Κάντε TO BHMA προτιμώμενη πηγή «Ηθελα να αποδείξω ότι δεν είναι όλα τα παιδιά εδώ μέσα έτσι όπως τα φαντάζεται ο κόσμος έξω. Το ότι μπαίνει κάποιος στη φυλακή δεν σημαίνει ότι δεν μπορεί να γράψει. Μέσα από την εφημερίδα μάς δόθηκε η ευκαιρία να μιλήσουμε στον έξω κόσμο, να εκφραστούμε ανοιχτά, κάτι που δεν μπορούμε να κάνουμε λόγω του εγκλεισμού».
Ο Σ. είναι ένας από τους 20 συντάκτες της μαθητικής εφημερίδας που εξέδωσε το σχολείο του Ειδικού Σωφρονιστικού Καταστήματος Νέων Αυλώνα. Η εφημερίδα «Προσπαθώντας για το Αύριο» ήταν από αυτές που ξεχώρισαν, λαμβάνοντας τιμητική διάκριση, στον 2ο Πανελλήνιο και Παγκύπριο Διαγωνισμό Σχολικών Εφημερίδων και Δημοσιογραφίας, που διοργάνωσαν «Το Βήμα» και η Alter Ego Media, το περασμένο Σάββατο 9 Μαΐου, στο Κέντρο Πολιτισμού Ιδρυμα Σταύρος Νιάρχος. Στην εκδήλωση το σχολείο εκπροσωπήθηκε από τη διευθύντριά του Αναστασία Πέππα και τις καθηγήτριες Αλεξάνδρα Τιράσκη, Σοφία Σαμαρά, Αρτεμη Φατούρου και Ειρήνη Ψαχούλια.
Η βράβευση, το στίγμα και οι δεύτερες ευκαιρίες
Οι μαθητές ωστόσο δεν μπορούσαν να παραστούν στην εκδήλωση λόγω του εγκλεισμού τους. Ενημερώθηκαν για τη διάκριση από τις καθηγήτριές τους. Ακουσαν από τις ίδιες για το τι συνέβη στην εκδήλωση. Είδαν φωτογραφίες. Εμαθαν για το θερμό χειροκρότημα που εισέπραξαν από τους παρευρισκομένους. Και ένιωσαν χαρά, ελπίδα, δικαίωση. Αν και κλεισμένοι σε ένα κελί, κατάφεραν να ξεδιπλώσουν τις ανησυχίες τους, να εκφράσουν τα «θέλω» τους, να μιλήσουν δυνατά για τον κόσμο τους. Τον κόσμο μας. Και να αναμετρηθούν ως ίσοι προς ίσους με τους μαθητές των Γενικών Λυκείων, δημόσιων και ιδιωτικών. Θέλει θάρρος και τόλμη αυτή η απόφαση, και οι μαθητές του σχολείου των φυλακών Αυλώνα απέδειξαν πως έχουν κι απ’ τα δύο.
«Το Βήμα» θέλησε να γνωρίσει από κοντά τους ανθρώπους που βρίσκονται πίσω από τις λέξεις και επισκέφθηκε το πρωί της Πέμπτης το σχολείο. Τα ονόματα των μαθητών δεν δημοσιεύονται για την προστασία των ίδιων. Διότι το κοινωνικό στίγμα σε κάποιες περιπτώσεις μπορεί να είναι εξίσου ισχυρό με τις πράξεις που οδήγησαν τα παιδιά αυτά στον εγκλεισμό. Και η κοινωνία δύσκολα δίνει δεύτερες ευκαιρίες.
Παιδιά από όλο τον κόσμο, με κοινά όνειρα
Στο σχολείο συναντήσαμε δεκάδες παιδιά διαφόρων εθνικοτήτων. Ελληνες, Αλβανοί, Ισπανοί, Ρώσοι, Σουδανοί, Αιγύπτιοι, Σομαλοί, Αφγανοί, όλοι μαζί. Ο ένας για τον άλλον. Διαφορετικοί, αλλά και ίδιοι ως προς τις ανάγκες. Παλεύουν μέρα με τη μέρα να τα «βγάλουν πέρα» σε αυτές τις δύσκολες συνθήκες του εγκλεισμού. Τα όνειρα και οι στόχοι δεν λείπουν.
«Θα δώσω Πανελλαδικές – θέλω να πετύχω»
Ο Ν., κοντά 20 ετών, ολοκλήρωνε τη Γ’ Λυκείου όταν συνέβη κάτι που του άλλαξε τη ζωή. Πίσω από τα κάγκελα της φυλακής του Αυλώνα, δεν σταματά να σκέφτεται, να ελπίζει. «Θα δώσω Πανελλαδικές. Θέλω να πετύχω». Δίπλα του ο Σ. μάς μιλά για την έκπληξη που ένιωσε όταν έμαθε για τη διάκριση της εφημερίδας τους.
«Μου έκανε εντύπωση που κέρδισε ένα σχολείο σαν το δικό μας σε έναν τόσο μεγάλο διαγωνισμό στον οποίο συμμετείχαν δεκάδες σχολεία από όλη την Ελλάδα και την Κύπρο. Εντυπωσιάστηκα και χάρηκα, διότι πρέπει να καταλάβει ο κόσμος ότι για να βγάλουμε αυτή την εφημερίδα απαιτείται έξτρα δουλειά. Βασίζεται αποκλειστικά και μόνο στις δικές μας δυνάμεις και στους καθηγητές μας. Δεν έχουμε άλλη βοήθεια, δεν έχουμε “εργαλεία”, ούτε τη δυνατότητα να ανατρέξουμε στο Διαδίκτυο».
«Η εφημερίδα είναι η φωνή μας»
Ο Τζ. δεν κρύβει την περηφάνια του. «Οι μαθητές ήταν ο λόγος για τον οποίο η εφημερίδα μας βραβεύτηκε, και όχι μόνο οι δάσκαλοι. Η εφημερίδα μας είναι η φωνή μας, η φωνή των μαθητών. Αισθάνθηκα ότι πέτυχα κάτι σημαντικό». Ανάλογη ικανοποίηση νιώθει και ο Μ., ο οποίος «εξομολογείται» ότι συχνά-πυκνά αρθρογραφούσε και στην εφημερίδα που εξέδιδε το παλιό του σχολείο. «Τότε δεν είχα βραβευτεί» λέει γελώντας και σπεύδει να «απαντήσει» στο σχόλιό του: «Θεωρώ ότι ένα σχολείο φυλακής διαφέρει σε πολλά από τα άλλα σχολεία. Είμαστε πολλοί άνθρωποι από διαφορετικές χώρες, γλώσσες και ερεθίσματα, και αυτό το κάνει ενδιαφέρον».
«Γράφοντας, νιώθουμε ξανά ελεύθεροι»
Οι περισσότεροι μαθητές με τους οποίους συζητήσαμε μας είπαν με έμφαση ότι ένας από τους λόγους που συμμετείχαν στην έκδοση της εφημερίδας, ως μέλη της συντακτικής ομάδας, ήταν να «μυρίσουν» ελευθερία. «Μέσα από τη φυλακή, γράφοντας, μπορούμε να νιώσουμε ελεύθεροι ξανά» είπαν ο Ντ. και ο Κ., με τον Τζ. να συμπληρώνει ότι μόνο όταν εκφράζεσαι με τον γραπτό λόγο υπάρχει πιθανότητα να αλλάξει μια κατάσταση προς το καλύτερο. «Ηθελα να ακουστεί η φωνή μου για όλα αυτά που βιώνουμε» είπε.
Η συγκλονιστική μαρτυρία του Σ. από το Σουδάν
Το ίδιο και ο Σ. από το Σουδάν. «Θέλησα να πω ό,τι έχει μέσα στην καρδιά μου» είπε. Μας μίλησε για την οικογένειά του και τον λόγο για τον οποίο αναγκάστηκε να εγκαταλείψει την πατρίδα του. «Ηρθα στην Ελλάδα με την οικογένειά μου. Εμένα με συνέλαβαν. Τη γυναίκα μου την έστειλαν στα Γιάννενα. Την ανιψιά μου την έχασα, δεν έχω νέα της. Εχουμε σκορπίσει. Γι’ αυτό ήθελα να γράψω».
