Ένας μεσήλικας, με τα χέρια στη μέση και με ένα τσαντάκι περασμένο στον ώμο, πλησιάζει τον πίνακα των δρομολογίων στον σταθμό του ΗΣΑΠ στη Νερατζιώτισσα. Σηκώνει το κεφάλι του, σφίγγει τα μάτια, αυτά μετατρέπονται σε μπίλιες και σπρώχνει με τον δείκτη τα γυαλιά που γλιστρούν στη μύτη του. Ο επόμενος συρμός θα φτάσει σε δέκα λεπτά. Βρίζει. Ύστερα κοιτάζει γύρω του και βρίζει ξανά, ακόμα πιο δυνατά. Είναι περικυκλωμένος από τους «μαυροφορεμένους», που όπως λέει ευθύνονται για τον συνωστισμό, άρα και για την καθυστέρηση των δρομολογίων. «Τι ζέστη είναι κι αυτή σήμερα;», φωνάζει και πιάνει το κεφάλι του.
Το μεσημέρι του Σαββάτου (9/5), η θερμοκρασία στο Μαρούσι άγγιζε τους 25 βαθμούς Κελσίου. Ο ενοχλημένος από τον κόσμο άνδρας, λοιπόν, είχε δίκιο. Έκανε ζέστη. Οι 25 βαθμοί Κελσίου, όμως, δεν ήταν αρκετοί για να λιώσουν τα «μέταλλα» που τον στρίμωξαν μέχρι να κατέβουν στην αμέσως επόμενη στάση για τη μεγάλη συναυλία των Metallica. «Πού πάνε όλοι αυτοί;» μουρμούρισε καθώς έβγαιναν από το συρμό με προορισμό το ΟΑΚΑ, εκεί όπου τους περίμεναν χιλιάδες ακόμη φίλοι της μπάντας κρατώντας τη φλόγα της προσμονής αναμμένη, πριν ανοίξουν οι πόρτες στις 16:30 και την αφήσουν να φουντώσει.
«Οι Metallica είναι για όλους, όχι μόνο για τους σκληροπυρηνικούς»
Φωτό: Γιώργος Βελλής
Περισσότεροι από 70.000 βρέθηκαν στο ΟΑΚΑ, με τον Κώστα, που ακούει τους Metallica από πολύ μικρή ηλικία, να πιστεύει πως ένα αρκετά μεγάλο ποσοστό που έκλεισε εισιτήρια για τη συναυλία «δεν έχει ιδέα». Αλλά δεν είναι απαραίτητα κακό αυτό. «Οι Metallica είναι για όλους, όχι μόνο για τους σκληροπυρηνικούς. Πρέπει να το καταλάβουμε αυτό».
Με μια μπίρα στο χέρι και φορώντας μια μπλούζα της μπάντας, ο Κώστας είναι ένας από τους πολλούς που προσπαθούν να προστατευτούν από τον ήλιο. Η ουρά μοιάζει – και είναι – ατελείωτη, το ίδιο ισχύει όμως και για την υπομονή του. «Το αξίζουν. Περίμενα από μικρό παιδί και πρώτη φορά τους ακούω από κοντά. Ας περιμένω. Σήμερα είμαι εδώ με την κόρη μου. Είναι κάπως συγκινητικό αυτό. Νιώθω τρομερά αυτή τη στιγμή».
Φωτό: Γιώργος Βελλής
Εκτός από τα θύματα του FOMO (Fear of Missing Out), o Κώστας θεωρεί πως υπάρχουν πολλοί στην ουρά που μπορεί να λατρεύουν τους Metallica, αλλά έπαψαν να τους ακούν με την ίδια προσήλωση μετά το «Black Album». Σε αυτή την κατηγορία ανήκει και εκείνος. «Μετά έγιναν εμπορικοί. Αλλά και πάλι, δεν γίνεται να έρχονται στην Ελλάδα και να μην πας να τους ακούσεις».
Από γενιά σε γενιά
Φωτό: Γιώργος Βελλής
Μια οικογένεια από την Κύπρο, που έφτασε στην Ελλάδα για την αγαπημένη της μπάντα, έκανε τη βόλτα της έξω από το στάδιο και έβγαζε φωτογραφίες. «Ήρθαμε επιτέλους να δούμε τους Metallica, να απολαύσουμε μεταλιές και να ζήσουμε αυτή τη μαγική στιγμή. Με το που ανακοινώθηκε ότι θα παίξουν εδώ κλείσαμε ό,τι προλάβαμε. Είμαστε πολύ ενθουσιασμένοι γιατί αυτή είναι η πρώτη φορά που τους ακούμε από κοντά».
Η πιο φανατική, όπως αποδείχθηκε, ήταν η μητέρα η οποία μίλησε για τη σημασία του να μοιράζεσαι τη μουσική που σου αρέσει με τη νεότερη γενιά. «Είναι εδώ και ο γιος μου. Μεγάλος πλέον. Έτσι πρέπει να πηγαίνουν αυτά, από γενιά σε γενιά».
Φωτό: Γιώργος Βελλής
Κοιτάζοντας γύρω της, προσπαθώντας να τον εντοπίσει, σχολίασε τους «μη ειδικούς», τα άτομα που, όπως είπε, ίσως δεν απολαύσουν τη συναυλία όπως οι πραγματικοί θαυμαστές των Metallica. «Είναι καλοδεχούμενοι και μακάρι να περάσουν ωραία. Αλλά στεναχωριέμαι για τα άτομα που δεν κατάφεραν να βρουν εισιτήρια και τους ακούνε από μικρά παιδιά. Τα τραγούδια αυτά είναι για ειδικό κοινό».
Η γιαγιά ζητάει τον «master»
Φωτό: Γιώργος Βελλής
Το κυνήγι του εισιτηρίου έξω από το στάδιο είναι το τελευταίο χαρτί κάθε ενδιαφερόμενου που έκανε τα πάντα, αλλά δεν κατάφερε να βγει νικητής από την τεράστια διαδικτυακή ουρά. Ήταν επόμενο, λοιπόν, να εμφανιστούν στο ΟΑΚΑ αρκετοί με χαρτόνια στα χέρια, ψάχνοντας για ένα εισιτήριο. Ο Γιάννης, ευτυχώς για τον ίδιο, πρόλαβε. Ήταν κάτι σαν στοίχημα, ήθελε να γυρίσει το χρόνο πίσω.
Φωτό: Γιώργος Βελλής
«Άκουσα πρώτη φορά τους Metallica από κασέτα. Ήταν το τραγούδι “Fight Fire With Fire”. Το άκουγα δύο μέρες σερί πριν ακούσω τα υπόλοιπα κομμάτια. Ήμουν 13 ετών. Έχω πολλές αναμνήσεις και η μουσική που συνήθως άκουγες μικρός σε γυρίζει στο παρελθόν. Αυτό που δεν θα ξεχάσω ποτέ ήταν όταν η γιαγιά μου άκουσε το “Master of Puppets”. Έβαλα το κομμάτι να παίξει και μετά πέρασα σε πιο σκληρό ήχο, σε βαρύ μέταλ από άλλες μπάντες. Έρχεται λοιπόν η γιαγιά μου και μου λέει “βάλε τον master, βάλε τον master”. Κάτι έχουν οι Metallica, δεν μπορώ να το εξηγήσω».
Και είναι αλήθεια, κάτι έχουν οι Metallica. Κάτι που οδήγησε περισσότερους από 70.000 ανθρώπους να γεμίσουν το ΟΑΚΑ, να σχηματίσουν μια ατελείωτη ουρά και να περιμένουν με τις ώρες. Όρθιοι, καθιστοί, σε πτυσσόμενα καρεκλάκια ακόμα και με πατερίτσες.
Φίλοι συναντήθηκαν μετά από καιρό, αγκαλιάστηκαν, τσούγκρισαν τις μπίρες τους, είπαν τα νέα τους, στριμώχθηκαν στον ηλεκτρικό, φόρεσαν τα δερμάτινά τους. Ναι, τα δερμάτινά τους. Ήρθαν οι Metallica και ήθελαν να το ζήσουν, ακόμα κι αν έκανε ζέστη και κάποιος κύριος στον σταθμό της Νερατζιώτισσας παραπονέθηκε για τον συνωστισμό.
