Υπάρχει ζωή μετά τον θάνατο του Ταμείου Ανάκαμψης; Η ληξιαρχική πράξη του τέλους έχει ορισθεί για τον Αύγουστο, τον μήνα που είναι αφιερωμένος στα «μπάνια του λαού» και για τον οποίο, κάποτε, η μόνη είδηση ήταν το δελτίο του καιρού. Ζέστες με μελτέμια ή καύσωνες με λίβα; Ηταν και η πρόγνωση ενός «θερμού φθινοπώρου», όχι ακριβώς μετεωρολογικής, αλλά πάντως ασφαλούς. Ο υδράργυρος στο «πολιτικό θερμόμετρο» θα ανέβαινε ούτως ή άλλως, η ατμόσφαιρα αλλάζει, η ραστώνη δεν ταιριάζει στον Σεπτέμβριο.
Ακόμη περισσότερο, δεν ταιριάζει σε μια χρονιά σαν τη φετινή. Και δεν είναι μόνο το Ταμείο Ανάκαμψης που τελειώνει για να τεθεί πιεστικά με το τέλος του το ερώτημα της «επόμενης μέρας» για μια οικονομία που σιτίστηκε όλα αυτά τα χρόνια με ευρωπαϊκό χρήμα και απέκτησε περιωπή «θαύματος». Είναι και ότι εκκρεμεί η πρόγνωση της κάλπης. Αυτή η χρονιά είναι εκλογική ή προεκλογική; Εκλογές θα γίνουν το φθινόπωρο, όπως ήθελε προ ημερών μια διαρροή από το Μαξίμου, ή την Κυριακή των Βαΐων της ερχόμενης άνοιξης, όπως θέλουν τα μολύβια που έχουν κυκλώσει την ημερομηνία στο ημερολόγιο;
Απάντηση προς το παρόν δίνει μόνο η ευγενής τάξη των οιωνοσκόπων – είναι οι άνθρωποι που όταν πέφτουν μέσα «τα έλεγαν» και όταν πέφτουν έξω δεν θυμάται κανείς τι είχαν πει. Οι υπόλοιποι, του Μεγάρου Μαξίμου περιλαμβανομένου, κινούνται στα αχαρτογράφητα νερά της αβεβαιότητας. Εσωτερικού και εξωτερικού. Κανένας δεν ξέρει, για παράδειγμα, εάν αυτό θα είναι κλιματικά ένα από εκείνα τα πύρινα καλοκαίρια που ο Αύγουστος παράγει ειδήσεις με μεγαπυρκαγιές και τραγωδίες από κάρβουνο. Και ακόμη, κανένας δεν ξέρει πότε θα νιώσει ο Ντόναλντ Τραμπ νικητής για να κηρύξει τη λήξη του πολέμου ή εάν θα μείνει εγκλωβισμένος στην ιρανική φάκα ενός πολέμου φθοράς κάνοντας πότε το ποντίκι που βρυχάται και άλλοτε το λιοντάρι που γλείφει τις πληγές του.
Το έξαλλο ποντίκι ανεβάζει τις τιμές του πετρελαίου και το πληγωμένο λιοντάρι τις ρίχνει. Οσο το βαρέλι ανεβοκατεβαίνει με το ασανσέρ, το Μέγαρο Μαξίμου μπορεί να υπολογίζει στην αίσθηση του εξωτερικού κινδύνου και μια κάποια «συσπείρωση της σημαίας» ξορκίζοντας κάθε εσωτερική κρίση με βλάβες που θα εκθέσουν τη γύμνια του κράτους. Κοιτάξτε τι γίνεται έξω, δείτε πόσο ήσυχα είμαστε μέσα, ψηφίστε σταθερότητα.
Οι πυρκαγιές και ο πόλεμος δεν είναι από τα πράγματα που μπορεί να ζητήσει η κυβέρνηση της ΝΔ τρίβοντας το μπουκάλι με το τζίνι. Τουλάχιστον, όμως, μπορεί να ζητήσει από το τζίνι τον αντίπαλο που θα ενισχύσει το αφήγημά της επειδή θα τον υποδείξει ως απειλή αστάθειας. Κυρίως τον Τσίπρα, κάπως την Καρυστιανού και κατά περίπτωση τον Ανδρουλάκη που «τους μοιάζει». Αυτή είναι η εκλογική στρατηγική του Μαξίμου. Είτε γίνουν εκλογές το φθινόπωρο του 2025 είτε την άνοιξη του 2026. Είτε βρέξει είτε χιονίσει.
Κανένα κόμμα της αντιπολίτευσης και κανένα από αυτά που θα ανακοινωθούν δεν μπορεί να προκαλέσει εκλογές. Αλλά και κανένα δεν έχει λόγο να βιαστεί για τις κάλπες τρίβοντας το μπουκάλι με το τζίνι. Πόλεμοι, όπως έγινε με αυτόν της Ουκρανίας, καταλήγουν να ξεχνιούνται σαν μια μακρινή εκκρεμότητα. Ηδη στις δημοσκοπήσεις ο φόβος για τον πόλεμο του Κόλπου έχει υποχωρήσει. Τι μένει; Ενας βαρύς, φθοροποιός χειμώνας χωρίς το Ταμείο Ανάκαμψης και με μοναδική σταθερά την ακρίβεια. Μήνες που θα δείχνουν στάσιμοι και θα πληγώνουν την τσέπη. Τότε θα φανεί πως δεν υπάρχει καλή ζωή μετά το ευρωπαϊκό χρήμα. Πως το Ταμείο ήταν ένα ελιξίριο ζωής για την οικονομία που όχι μόνο το στερούμαστε τώρα αλλά δεν το ήπιαμε καν ολόκληρο όταν το είχαμε.
