 3 Αυγούστου 1975 στην Κηφισιά από καρκίνο του πνεύμονα, αφήνοντας πίσω του ένα έργο που συνεχίζει να μελετάται, να προκαλεί και να επηρεάζει τις νεότερες γενιές. Η μεγαλύτερη ίσως ιστορική ειρωνεία κρύβεται στο γεγονός ότι αυτός ο δημιουργός, ο οποίος πέρασε τη ζωή του προσπαθώντας να γκρεμίσει τα βάθρα της αστικής ηθικής, να αποθεώσει το γυμνό σώμα και να αποποινικοποιήσει τη λεκτική τολμηρότητα, επιλέχθηκε τελικά από το ίδιο το ελληνικό κράτος ως το κεντρικό πρόσωπο στην πρεμιέρα των Πανελληνίων Εξετάσεων. Το σύστημα που κάποτε τον αντιμετώπιζε με καχυποψία, τον εισάγει σήμερα στις σχολικές αίθουσες, απομονώνοντας αναπόφευκτα τις πιο «συμβατικές» και ανώδυνες σελίδες του.

Ωστόσο, πίσω από αυτή την επιφανειακή θεσμική ενσωμάτωση, η ουσία του μηνύματός του παραμένει αναλλοίωτη. Σε μια εποχή έντονου κοινωνικού συντηρητισμού, ο Εμπειρίκος κήρυξε με συνέπεια ότι ο σκοπός της ανθρώπινης ύπαρξης είναι η αγάπη και η συμφιλίωση με το ασυνείδητο. Το ποίημά του «Ποιος ζει και ποιος πεθαίνει», το οποίο εξετάστηκε φέτος, αναδεικνύει τη βαθιά ανθρωπιστική διάσταση της ποίησής του, καθώς στρέφει το βλέμμα με ενσυναίσθηση στη μοναξιά των ηλικιωμένων και τη φθορά. Είτε πρόκειται για τα αιρετικά σεξουαλικά του οράματα είτε για τη μελαγχολική αποτύπωση του γήρατος, για τον Εμπειρίκο η τέχνη δεν αποτελούσε ποτέ ένα απλό διακοσμητικό στοιχείο, αλλά το απόλυτο μέσο υπαρξιακής λύτρωσης από τον φόβο του θανάτου και τα δεσμά του χρόνου.