Μήλα

Ο μεγεθυντικός φακός του συλλογικού μας Πουαρό είναι το μήλο της Εύας, ο εγκληματολόγος που κρύβουμε μέσα μας και τώρα εκφράζεται ελεύθερα, αναλύει μόνο με όρους προπατορικού αμαρτήματος.

Αν το κοινό είναι πάντα «αδηφάγο», τότε ο πειρασμός θα είναι πάντα ασυγκράτητος. Ετσι, κάπως ασυγκράτητα και με το άλλοθι αυτής της ακόρεστης αδηφαγίας, μετατρέπεται μια οικογενειακή τραγωδία σε μια ιστορία κλειδαρότρυπας. Ο δράστης του εγκλήματος των Γλυκών Νερών κατασκευάζει μια εισβολή αδίστακτων κακοποιών. Και όλοι οι υπόλοιποι κατασκευάζουμε θέαμα. Τι έγραφε το θύμα στο ημερολόγιό του; Τι ξέρουν οι γείτονες για τη ζωή του ζεύγους; Τι συνέβαινε πίσω από τους τέσσερις τοίχους της μεζονέτας; Μήπως δεν ήταν τόσο ευτυχισμένοι όσο έδειχναν; Και τι μας λέει η τελευταία φωτογραφία;

Θα μπορούσε να πει κανείς πως όλα αυτά είναι στοιχεία της υπόθεσης. Πως όλα τα ερωτήματα τίθενται για να απαντηθεί το θεμελιώδες ερώτημα κάθε τέτοιου εγκλήματος. Γιατί τη σκότωσε; Δεν είναι όμως ένας συλλογικός Πουαρό που θέτει το ερώτημα – ο εγκληματολόγος που κρύβουμε μέσα μας και τώρα εκφράζεται ελεύθερα και με υψωμένο το φρύδι, ενώ στο μεταξύ είχε αποφανθεί επί παντός του επιστητού ο θαμμένος μας λοιμωξιολόγος. Αυτός που ρωτάει είναι κάποιος που έχει σκύψει στην κλειδαρότρυπα. Και από το ύψος της κλειδαρότρυπας δεν ξεδιαλύνει κανείς εγκλήματα. Από τη θέση της επίκυψης κάνεις μόνο κουτσομπολιό. Οι απαντήσεις στα ερωτήματα δεν είναι υλικό δικογραφίας. Είναι ύλη φλυαρίας. Και η φλυαρία ανοίγει δρόμους στην παραδοξολογία, στην υπερβολή, στην ανεπίγνωστη καχυποψία. Ανοίγει ολόκληρες λεωφόρους στην αμετροέπεια: Μήπως, τελικά, έφταιγε και το θύμα; Μήπως ήταν εκείνη που όπλισε το χέρι εκείνου;

Αυτό όμως είναι το θεμελιώδες παρα-ερώτημα κάθε γυναικοκτονίας. Δεν ευθύνεται εκείνος που αφαίρεσε μια ζωή. Ευθύνεται και εκείνη που δεν ζούσε τη ζωή της με έναν τρόπο που θα κρατά το θυμικό εκείνου σε καταστολή. Ευθύνεται και εκείνη που τον εξαπάτησε. Ο μεγεθυντικός φακός του συλλογικού μας Πουαρό είναι το μήλο της Εύας, ο εγκληματολόγος που κρύβουμε μέσα μας και τώρα εκφράζεται ελεύθερα, αναλύει μόνο με όρους προπατορικού αμαρτήματος. Δεν μπορεί, κάτι θα είχε κάνει και εκείνη. Δεν έχει κανείς παρά να ψάξει το μήλο.

Αυτή και μόνο η προπατορική έξη εξηγεί γιατί η γυναικοκτονία, ένας όρος σχεδόν κακόηχος και χωρίς τις συναισθηματικές συνδηλώσεις της «οικογενειακής τραγωδίας» ή του «εγκλήματος πάθους», είναι ο πλέον δόκιμος για την περιγραφή αυτού του είδους των εγκλημάτων. Είναι ο όρος που απαλλάσσει το θύμα από το βάρος της συνευθύνης, ο όρος που αθωώνει μια δολοφονημένη γυναίκα όχι απλώς για την απώλεια της δικής της ζωής, αλλά και για την καταστροφή της ζωής του δολοφόνου της. Είναι και το φίλτρο που εμποδίζει όποιον σκύβει στην κλειδαρότρυπα να δει οτιδήποτε άλλο από μια νεκρή. Που του υπαγορεύει να μη διαβάσει τα ημερολόγια, να μην κάνει κουτσομπολιό, να μη φλυαρήσει. Και, κυρίως, να μην ψάξει τα μήλα.

Ακολουθήστε στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, από
Γνώμες
ΒΗΜΑτοδότης
Σίβυλλα
Helios Kiosk