Ο 70ος Διαγωνισμός Τραγουδιού της Eurovision που θα πραγματοποιηθεί στη Βιέννη τον ερχόμενο Μάιο θα ήταν επετειακός, πομπώδης, γιορτινός.

Αν δεν κατέληγε να είναι a priori ο πλέον αμφιλεγόμενος στην ιστορία λόγω της έριδας αναφορικά με τη συμμετοχή του Ισραήλ και το μποϊκοτάζ εις ένδειξη διαμαρτυρίας που αποφάσισαν οι ραδιοτηλεοπτικοί φορείς της Ισπανίας, της Ισλανδίας, της Σλοβενίας, της Ολλανδίας και της Ιρλανδίας.

Δε χρειάζεται να διαθέτει κανείς κληρονομικό χάρισμα ούτε καν διδακτορικό στη γιουροβιζιον-ολογία και στον douze-point-ισμό για να προβλέψει πως η διοργάνωση της Βιέννης θα είναι η πλέον πολιτικά πολωμένη, κορυφώνοντας το διχασμό που υποβόσκει στους κόλπους του διαγωνισμού τα τελευταία δύο χρόνια.

Το λογότυπο για τα 70χρονα της Eurovision μοιάζει σχεδόν ειρωνικό σε μια ακόμα χρονιά πολιτικής πόλωσης

Μιλάμε για διπλωματικό ναρκοπέδιο με πρώτο απ’ όλα τα θύματα το σχεδόν ειρωνικό μότο του διαγωνισμού «United by Music».

Λίγη Eurovision ακόμα

Σε αυτήν ακριβώς τη συγκυρία, τη στιγμή που η Eurovision όχι απλά κλυδωνίζεται ως θεσμός που μόνο κατ’ όνομα ενώνει τους λαούς και προωθεί το πολιτισμικό δούναι και λαβείν, αλλά αποδομείται ή, στη χειρότερη περίπτωση, απαξιώνεται, η ελληνική δημόσια ραδιοτηλεόραση έκανε την ανατροπή.

Αποφάσισε δηλαδή πως ο άνεμος είναι ούριος για να στήσει έναν Μπεν Χουρ προκριματικών μέσα από τους οποίους θα επιλεγεί ο εκλεκτός. Αυτός που θα φορέσει τα γαλανόλευκα στον 70ο διαγωνισμό. Μιλάμε για αντανακλαστικά. Όχι αστεία.

Και κάπως έτσι η επιλογή του/της καλλιτέχνη που θα εκπροσωπήσει τη χώρα μας στη Βιέννη έγινε για την ΕΡΤ ό,τι ο Κίμων (η φρεγάτα) για το ελληνικό πολεμικό ναυτικό. Ναυαρχίδα.

Η σκηνή της Βιέννης που θα φιλοξενήσει το διαγωνισμό της Eurovision στις 12, 14 & 16 Μαΐου

Έπειτα από το 2025, μια χρονιά που η κατά τα άλλα αδιάβλητη ψηφοφορία της Eurovision κρίθηκε από άλλους χαλκευμένη και από άλλους υποκινούμενη (με αιχμές κατά του Ισραήλ), η ελληνική δημόσια ραδιοτηλεόραση βρήκε πρώτης τάξεως την ιδέα να οργανώσει δύο ημιτελικούς και έναν τελικό.

Και να τερματίσει το μαξιμαλισμό επιστρατεύοντας όχι έναν αλλά τρεις τηλεπαρουσιαστές. Θα το κάψουμε απόψε κυρ-Στέφανε.

Επιπλέον, πριν από την τελική φάση, η ΕΡΤ θεώρησε πρέπον, χρήσιμο και αναγκαίο να προβάλει μια εκπομπή γνωριμίας με τους υποψήφιους ραψωδούς του φετινού ελληνικού γιουροβιζιονικού ονείρου.

Πρόκειται για εκείνην που προβλήθηκε στις 4 Ιανουαρίου και αποδείχτηκε αποτελεσματικότερη για την αϋπνία κι από κοκτέιλ νανουρίσματος, βαλεριάνας και βαρβιτουρικών.

Στιγμιότυπο από τη βραδιά παρουσίασης των υποψήφιων τραγουδιών της Eurovision στη διάρκεια της οποίας ακούσαμε τα πάντα εκτός από τα τραγούδια

Υπήρχε βέβαια και μια μάλλον παγκόσμια πρωτοτυπία. Για πρώτη φορά εκπομπή αφιερωμένη στη μουσική πρόβαλε μόλις ελάχιστα δευτερόλεπτα των υποψήφιων τραγουδιών. Ίσως για να μην τα πιάσει το κακό το μάτι.

Και υψηλή και αισθητική

Από τις απευθείας αναθέσεις που ήταν ο κανόνας από το 2018 έως το 2024 η ΕΡΤ αποφάσισε από πέρσι να εμπλέξει ξανά το κοινό στην επιλογή της εθνικής συμμετοχής. Κι αυτό δεν είναι ούτε άτοπο ούτε μεμπτό. Φέτος όμως καταντά σαπουνοπερικό.

Η συνέχεια του «Sing for Greece» θα δοθεί αυτό το σαββατοκύριακο με δύο επιπλέον εκπομπές (και δύο επιπλέον παρουσιαστές) οι οποίες θα πληροφορήσουν τον Έλληνα λαό για τα 28 τραγούδια που θα κονταροχτυπηθούν για την ψήφο του. Μάλιστα στο σχετικό δελτίο Τύπου της ΕΡΤ μπήκαν πλάι πλάι οι λέξεις υψηλή και αισθητική, για να περιγράψουν τον τρόπο παρουσίασης των τραγουδιών. Το λες και προοικονομία.

Διαγωνισμός εσωτερικής κατανάλωσης

Ναι, στη δημόσια τηλεόραση πιθανότατα δεν έχουν πάρει μυρωδιά ότι εδώ και καιρό ζούμε μεταξύ YouTube, social media και TikTok. Μέσων δηλαδή όπου οι 28 υποψήφιοι μνηστήρες της Eurovision θα είχαν μεγαλύτερη ορατότητα, διασπορά και προβολή. Και βέβαια με πολύ μικρότερο κόστος.

Αλλά από την άλλη στην ΕΡΤ μοιάζουν ώρες ώρες να αγνοούν ακόμα και την εφεύρεση της ίδιας τηλεόρασης.

Όμως ας μην είμαστε άδικοι και αφοριστικοί. Οφείλει κανείς να αναγνωρίσει πως σε ένα βαθμό κάτι κουτσοκαταφέρνουν ποντάροντας φέτος τα ρέστα τους στη Eurovision.

Αν τουλάχιστον η πρόθεσή τους είναι να τροφοδοτούν με πρώτη ύλη τη μέση πρωινή ψυχαγωγική εκπομπή, κατά κόσμον πρωινάδικο, και να εκμαιεύουν φτηνές χολερικές ατάκες από τους θεματοφύλακες του δημόσιου λόγου – ναι, τους πανελίστες. Τι; Δεν πρέπει κάποιος να φροντίσει και για το δικό τους επιούσιο;

Από το διασκεδαστικό στο άτοπο

Η κατάσταση όζει πρώιμα 00’s. Όταν εγνωσμένης φήμης ντόπιοι τραγουδιστές – ας μην αναφέρουμε ονόματα και θυμηθούμε οικεία κακά- φορούσαν οικειοθελώς τη στολή εργασίας του «κάθε πικραμένου» και μάχονταν στήθος με στήθος για το χρίσμα της Eurovision.

Τότε που στο τέλος κέρδιζε ο Μιχάλης Ρακιντζής και τα παραλειπόμενα, οι πικρίες και τα απόνερα των μνηστήρων του θεσμού καταγράφονταν καρέ καρέ από την trash TV της εποχής.

Τω καιρώ εκείνω βέβαια τα πράγματα μπορεί να ήταν γνήσια καλτ, αστεία και ακροθιγώς διασκεδαστικά. Σήμερα που και το τελευταίο άλλοθι ενότητας, ουδετερότητας και απολιτικής ψυχαγωγίας της Eurovision έχει πάει για τσιγάρα – και ίσως δεν επιστρέψει ποτέ- μοιάζουν να ρέπουν απλώς στη φαιδρότητα.

Για την ιστορία, αξίζει να σημειώσουμε πως στο Melodifestivalen της γιου-ροβιζιονο-μάνας Σουηδίας (έχει επτά νίκες στο θεσμό) διαγωνίζονται 30 τραγούδια, δύο περισσότερα από τον δικό μας εθνικό τελικό, σε διάστημα 6 εβδομάδων.

Όπως θα ήταν χρήσιμο να θυμηθούμε ότι η αντίστοιχου φυράματος εξτραβαγκάντσα της ΕΡΤ το μακρινό (αλλά όχι λησμονημένο) 2004 —το talent show «Eurostar»— πήγε στράφι, αφού στο τέλος το χρίσμα πήρε με απευθείας ανάθεση ο Σάκης Ρουβάς.

Τότε η ναυαρχίδα είχε βρει σε ξέρα. Καμιά φορά η ιστορία επαναλαμβάνεται. Ως φάρσα.