Τα κομματικά συνέδρια δυσκολεύονται πλέον να μεταβολίσουν τις ανάγκες των πολιτών και να παράξουν ουσιαστικό αποτέλεσμα. Σήμερα που η πολιτική χάνει σταθερά την απήχησή της, όπως μαρτυρούν και οι δημοσκοπήσεις, η συνταγή των κλειστών αιθουσών και των προκαθορισμένων ομιλιών δεν βοηθάει. Στο σκηνικό αυτό, αν προστεθούν οι εσωκομματικές ίντριγκες, οι προσωπικές φιλοδοξίες και οι κομματικοί μικρομεγαλισμοί, που στερούνται κάθε γείωσης με τις πραγματικές αγωνίες της καθημερινότητας, δεν είναι να απορεί κανείς γιατί η ρήξη των πολιτών με τη συμμετοχή στα κοινά αλλά και οι τάσεις αντιπολιτικής όλο και διευρύνονται.
Το αν η Νέα Δημοκρατία θα καταφέρει στο συνέδριό της να ξεπεράσει τους εσωτερικούς της δαίμονες που ολοένα και πληθαίνουν, ώστε να μιλήσει για το μέλλον και το όραμα του 2030 όπως διατείνεται, παραμένει ένα εκκρεμές ερώτημα. Ο κίνδυνος να αναλωθεί το συνέδριο σε εσωστρεφείς κινήσεις και άγονες αντιπαραθέσεις είναι παραπάνω από ορατός, όπως πιστοποιούν ήδη ορισμένες προσυνεδριακές κινήσεις.
Αυτές οι διαδικασίες, όμως, οφείλουν να λειτουργούν ως ζωντανά κύτταρα διαλόγου που ανταποκρίνονται στην ανάγκη των πολιτών για καθαρές και σοβαρές λύσεις, μακριά από στενά κομματικά τείχη. Το στοίχημα για μια τέτοια υπέρβαση είναι σίγουρα δύσκολο, δεν είναι όμως ακατόρθωτο.
