Χριστόφορος Παπακαλιάτης:«Δεν με ενδιαφέρουν οι άνθρωποι που προτιμούν να βολεύονται παρά να ζουν»

Ο Χριστόφορος Παπακαλιάτης έχει μόλις επιστρέψει από την Αμερική. Το «Αν…» προβλήθηκε στο πλαίσιο κινηματογραφικών φεστιβάλ στη Νέα Υόρκη, στο Σαν Φρανσίσκο και στο Λος Αντζελες. Είχαν προηγηθεί προβολές στο Παρίσι και στις Βρυξέλλες, ενώ τον Οκτώβριο είναι προγραμματισμένη μία ακόμη προβολή στη Νέα Υόρκη. Η ταινία με τις δύο παράλληλες ερωτικές ιστορίες και το μοιραίο παιχνίδι των ανατροπών συνοδεύτηκε κυρίως από θετικά σχόλια.

Στο διαμέρισμα του Χριστόφορου στο Παλαιό Ψυχικό μια μαύρη γάτα με στιλπνό τρίχωμα υποδέχεται τους επισκέπτες. Μου λέει ότι τη βρήκε όταν ήταν μικροσκοπική και ετοιμοθάνατη, ένα μεσημέρι με δυνατή βροχή, πριν από τέσσερα χρόνια. Το αδύναμο γατάκι ανέβηκε στο παπούτσι του, όταν σταμάτησε σε ένα περίπτερο στη λεωφόρο Μεσογείων για να αγοράσει τσιγάρα.

Ο Παπακαλιάτης, ο οποίος μοιάζει σε πολλά με τον Χριστόφορο της οθόνης, έχει ενδιαφέρον ως καλλιτέχνης, γιατί είναι ίσως ο μοναδικός νεαρός τηλεοπτικός σταρ των αρχών της δεκαετίας του ’90 που ενώ παρέμεινε πρωταγωνιστής κατόρθωσε παράλληλα να γίνει σεναριογράφος και σκηνοθέτης. Τα τελευταία 15 χρόνια γράφει, σκηνοθετεί και πρωταγωνιστεί σε σίριαλ με αναγνωρίσιμο ύφος, ενώ στο τέλος του 2012 προβλήθηκε η πρώτη κινηματογραφική ταινία με σκηνοθέτη, σεναριογράφο και πρωταγωνιστή τον ίδιο. Το «Αν…» έκοψε 600.000 εισιτήρια και πρόκειται να προβληθεί ξανά στις θερινές αίθουσες. Ο Χριστόφορος μίλησε στο ΒΗmagazino για τη δεύτερη ταινία που τώρα γράφει και προετοιμάζει, για τα θέματα-εμμονές που χαρακτηρίζουν τα σενάρια που υπογράφει και ασφαλώς για την κοινωνική και πολιτική πραγματικότητα στην Ελλάδα της οικονομικής κρίσης.

Πολλοί νέοι έχουν μετακινηθεί στην Αριστερά ή διακατέχονται από αισθήματα αγανάκτησης και απόρριψης των πάντων. Εσύ αισθάνεσαι αγανάκτηση; Οι «έκτακτες συνθήκες» και η κρίση στην Ελλάδα σε έκαναν, έστω για μια στιγμή, να σκεφθείς να ασχοληθείς με την πολιτική; «Με την πολιτική ποτέ μου δεν ήθελα να ασχοληθώ. Ούτε προς τα αριστερά ούτε προς τα δεξιά. Εξάλλου, έτσι όπως έχει γίνει η πολιτική στις μέρες μας, το μόνο που έχει να προτείνει είναι ο αλληλοσπαραγμός. Εγώ γιατί να θέλω να αποτελώ μέρος αυτού; Μην μπερδεύουμε την ευσυνειδησία, την επίγνωση και την αξιοπρέπεια με την πολιτική. Εχει καταρριφθεί αυτός ο μύθος, καιρό τώρα. Δεν είναι πολιτική άποψη να θες να τιμωρηθούν αυτά τα λαμόγια που σε κατάκλεβαν τόσα χρόνια και που σε εκπαίδευαν τόσο, μα τόσο λάθος. Είναι κοινή λογική. Και θεωρώ πολύ πιο σημαντικό το ότι δεν αποδίδεται δικαιοσύνη, παρά το πού και σε ποιο κόμμα πάει ένας νέος».

Θεωρείς τον εαυτό σου δεξιό ή αριστερό; «Τίποτε από τα δύο και ούτε μου λέει κάτι το δίπολο Αριστερά – Δεξιά που κουβαλάει ο καθένας σαν ιδεολογία ποτισμένος από τη γιαγιά και τον παππού του. Μπορεί το δίκιο του ενός να μην αναιρεί το δίκιο του άλλου, όμως κάπως έτσι έχουν φτάσει οι άνθρωποι να είναι τόσο διχασμένοι, μπερδεμένοι, απηυδισμένοι και διαλυμένοι. Αλλο σκέφτονται, άλλο πράττουν, άλλο ελπίζουν, κι άλλο αντέχουν. Τσαλαβουτούν σε θεωρίες και ιστορία και λίγο μετά βαλτώνουν… Και ξέρεις γιατί γίνεται αυτό; Γιατί η εποχή αλλάζει παγκόσμια κι αυτό μας έχει ταράξει όλους».

Τι εννοείς; «Δες γύρω σου. Δεν υπάρχει ούτε μία χώρα που να μη βιώνει αναταραχές και συγκρούσεις, κοινωνικοπολιτικές. Αυτό δεν σου λέει κάτι; Εχει απορρυθμιστεί ένα παγκόσμιο σύστημα. Κάποτε γινόταν ένας πόλεμος και φοβόσουν για τη ζωή σου. Τον όριζες τον εχθρό. Τώρα, όμως, ο εχθρός έχει μπει μέσα στο σπίτι σου και δεν μπορείς να τον ορίσεις. Δεν ξέρεις πού φταις και πού όχι. Αυτό σημαίνει ότι όλα τα πολιτικά συστήματα και οι θεωρίες που αγνοούν τη φύση του ανθρώπου αποτυγχάνουν παταγωδώς και κάπως έτσι φτάνουμε στο μπάχαλο του σήμερα».

Πιστεύεις ότι έχουν αποτύχει τα μεγάλα ιδεολογικά και πολιτικά ρεύματα; «Μα ισορρόπησε ποτέ ο καπιταλισμός; Ή πέτυχε ποτέ ο κομμουνισμός; Γιατί δεν δεχόμαστε πως όλα τα πολιτικά συστήματα έχουν αποτύχει παταγωδώς; Σπασμωδικές κινήσεις είναι αυτό που ζούμε. Κι ύστερα μου λέτε εμένα να διαλέξω Αριστερά ή Δεξιά; Εγώ αρνούμαι να μπω σ’ αυτό το μαντρί. Προσπαθώ λοιπόν όσο γίνεται να έχω τουλάχιστον μια πιο ξεκάθαρη στάση σε σχέση με τον ίδιο μου τον εαυτό, την τέχνη μου και το περιβάλλον μου γενικότερα. Ισως αυτό να είναι πιο αποτελεσματικό. Σίγουρα είναι πιο καθαρό και πιο ισορροπημένο».

Η άποψή σου για το εν ψυχρώ κλείσιμο της ΕΡΤ; «Κοίτα να δεις. Θα μπορούσα επί ώρες να σου εκφράζω τη δυσαρέσκειά μου για τον άκρως φασιστικό τρόπο με τον οποίο έγινε ό,τι έγινε ή θα μπορούσα αντίστοιχα επί ώρες να σου εκφράζω τη δυσαρέσκειά μου για όλο αυτό το σάπιο και δυσλειτουργικό σύστημα πάνω στο οποίο 30 χρόνια τώρα λειτουργούσε η ΕΡΤ, εις βάρος του ίδιου του λαού. Ακρη δεν θα βγάλεις. Νομίζω ότι ο τρόπος με τον οποίο έγινε σόκαρε πάρα πολύ κι εμένα τον ίδιο. Ενας τρόπος που κατ’ εμέ ήταν λάθος, γιατί διχάζει τον κόσμο, σε μια εποχή που είναι ήδη διχασμένος. Και αυτό είναι το επικίνδυνο. Ο διχασμός. Η ΕΡΤ δεν ήταν ένα ιδιωτικό μαγαζί, ό,τι και να λέμε. Αρα φαντάζομαι πως πρώτα ενημερώνεις έναν λαό και μετά τον προετοιμάζεις για μια τέτοια κίνηση. Δεν τραβάς έτσι την πρίζα ούτε πανικοβάλλεις τον κόσμο. Και θα το ξαναπώ. Δεν διχάζεις σε μια τόσο ευαίσθητη εποχή τούς ανθρώπους. Ξέρεις, όμως, πού καταλήγω; Δυστυχώς, τα δεινά στα οποία υπόκειται ένας λαός είναι ανάλογα και της πολιτικής ποιότητάς του. Και αυτό πάει για όλους τους πολιτικούς ανεξαιρέτως».

Δεν πιστεύεις δηλαδή ότι σε μεγάλο βαθμό η κατάσταση στην Ελλάδα οφείλεται στον αρνητικό ρόλο της τρόικας; «Οι ξένοι κάνουν ό,τι κάνουν εκεί που βρίσκουν. Γιατί, ας μη γελιόμαστε, νομίζω πως και ο πιο αμόρφωτος πολιτικά μπορεί να καταλάβει πως τίποτε δεν γίνεται τυχαία, αλλά βάσει σχεδίου. Μακάρι αυτό το σχέδιο να μην είναι τόσο ισοπεδωτικό όσο δείχνει και μακάρι εγώ να είμαι απλώς τρομαγμένος».

Πολλοί εκτιμούν ότι η Ελλάδα του 2020 θα είναι μια Ελλάδα φτωχή, χωρίς κοινωνική συνοχή, με μεγάλη ανεργία, εκτεταμένες ανισότητες, βαλκανικά εισοδήματα και με ισχυρό κίνημα φασισμού. Εσύ, ως καλλιτέχνης, τι εκτιμάς, τι ελπίζεις και τι φοβάσαι; «Κατ’ αρχάς, αν ασπαστώ μια τέτοια θεωρία ως δεδομένη, θα με πιάσει απέραντη θλίψη και τάση φυγής από τη χώρα μου. Πράγμα που δεν θέλω. Δεν μπορώ να εξαρτιέμαι από τόσο μαύρα σενάρια. Ολα παίζουν στη ζωή αυτή. Και αρρώστιες, και θάνατοι, και πολλή θλίψη. Εγώ, όμως, εκ φύσεως προτιμώ να μην τα έχω αυτά ως προτεραιότητες και ως δεδομένα. Ας πούμε ότι πλέον είμαι υπέρ του “προλαμβάνειν’’ και όχι του “θεραπεύειν’’. Αρα; Ας κάνει ο καθένας από την πλευρά του ό,τι μπορεί για να μη φτάσουμε σε αυτό το σημείο… Που δέχομαι πως όντως είμαστε πολύ κοντά».

Θα έφευγες από την Ελλάδα; «Μόνο αν αναγκαζόμουν. Ελπίζω να μην έρθει αυτή η στιγμή».

Δεν είναι σαφές ότι αρχίζει μια άλλη εποχή, πιο σκληρή από την προηγούμενη; «Πιο άγνωστη, θα έλεγα, πιο τρομακτική. Ομως πότε η ζωή δεν ήταν σκληρή; Πάντα ήταν σκληρή και πάντα ήταν άδικη, για πολλούς γύρω μας, απλώς εμείς γυρνάγαμε το πρόσωπο από την άλλη… Πάντα γίνονταν πόλεμοι, πάντα υπήρχε πείνα και ανισότητα. Θες να σου θυμίσω το 1999, που όταν στην Ελλάδα ζούσαν όλη τη φρενίτιδα του Χρηματιστηρίου, λίγα χιλιόμετρα πάνω από τη χώρα μας ο Κλίντον έριχνε βόμβες στο Βελιγράδι; Θυμάμαι ήμουν στους Παξούς διακοπές και ενώ όλοι διασκεδάζαμε στην παραλία, πέρναγαν ξαφνικά αεροπλάνα μαχητικά από Ιταλία προς Γιουγκοσλαβία. Δεν θα το ξεχάσω ποτέ αυτό το σκηνικό».

Πώς αντέδρασαν οι υπόλοιποι στην παραλία; «Ολοι προς στιγμήν πάγωσαν, όμως λίγο μετά ξαναγύρισαν στη διασκέδασή τους. Και τα αεροπλάνα αυτά πήγαν στον στόχο τους. Ε, λοιπόν, υπάρχει τίποτε πιο υποκριτικό από μια τέτοια στάση; Είναι φυσιολογικό εν έτει 2013 να πεινάει ο μισός πλανήτης και μετά να μιλάμε για ανάπτυξη; Είναι τόσο υποκριτικό, που δεν μπορώ να το παρακολουθήσω. Και δεν εξαιρώ τον εαυτό μου. Εξού και η μόνη μου άμυνα είναι να είμαι τουλάχιστον όσο πιο παραγωγικός γίνεται σε αυτό που ξέρω να κάνω. Προτιμώ τις αγωνίες μου να τις περνώ μέσα από αυτά που γράφω. Οχι μέσα από αυτά που μου υποδεικνύουν οι άλλοι».

Στην οθόνη και στη ζωή δείχνεις «κανονικό παιδί», αλλά προφανώς δεν είσαι. Εκείνο που σε κάνει «μη κανονικό» είναι η ικανότητά σου να δημιουργείς μια εμπορική εικόνα κανονικότητας. Γιατί, λοιπόν, ενώ έχεις το μυαλό και τις δυνατότητες να «βάλεις δύσκολα» στο κοινό, επιλέγεις να του προσφέρεις ένα καλοδουλεμένο κολακευτικό καθρέφτισμα; «Κατ’ αρχάς, να ξεκαθαρίσω ότι ποτέ δεν ήταν στόχος μου να βάλω δύσκολα στο κοινό. Αλλο να έχεις στόχο να ανεβάσεις τον πήχη κι άλλο να θες επί τούτω να βάζεις δύσκολα τεστ… Δεν έχω το σύνδρομο του δασκάλου. Εγώ απλώς γράφω και φτιάχνω αυτά που νιώθω τη στιγμή που τα νιώθω. Κάποιοι ταυτίζονται. Κάποιοι όχι. Είναι πιο απλό από όσο δείχνει. Αποκωδικοποιώ με έναν δικό μου τρόπο μια θεματολογία που είναι ευρέως γνωστή σε όλους. Ζωή και θάνατος… Ερωτας και σχέσεις… Κοινωνία και ψέματα… Εαυτός και συνέχεια… Ολα αυτά συνήθως με όχημα την εκάστοτε ερωτική ιστορία… Τώρα, όσον αφορά τον “κανονικό ή τον μη κανονικό Χριστόφορο”, μου είναι λίγο δύσκολο να τα διαχωρίσω και να τα εκλογικεύσω. Δεν έχω φτάσει σε τέτοια επίπεδα αυτογνωσίας… Ομως μου επιτρέπεις να σου αντιστρέψω το ερώτημα; Δεν θα ήταν πιο ωραίο αυτός που ξεχωρίζει από τον μέσο όρο να είναι ο “κανονικός”;».

Οχι, γιατί η κανονικότητα προσδιορίζεται από την πλειονότητα. Η μειονότητα δεν είναι ο κανόνας, γι’ αυτό και δεν ελέγχει τον ορισμό της κανονικότητας. «Για ποια ακριβώς πλειονότητα μου μιλάς; Αν πλειονότητα θεωρούνται όλοι όσοι ζουν μηχανικά και αυτόματα, τότε αυτό δεν με αφορά τόσο. Δεν με ενδιαφέρουν οι άνθρωποι που δεν εμβαθύνουν ούτε καν στα ίδια τους τα θέλω και που προτιμούν να βολεύονται παρά να ζουν. Υποκρισία και άρνηση λέγεται αυτό. Οχι κανονικότητα. Εξού και τα περισσότερα κοινωνικά μοντέλα που έχουμε φτιάξει αποδεικνύονται τώρα ελαττωματικά. Γιατί η κρίση είναι πρωτίστως αξιών. Το οικονομικό απλώς το αποκάλυψε όλο αυτό…».

Στο «Αν…» ακούγεται η φωνή του Χρόνη Μίσσιου να λέει, μεταξύ άλλων: «Αφήνουμε τα πιο σημαντικά πράγματα. Κάνουμε τον εαυτό μας νεκροταφείο δολοφονημένων προσδοκιών και επιθυμιών». Ισχύει αυτό και για εσένα ή μπορείς να πεις ότι εσύ ζεις τη ζωή σου με περισσότερη αλήθεια και ελευθερία απ’ όση ο μέσος όρος; Ποια είναι η προσδοκία και ποια η επιθυμία που δολοφόνησες όταν ήσουν νεότερος και αναρωτιέσαι σήμερα αν έκανες σωστά; «Επιθυμία μου μέχρι τώρα δεν έχω δολοφονήσει. Ούτε προσδοκία. Απόπειρες μπορεί να έχω κάνει αρκετές, όμως, ευτυχώς, στον φόνο δεν έχω φτάσει ποτέ. Στη ζωή μου γενικότερα δεν ξέρω αν τα έκανα όλα με αλήθεια και επίγνωση, τα έκανα όμως σίγουρα με πολύ ενθουσιασμό και όρεξη. Μπορεί μερικές φορές να ανακαλώ και να επαναπροσδιορίζω, όμως συμβαίνει αυτό όταν μεγαλώνεις».

Ο Χριστόφορος είναι ρόλος ή οι ρόλοι σου είσαι εσύ; «Νομίζω πως όσον αφορά τη διαφορά ανάμεσα σε ρόλους και πραγματικότητα, η αλήθεια είναι κάπου στη μέση. Το ένα συμπληρώνει το άλλο… Ομως εννοείται πως υπάρχει και κάτι πέρα από την εικόνα. Κανείς μας δεν είναι μόνο η εικόνα του και κανείς μας δεν θα έπρεπε να επικεντρώνεται μόνο σ’ αυτήν. Και αυτό σ’ το λέω εγώ που αρκετές φορές χάνομαι και μπερδεύομαι ανάμεσα σε εικόνα και πραγματικότητα. Το θέμα είναι να τα πηγαίνεις καλά με όσο το δυνατόν περισσότερα κομμάτια σου…».

Είσαι τόσο καλό παιδί όσο δείχνεις; «Οχι, βέβαια. Θα ήταν τρομερά μονοδιάστατο και βαρετό. Και ξενέρωτο. Δυστυχώς ή ευτυχώς, και σκιές έχω, και πληγές, και διάφορα φορτία και βαρίδια… Απλώς δεν αφορούν κανέναν, παρά μόνο εμένα».

Σε ενάμιση χρόνο θα γίνεις 40. Σε ενοχλεί που μεγαλώνεις; «Ακόμη δεν έχω φοβηθεί τον χρόνο. Οι γύρω μου πολλές φορές με κάνουν να το σκέφτομαι αυτό, και η αλήθεια είναι πως τότε όντως προς στιγμήν αγχώνομαι. Αυτό που με προβληματίζει μερικές φορές είναι άλλο. Αν στο μέλλον θα παραμείνω δημιουργικός. Το μόνο που φοβάμαι πραγματικά είναι να μη χάσω την ευτυχία που έχω τη στιγμή που γράφω και όταν φτιάχνω ιστορίες…».

Ενα θέμα που κυριαρχεί στα σενάριά σου είναι αυτό των συμπτώσεων. Είμαστε ή όχι προϊόντα της τύχης; «Κοίτα, εγώ ενώ θέλω να πιστεύω στην τύχη και στη μοίρα, από την άλλη δεν μπορώ να παραβλέψω αυτό που λέμε “νομοτέλεια’’. Ξέρεις γιατί; Γιατί η τύχη δεν είναι κάτι που ορίζεται. Δεν είναι κάτι που απαντιέται με λόγια. Προφανώς κάποια πράγματα γίνονται για κάποιον λόγο και προφανώς οι άνθρωποι ονομάζουμε “τύχη’’ αυτό που δεν παρατηρούμε στον εαυτό μας. Αυτό που αδυνατούμε να ορίσουμε, γιατί δεν ξέρουμε τα αίτιά του. Στεκόμαστε συνήθως στα φαινόμενα και στις αφορμές… Οταν όμως ξέρουμε τα αίτια, αμέσως καταλαβαίνουμε πως τίποτε δεν είναι τυχαίο».

Θεωρείς δηλαδή ότι όλα ελέγχονται από μια ανώτερη μηχανική. Πιστεύεις, για παράδειγμα, ότι όταν σώζεται μια ζωή από τύχη, τότε η τύχη θα πάρει μια άλλη ζωή; «Αυτό κι αν είναι νομοτέλεια της ζωής… Ξέρεις τι έλεγε ο Παρμενίδης; “Ουδέν γεννάται και ουδέν απόλλυται’’… Σαν ένα τεντωμένο σκοινί είναι η ζωή, με πολλούς κόμπους. Αν λυθεί ένας, το σκοινί δεν χάνει τα υλικά του, ούτε τη σύστασή του».

Πέρα από τη νομοτέλεια, σε τι πιστεύεις; «Στην ανώτερη δύναμη που υπάρχει μέσα από ενέργειες και χημείες των ανθρώπων. Τι εννοώ; Αν σου πάει κάποιος ή όχι. Αν τα σώματα κολλάνε, αν τα μυαλά συγχρονίζονται, αν οι ταχύτητες και οι στόχοι συντονίζονται. Και ερωτικά, και επαγγελματικά, και κοινωνικά. Δεν κολλάνε όλοι με όλους…».

Στο «Αν…» τρέχεις στην Πλάκα και φωνάζεις δυνατά στο θηλυκό λυκόσκυλο «Μοναξιά, Μοναξιά», γιατί αυτό είναι το όνομά του. Με φόβο και πανικό τρέχεις πίσω από τη Μοναξιά για να μην τη χάσεις. Υπονοείς ότι ο άνθρωπος κάνει τα πάντα για να μη χάσει τη μοναξιά του; «Ο,τι και να κάνει ο άνθρωπος η μοναξιά είναι χαρακτηριστικό που θα το περιέχει, θα το κουβαλάει και άλλες φορές θα το πολεμάει, άλλες πάλι θα το αποζητάει. Μια πτυχή της ζωής μας είναι η μοναξιά, που έχει πολλές οπτικές, όχι μόνο μία».

«Οταν είμαστε δύο, ονειρευόμαστε τον τρίτο» δήλωσε ο Πασκάλ Μπρυκνέρ προ ενός έτους στον Γιώργο Αρχιμανδρίτη για το ΒΗmagazino. Εσύ, που γράφεις για ζευγάρια όπου ο τρίτος συχνά εμφανίζεται απειλητικά και λυτρωτικά, τι γνώμη έχεις; «Κοίτα. Θα προσπαθήσω να είμαι όσο πιο ξεκάθαρος και ειλικρινής μπορώ. Οταν το 1+1 γίνεται 3, τότε χάνει την αξία του το 2. Κι εγώ είμαι ένας άνθρωπος που τελικά γουστάρω το 2. Οταν αυτό είναι επιλογή μου. Πιστεύω πως το τρίτο πρόσωπο έρχεται όταν το δεύτερο δεν έχει πια αξία, θέση. Ουσία. Και όλα αυτά γίνονται όταν δεν αντέχουμε ή δεν γνωρίζουμε τον ίδιο μας τον εαυτό. Είναι σαν να μη σέβεσαι την ίδια σου την επιλογή να είσαι με έναν άνθρωπο. Η λύτρωση που προκύπτει από το τρίτο πρόσωπο είναι στιγμιαία και εν τέλει ψεύτικη. Εξάλλου, άπαξ και οι δύο τα πάνε καλά, τότε δεν υπάρχει χώρος για τρίτο άτομο. Ενας μύθος είναι αυτός που έφτιαξαν όσοι αναγκάζονται να υπάρχουν σε μια σχέση για λόγους κυρίως κοινωνικούς. Εικόνας. Ομως ο έρωτας δεν είναι κοινωνικός μοντελισμός. Μην τα ισοπεδώνουμε όλα».

Μήπως είσαι συντηρητικός; «Αν εννοείς συναισθηματικά, ναι. Γιατί αλλιώς, εννοείται πως η φύση μας είναι πολυγαμική και εννοείται πως δοκιμάζουμε και αλλάζουμε. Ομως όταν αυτό γίνεται κανόνας και επανάληψη, είναι ξεφτίλα. Αν είσαι σε μια σχέση και ψάχνεις για τρίτο πρόσωπο, αυτό σημαίνει πως η σχέση έχει τελειώσει. Απλώς αυτό είναι πολύ σκληρό για να το διαχειριστούμε οι άνθρωποι και προτιμάμε να βολευόμαστε με ψευδαισθήσεις και να σέρνουμε αρνήσεις… Είναι τόσο απλό, τόσο ρηχό, τόσο πρώτο επίπεδο…».

Υπάρχουν και πιο ακραίες επιλογές. Πώς ερμηνεύεις την απόφαση κάποιων ζευγαριών να βάλουν έναν τρίτο στη σχέση τους, δηλαδή εναν τρίτο που τα φτιάχνει και με τους δύο ; Σκέφτεσαι να δημιουργήσεις τρεις τέτοιους χαρακτήρες, δηλαδή ένα «ζευγάρι των τριών»; «Με τίποτε. Οτιδήποτε προσβάλλει την αξιοπρέπειά μου με απωθεί. Αρα δεν μπορώ να γράψω για μια ερωτική σχέση τριών ηρώων που εν γνώσει τους υπάρχουν μέσα σ’ αυτή, γιατί πολύ απλά δεν μπορώ να ταυτιστώ… Το να γράψω, όμως, μια ιστορία που περιέχει δίλημμα, χωρισμό και μετάβαση λόγω ενός μεγάλου έρωτα, τότε ναι. Αυτό έχει περισσότερο ενδιαφέρον, είναι πιο γοητευτικό, πιο απρόβλεπτο και πολύ πιο αληθινό».

Πολλές μελέτες έχουν γίνει τα τελευταία χρόνια για την αλλαγή στην ισορροπία ισχύος μεταξύ αντρών και γυναικών. Πιστεύεις ότι οι άντρες είμαστε το νέο ασθενές φύλο; Είναι οι άντρες οι νέες γυναίκες; «Αν πρέπει να σου απαντήσω ψύχραιμα, λογικά και ώριμα, θα σου πω ΟΧΙ. Η φύση, καθ’ ότι ανώτερη όλων, έχει φροντίσει τα πράγματα να είναι σωστά μοιρασμένα και το κάθε φύλο να έχει τη χάρη και τη δυναμική του. Μη βλέπεις που εμείς οι άνθρωποι (άντρες – γυναίκες) τα έχουμε κάνει θάλασσα. Αν όμως μπω στη διαδικασία να σου απαντήσω συναισθηματικά, εμπειρικά και εγωιστικά, πάλι θα σου πω ΟΧΙ. Η γυναίκα κατ’ αρχήν είναι αυτή που θέλει να βλέπει τον άντρα πιο δυνατό. Απλώς η γυναίκα από την αγωνία της φτάνει σε σημεία που χάνει τον ρόλο της. Ε, τότε ο άντρας χάνει τη δύναμή του. Γενικότερα πιστεύω πως το θηλυκό εν τέλει ορίζει το παιχνίδι και το αρσενικό συμπληρώνει».

Τι εννοείς; «Να σ’ το πω αλλιώς. Μάνα έχεις μόνο μία. Πατεράδες μπορεί να έχεις και παραπάνω. Αρα; Στη σκέψη είναι που αλλάζουν τα πράγματα. Οχι στη φύση. Οι γυναίκες είναι πιο έξυπνες, πιο πολύπλοκες στη σκέψη, ενώ εμείς οι άντρες είμαστε πιο απλοί, πιο μονοκόμματοι. Αρα και πιο ακίνδυνοι. Υπάρχουν δεκάδες διαφορετικά είδη γυναικών, ενώ τα είδη αντρών είναι δύο-τρία το πολύ. Στη σκέψη οι γυναίκες πιστεύω ότι μπερδεύονται, χάνονται και στο τέλος είναι ικανές να τα ισοπεδώσουν όλα. Επειδή όμως από το σεξ ξεκινάνε όλα και στο σεξ καταλήγουν, πιστεύω πως όταν μια γυναίκα αφήσει τον άντρα να έχει τη δύναμή του, τότε ισορροπούν όλα…».

Θαυμάζεις και δοξολογείς τον αρχετυπικό έρωτα του Αντωνάκη και της Ελενίτσας Κοκοβίκου (Γιώργος Κωνσταντίνου – Μάρω Κοντού). Ωστόσο, δεν ζεις μια τέτοια ζωή αφού δεν έχεις βρει την «αναντικατάστατη Ελενίτσα». Βιώνεις μια σύγκρουση ανάμεσα στη μοναχικότητα της ελευθερίας και στη μαγεία της δέσμευσης; «Ναι, είμαι ακριβώς ανάμεσα σε αυτά τα δύο. Και αυτό είναι ιδιαίτερα δύσκολο, γιατί όταν έχω το ένα, θα αρχίσει να μου λείπει το άλλο. Θέλω να πιστεύω πως, με τα χρόνια, υπάρχει κάπου μια μέση τομή. Χωρίς όμως συμβιβασμούς, δεύτερες σκέψεις και υποκρισία. Είναι σίγουρα πολύ ωραίο και μαγικό να έχεις έναν άνθρωπο, όμως αν αυτό σημαίνει πως χάνεις την ελευθερία σου, τότε άσ’ το να πάει στο διάολο… Δύο άνθρωποι είναι ωραίο να είναι μαζί επειδή πραγματικά θέλουν, όχι επειδή δεν μπορούν να είναι μόνοι τους. Και δυστυχώς, γύρω μου βλέπω αρκετούς ανθρώπους που υποτίθεται πως είναι μαζί, στην ουσία όμως δεν είναι. Απλώς κρύβεται πίσω από τις ανασφάλειές του ο καθένας».

Εσύ δηλαδή δεν έχεις ανασφάλειες που να χρειάζεσαι βοήθεια για να τις σηκώσεις; Δεν κάνεις εκπτώσεις στην προσωπική σου ζωή; «Εκπτώσεις στην προσωπική μου ζωή όχι, μέχρι στιγμής δεν έχω κάνει ποτέ. Βέβαια, δεν έχω κάνει και τεράστια ανοίγματα, ώστε να μπω σε τέτοιο δίλημμα. Ομως από όσο με ξέρω, η ιδέα της έκπτωσης σε οτιδήποτε συναισθηματικό-προσωπικό μού είναι αποκρουστική. Οσο για τις ανασφάλειες, εννοείται πως έχω, κι αν χρειάζομαι βοήθεια είναι πιο πολύ για να τις λύσω παρά να τις σηκώσω ή να τις συντηρήσω. Τι να το κάνεις άμα ο άνθρωπός σου σηκώνει τις ανασφάλειές σου; Κάποια στιγμή θα τον πλακώσουν. Οι προσωπικές μας ανασφάλειες είναι πιο βαριές από κάθε άνθρωπο πλάι μας».

Σε ενοχλεί που μέχρι σήμερα δεν έχεις συναντήσει τον άνθρωπο που θα σου δημιουργήσει την επιθυμία να ζήσετε μαζί για την υπόλοιπη ζωή σας; «Πού ξέρεις, μπορεί και να έχουμε συναντηθεί, απλώς κανείς από τους δυο μας να μην ήταν έτοιμος να το υπερασπιστεί, εκείνη τη συγκεκριμένη στιγμή, εποχή και ηλικία. Αυτομάτως αυτό σημαίνει ότι θα είμαι πιο έτοιμος για το επόμενο».

Ο άνθρωπος της ζωής μας είναι τελικά ένας ή δυνητικά θα μπορούσε να είναι ακόμη και ο καθένας; Αποκλείεις το γεγονός να υπάρχουν τουλάχιστον δύο-τρεις «έρωτες της ζωής μας» σε κάθε πόλη της Ελλάδας και του κόσμου τους οποίους δεν θα συναντήσουμε ποτέ γιατί απλώς δεν θα επισκεφθούμε αυτές τις πόλεις; «Οσο κυνικό και αντιρομαντικό κι αν ακούγεται, δυστυχώς θα συμφωνήσω. Εν δυνάμει παντού υπάρχει ένα άλλο μισό. Εντάξει, μπορεί όχι δύο και τρία σε κάθε πόλη. Μην τρελαθούμε. Ομως, ναι. Ο άνθρωπος μπορεί να ερωτευτεί παντού, ανάλογα με την εκάστοτε ανάγκη του. Γελάω γιατί από τη μία λέμε για τον έρωτα πως δεν τον αναζητούμε. Ερχεται μόνος του. Από την άλλη, όμως, ανακαλύπτω πως τελικά στη ζωή μας έρχεται μόνο αυτό που αναζητούμε».

Η δευτερη ταινία με τρεις δυνατές ερωτικές ιστορίες

Θα ήθελα να μου μιλήσεις για τη νέα ταινία σου; Ποιο θα είναι το θέμα της; «Η νέα ταινία είναι στη φάση του γραψίματος και που, καλώς εχόντων των πραγμάτων, τον Σεπτέμβριο το σενάριο θα είναι έτοιμο. Είναι μια ιδέα που είχα από πέρυσι και που αφορά την “άρνηση’’ που έχουμε οι άνθρωποι να δεχτούμε όλες αυτές τις αλλαγές που γίνονται γύρω μας.

Κοινωνικά, οικονομικά, συναισθηματικά, παγκόσμια. Είναι ένα σενάριο που θα αποτελείται από τρεις σπονδυλωτές ιστορίες. Τρεις πολύ δυνατές ερωτικές ιστορίες. Διαφορετικές ιστορίες.

Η κάθε ιστορία θα κουβαλάει και από μία “άρνηση’’ και ο “έρωτας’’ θα είναι το βασικό όπλο που θα έχουν οι ήρωες για να πολεμήσουν αυτή την “άρνηση’’. Ολα αυτά, βέβαια, τα νοήματα θα κρύβονται πίσω από τρεις ιστορίες με πολύ συγκεκριμένη και καθαρή πλοκή, ώστε οι θεατές να παρακολουθούν μια ολοκληρωμένη ιστορία και να μπορεί ο καθένας να ταυτιστεί με τον τρόπο του».

Μόνο έρωτας δηλαδή. «Οχι μόνο έρωτας. Ο έρωτας δεν είναι τίποτε άλλο παρά το άλλοθί μου για να πω μια ιστορία. Η ταινία εξελίσσεται στην Ελλάδα του μεταναστευτικού, στην Ελλάδα των απολύσεων και στην Ελλάδα όπου πολλοί πλέον δεν έχουν να φάνε. Ομως ποιος σου είπε ότι σε μια τέτοια Ελλάδα δεν χωράει ο έρωτας; Εγώ πιστεύω πως ο έρωτας ήταν και θα είναι πάντα η αιτία που οι άνθρωποι αφήνονται και εκτίθενται, και που παίρνουν δύναμη για να πολεμήσουν την “άρνηση’’ που παράλληλα έχουν. Αυτό είναι παγκόσμιο χαρακτηριστικό των ανθρώπων. Εξού και το κάθε ζευγάρι της ιστορίας θα αποτελείται από έναν Ελληνα και από έναν ξένο ηθοποιό».

Γιατί; «Γιατί η Ελλάδα σήμερα είναι μια χώρα στην οποία έχει εισβάλει το στοιχείο του ξένου, σε όλα τα επίπεδα… Θετικά και αρνητικά. Είναι μια πραγματικότητα μέσα από την οποία εγώ δεν θα μπορούσα να μην επηρεαστώ και να μη φτιάξω μια ιστορία. Επίσης, πέραν του ότι έχει τρομερό ενδιαφέρον σεναριακά, είναι και ένας τρόπος να στρέψεις το ενδιαφέρον του κοινού και εκτός Ελλάδας. Θέλω να είναι μια ελληνική ταινία, γυρισμένη στην Ελλάδα τού σήμερα, που όμως θα αφορά και τους ξένους. Βρισκόμαστε σε μια εποχή που η χώρα μας βρίσκεται στο επίκεντρο μιας παγκόσμιας αλλαγής. Εμείς δηλαδή να μη δείξουμε πόσο ικανοί ίσως είμαστε να παράγουμε και να εξάγουμε μια ιστορία;».

Γι’ αυτό έκανες όλα αυτά τα ταξίδια στην Ευρώπη και στην Αμερική; «Και για αυτό. Τα ταξίδια έγιναν με αφορμή το “Αν…’’. Ομως σε κάθε χώρα, σε κάθε αίθουσα, την ώρα που παιζόταν το “Αν…’’, καθόμουν πίσω πίσω και παρατηρούσα τις αντιδράσεις και τη συμπεριφορά που είχε ένα κοινό αποτελούμενο από Ελληνες και ξένους. Επειτα από κάθε προβολή έκανα μια κουβέντα με τον κόσμο σε κάθε αίθουσα, σε κάθε χώρα. Απαντούσα σε ερωτήσεις τους, σε απορίες και άκουγα πολύ προσεκτικά τις παρατηρήσεις τους. Εκεί λοιπόν κατάλαβα πόσο έτοιμο μπορεί να είναι το κοινό στο εξωτερικό να δεχτεί μια ελληνική ταινία που να το αφορά. Εκεί επίσης κατάλαβα πως τελικά είναι καθαρά στο χέρι μας. Αν θέλουμε. Κι εγώ θέλω».

Είσαι ικανοποιημένος από την πορεία του «Αν…»; «Απόλυτα».

Θεωρείς πως ήσουν τυχερός; «Δούλεψα πάρα πολύ σκληρά για να το φορτώσω στην τύχη και αυτό. Αν υπήρξα σε κάτι τυχερός, αυτό ήταν σε συνεργασίες με ηθοποιούς, συνεργείο και με την ομάδα παραγωγής της Village. Είναι εξαιρετικά σημαντικό να έχεις σε μια ταινία δυνατή ομάδα παραγωγής. Εκεί, ναι, ήμουν τυχερός».

*Δημοσιεύθηκε στο BHmagazino την Κυριακή 23 Ιουνίου 2013
Ακολουθήστε στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, από
BHMAgazino
ΒΗΜΑτοδότης
Σίβυλλα
Helios Kiosk