Η συστηματική άρνηση της κυβέρνησης να επιδείξει τον απαιτούμενο σεβασμό στους θεσμούς γεννά μια βαθιά κρίση, η οποία μεταφράζεται νομοτελειακά σε ένα οργισμένο κύμα αντισυστημισμού. Μέσα από αυτή τη διαρκή απαξίωση των κανόνων του δημοκρατικού παιχνιδιού, η εμπιστοσύνη των πολιτών καταρρέει, με αποτέλεσμα να δημιουργείται ένα ισχυρό ρεύμα που αναζητά πλέον εναλλακτικές λύσεις εκτός του κλασικού πολιτικού φάσματος.
Μια τέτοια νοοτροπία φάνηκε καθαρά στην απόρριψη της πρότασης για προανακριτική επιτροπή για τους κυρίους Λιβανό και Αραμπατζή, όπως και στην επικείμενη, όπως αναμένεται, απόρριψη της εξεταστικής για τις υποκλοπές. Τα συγκεκριμένα θεσμικά ατοπήματα, σε μια αλληλουχία άλλων τόσων που προηγήθηκαν, δεν κάνουν τίποτα άλλο πέρα από το να αφήνουν τις σκιές να πυκνώνουν γι’ αυτές τις σημαντικές υποθέσεις και ταυτόχρονα να οξύνουν τα πολιτικά πάθη.
Καθώς η σπορά της απαξίωσης των θεσμών φέρνει νομοτελειακά τον θερισμό της αντιπολιτικής, αυτή η διαρκής οχύρωση πίσω από κομματικές πλειοψηφίες στερεί από το πολιτικό σύστημα τα απαραίτητα αντισώματα, ανοίγοντας τον δρόμο για την ανάδυση ενός τοξικού λόγου, τον οποίο η ίδια η κυβέρνηση τώρα όψιμα καυτηριάζει και αποκηρύσσει.
Σε ένα τέτοιο περιβάλλον, λοιπόν, οι κυβερνητικές εκκλήσεις για μετριοπάθεια και πολιτικό πολιτισμό καταλήγουν κενές περιεχομένου. Η εκ των υστέρων καταδίκη της τοξικότητας αποτελεί ένα φτηνό προπέτασμα καπνού, που απλώς επιχειρεί να κρύψει την πραγματική αιτία της κρίσης: ότι η ίδια η απαξίωση των θεσμών αποτελεί τη μήτρα του αντισυστημισμού.
