Μάρκελλος Χρυσικόπουλος: «Το μπαρόκ στην εποχή του ήταν όπως η ποπ σήμερα»

Σας αρέσει το μπαρόκ; Μήπως πέρα από το άκουσμα και το θέαμα θα θέλατε κιόλας να χορέψετε στους ρυθμούς του; Αν ναι, τότε έχετε τη δυνατότητα. Σας την εξασφαλίζει το εισιτήριο για την προκλασική όπερα «Αφροδίτη και Αδωνις» του Τζον Μπλόου που παρουσιάζεται στις 7 και 8 Φεβρουαρίου στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, στην Αίθουσα Banquet. Στο πλαίσιο αυτό, λοιπόν, οι ενδιαφερόμενοι –συμπεριλαμβανομένων, βέβαια, και των μεταμφιεσμένων θεατών –μπορούν να δηλώσουν συμμετοχή για το (δωρεάν) μπαρόκ μάθημα χορού που διοργανώνεται δύο ώρες πριν από την έναρξη της παράστασης υπό την καθοδήγηση του χορογράφου Μπρούνο Μπεν και να χορέψουν επί σκηνής τα βήματα που διδάχθηκαν μαζί με τους συντελεστές!..

Το «Αφροδίτη και Αδωνις» ανεβαίνει με σκοπό να αποτελέσει ένα «μπαρόκ» πάρτι για τις ημέρες του Καρναβαλιού και παράλληλα μια φρέσκια ανάγνωσης ενός έργου μουσικού θεάτρου που μετρά περισσότερους από τρεις αιώνες ζωής. Πρωτοπαρουσιάστηκε στην αγγλική Αυλή περί το 1863, το λιμπρέτο αποτελεί ελεύθερη απόδοση του ελληνικού μύθου και η υπόθεση διαδραματίζεται σε ένα ξέφωτο σε δάσος της Αρκαδίας. Το έργο παρουσιάζει βουκολικούς έρωτες και δίνει βάρος στους γυναικείους χαρακτήρες.

Στο ανέβασμα του Μεγάρου τη σκηνοθεσία και τα σκηνικά υπογράφει ο Ανδρέας Λινός. Τους πρωταγωνιστικούς ρόλους ερμηνεύουν η υψίφωνος Μαρία Παλάσκα (Αφροδίτη) και ο βαρύτονος Σπύρος Νικολάου (Αδωνις). Συμμετέχουν οι υψίφωνοι Δέσποινα Παναγιώτου, Δήμητρα Κωτίδου, ο τενόρος Κωνσταντίνος Ζαμπούνης, ο βαθύφωνος Μιχάλης Ψύρρας, καθώς και οι χορεύτριες Δήμητρα Αντωνάκη, Ιώ Στούρη και Μαρία Κωνσταντάκη που θα ενσαρκώσουν τις Τρεις Χάριτες. Συμμετέχει επίσης η Παιδική και Νεανική Χορωδία Rosarte. Τους τραγουδιστές και τους χορωδούς πλαισιώνει η Καμεράτα – Ορχήστρα των Φίλων της Μουσικής σε όργανα εποχής υπό τον τσεμπαλίστα και μαέστρο Μάρκελλο Χρυσικόπουλο.

Πριν από την έναρξη της παράστασης μάλιστα τους θεατές περιμένει μία ακόμη έκπληξη: το έντυπο πρόγραμμά της, το οποίο θα πωλείται τοποθετημένο μέσα σε ένα κομψό κουτί ,περιέχει μια γλυκιά σοκολατένια έκπληξη φτιαγμένη ειδικά για την παραγωγή διά χειρός… Στέλιου Παρλιάρου!

«Το έργο αυτό το ανεβάσαμε με αρκετά πειραματικό τρόπο στο “Μουσικό Χωριό” στον Αγιο Λαυρέντιο του Πηλίου, όπου για έναν μήνα τα καλοκαίρια αναπτύσσεται μια απίστευτη μουσική δραστηριότητα» λέει ο Μάρκελλος Χρυσικόπουλος. «Ουσιαστικά ανέβηκε στην πλατεία Χατζίνη» συνεχίζει, «ένα ξέφωτο έξω από το χωριό. Το ανεβάσαμε με αυθόρμητο και βουκολικό τρόπο: τα νταούλια ενώθηκαν με τα μπαρόκ όργανα και έγινε πραγματικός χαμός…». Εξηγεί ότι το στοίχημα εν προκειμένω είναι το πώς θα ανεβεί το ίδιο έργο σε έναν «επίσημο» χώρο, αν θα κρατήσει τον «παρεΐστικο» και συμμετοχικό τρόπο, πράγμα που επιχειρείται με το μάθημα χορού. «Ο σκοπός μας είναι να εξελιχθεί η βραδιά σε μια χοροεσπερίδα της μπαρόκ εποχής. Να δείξουμε πώς θα ήταν μια μάσκα εκείνης της περιόδου όχι σε μια αίθουσα συναυλιών αλλά, ας πούμε, σε μια αίθουσα δεξιώσεων».

Ο Μάρκελλος Χρυσικόπουλος επισημαίνει τις διαφορετικές συνθήκες ακρόασης που υπήρχαν στην εποχή του μπαρόκ. «Σήμερα η συμπεριφορά του φιλόμουσου είναι, θα έλεγε κανείς, “κωδικοποιημένη”. Αυτό δεν υπήρχε τότε αλλά ούτε και αργότερα. Δεν υπήρχε, δηλαδή, η αίσθηση προσήλωσης και σταθερότητας του κοινού η οποία υπάρχει στη σημερινή εποχή. Τα λαϊκά στρώματα ήταν στους εξώστες και μπορούσαν και να τρώνε ακόμη. Οσο για τους ευγενείς, μπορούσαν να πάνε μετά την έναρξη της παράστασης, να δουν ένα μέρος της και να φύγουν χωρίς καμιά ντροπή και άλλη μέρα να επιστρέψουν για να παρακολουθήσουν και το υπόλοιπο. Δεν ξέρω αν έχει νόημα να επιστρέψουμε σ’ εκείνη την εποχή, αλλά ο ερμητικός τρόπος με τον οποίο ακούμε σήμερα μουσική δεν ίσχυε τότε. Η μουσική εκείνη την εποχή ήταν όπως η ποπ σήμερα: μια διασκέδαση η οποία καταναλώνεται άμεσα».