Οταν μπούκαραν οι Ρώσοι στην Ουκρανία μάθαμε τους καλλιτέχνες που ήταν «με τον άνθρωπο».
Τώρα με το Ιράν έχουμε τη σοφή συμβουλή της προέδρου Καρυστιανού που συνιστά «ψυχραιμία» με «προληπτική στρατηγική» και το κακό θα περάσει.
Ακολούθησε ο δήμαρχος Αθηναίων που έκλεισε το εγχειρίδιο οδηγιών σε χειρισμό κρίσεων διαβεβαιώνοντας ότι είναι «με την ειρήνη» και «με τον Σάντσεθ».
Πάλι καλά. Το σκέφτεστε να ήταν και με την Μπέτις Σεβίλλης;
Κάπου εδώ όμως ολοκληρώνονται οι συμβουλές των ειδημόνων. Τα υπόλοιπα πρέπει να τα βρει ο Μητσοτάκης μόνος του.
Ο Φάμελλος μάλιστα αναρωτιέται γιατί ο Πρωθυπουργός δεν συγκαλεί το Συμβούλιο Πολιτικών Αρχηγών. Και γιατί πασχίζει να χειριστεί μια παγκόσμια κρίση χωρίς την κρίσιμη συνδρομή του Βελόπουλου, της Ζωής, του Χαρίτση, του Κουτσούμπα και φυσικά του ίδιου του Φάμελλου.
Η πικρή αλήθεια είναι ότι κανείς δεν ξέρει πώς και πότε θα τελειώσει αυτή η περιπέτεια. Πολύ φοβούμαι πως σε λίγο όχι μόνο θα μπει σε κίνδυνο η παγκόσμια οικονομία αλλά θα έχουν παρενέργειες και οι influencers στο Ντουμπάι.
Ξέρετε όμως τι μου έκανε εντύπωση; Οτι ο Μητσοτάκης προσφέρθηκε να ενημερώσει τους πολιτικούς αρχηγούς. Κι ότι μόνο δύο ανταποκρίθηκαν στην προσφορά του, ο Ανδρουλάκης και ο Νατσιός.
Οι υπόλοιποι (πεντέξι) θεώρησαν προφανώς ότι είναι επαρκώς ενήμεροι και δεν χρειάζεται να ενημερωθούν για κάτι.
Διαβάζουν απλώς στην παρέα για «Στρατηγικά φάουλ της εξωτερικής πολιτικής» και για «επιζήμια προσέγγιση με βάση τον αυταρχικό χαρακτήρα του ιρανικού καθεστώτος» για να παρηγοριούνται («Εφημερίδα των Συντακτών», 7/3).
Φυσικά δεν περιμέναμε τον πόλεμο στο Ιράν για να καταλάβουμε ότι έχουμε σήμερα το χειρότερο πολιτικό προσωπικό που διέθετε η χώρα από τη Μεταπολίτευση και μετά.
Το ξέραμε. Αλλά αυτοί το δείχνουν και με καμάρι. Ενα κράμα ασχετοσύνης, θράσους και αναίδειας.
Δεν θα κάνω τον ψυχαναλυτή που δεν είμαι αλλά νομίζω ότι πρότυπό τους είναι η Κωνσταντοπούλου.
Οχι απαραιτήτως επειδή τους εκφράζει. Αλλά επειδή αποτελεί το πιο πιστό κακέκτυπο του Τσίπρα που έδειξε πως αν βοηθήσουν οι συνθήκες κι ο πιο άσχετος μπορεί να γίνει πρώτος.
Η διακυβέρνησή του ήταν η απόδειξη πως η πολιτική δεν είναι υπόθεση προσόντων ή ικανοτήτων ή επάρκειας ή συμπεριφοράς ή κουλτούρας. Αλλά συνθηκών. Που μπορούν να αναδείξουν τον καθένα.
Από την άλλη πλευρά βεβαίως σωστά το έθεσε ο δήμαρχος. Εμείς, κύριε, είμαστε με την ειρήνη.
Κι ο Μητσοτάκης να κάτσει στα αβγά του, μη φέρουμε εδώ τον Σάντσεθ και φάει η μύγα σίδερο.
