Στην κηδεία της Γωγώς Μαστροκώστα επέλεξα να σταθώ σε μια γωνιά έξω από την εκκλησία ανάμεσα σε στεφάνια που από τον πολύ αέρα, κινδύνευαν να πέσουν. Βρήκα μια γωνιά του εξωτερικού προαύλιου χώρου της εκκλησίας και προστατεύτηκα από τον αέρα.
Δεν μου κάνουν καθόλου καλό οι κηδείες μετά την πρόσφατη (σχετικά) 16 μηνών τώρα κηδεία του άντρα μου αλλά η Γωγώ ήταν μια διαφορετική περίπτωση που ήθελα να αποχαιρετήσω από κοντά. Είχαμε ιδιαίτερη σχέση μετά την εξομολόγησή της σε εμένα προσωπικά αλλά και στο Life&Style Γυναίκες της Χρονιάς, δημόσια το 2010, για το θέμα του καρκίνου που βίωσε... Θέμα ταμπού τότε, για δημόσιες εξομολογήσεις. Ένα θέμα που από την βραδιά εκείνη πίσω στο 2010, παίχτηκαν αποσπάσματα αυτές τις μέρες και τα είδαν όλοι ακόμα κι αυτοί που το αγνοούσαν παντελώς σαν γεγονός.
Αυτό που μου έκανε τεράστια εντύπωση σε αυτή την κηδεία ήταν πόσο εμφανώς ήταν όλοι στεναχωρημένοι και τολμώ να πω συγκλονισμένοι ακόμα και αυτοί που ως συνήθεις ύποπτοι, ξέρεις πως δεν τους αγγίζει τίποτα και κανένας πόνος.
Ο λόγος του άντρα της, Τραϊανού έπεσε σαν μικρή βόμβα όταν ακούστηκε ηχηρά από τα μεγάφωνα της εκκλησίας έτσι όπως ανεμόδερνε ο αέρας της ώρας εκείνης στα αυτιά μας. Ναι, ήταν ένας σπαραξικάρδιος λόγος, σπάνιος να τον ακούς από έναν ψυχρό σοβαρό άντρα δύο μέτρα, που είναι εξαιρετικά λιγομίλητος, όπως ο Τραϊανός που ξέρω. Όμως το viral, που έγινε στη μικρή μας χώρα, και η έκπληξη που έκανε απίστευτη εντύπωση μέσα στον θρήνο των ανυποψίαστων ανθρώπων, αλλά και σε άλλων πολλών που στεναχωρήθηκαν, (γιατί υπάρχουν και ευαίσθητοι ακόμα άνθρωποι), ήταν κάτι το πρωτοφανές. Μήπως όλοι έχουμε συνηθίσει πως η θυσία δίπλα σε έναν βαριά άρρωστο σύντροφο γίνεται από την πλευρά και μόνο της γυναίκας του συντρόφου, αναρωτιέμαι;
