Σκηνή καθημερινού βίου στην Τουρκία. Οι σφαγιαζόμενοι Κούρδοι εκδικούνται τώρα μέσω Καντάφι τον πρωθυπουργό Ερμπακάν
ΟΙ ΩΡΕΣ της κυβέρνησης Ερμπακάν είναι (ίσως) μετρημένες. Αν πιστέψουμε τα μηνύματα από την Ουάσιγκτον και τις όλο και ευρύτερες εσωτερικές αντιδράσεις, ο ισλαμιστής ηγέτης κινδυνεύει να εισπράξει σε λίγες ημέρες τη «μομφή» της τουρκικής Εθνοσυνέλευσης. Η αντιπολίτευση δεν έχασε πράγματι τη χρυσή ευκαιρία που της πρόσφερε ο πάντα απρόοπτος συνταγματάρχης Καντάφι. Ο κ. Ερμπακάν, αψηφώντας Αμερικανούς και Δυτικούς, περιέλαβε τη Λιβύη αλλά και την εξίσου απομονωμένη λόγω στυγνού δικτατορικού καθεστώτος Νιγηρία σε πρόσφατο ταξίδι του. Και αντί να τον καλοδεχθεί και να του «κάνει χαρές», ο Καντάφι κυριολεκτικά τον εξευτέλισε θέτοντας μπροστά του και μπροστά στις τηλεοπτικές κάμερες θέμα ανεξαρτησίας για τους Κούρδους και καταδικάζοντας, μεταξύ άλλων, τις συμφωνίες της Αγκυρας με το Ισραήλ.
Επιστρέφοντας στη χώρα του, ο κ. Ερμπακάν δεν δίστασε να πει ότι το ταξίδι του ήταν «θριαμβευτικό» αναφέροντας κάποιες «διορθωτικές» μεταγενέστερες δηλώσεις του λίβυου ηγέτη. Δεν έπεισε όμως κανέναν ότι οι δηλώσεις αυτές μπορούσαν να διορθώσουν και τη δική του αμήχανη στάση, πάντα μπροστά στις τηλεοράσεις, την ώρα του συγκεκριμένου. Και δεν έπεισε διότι προφανώς κανένας δεν ήθελε να πεισθεί: ούτε η υπουργός Εξωτερικών Τανσού Τσιλέρ, η οποία διαφωνεί δημοσίως με τα ισλαμιστικά ανοίγματα του πρωθυπουργού «της», ούτε τα περισσότερα πολιτικά κόμματα αλλά ούτε και οι Αμερικανοί, που ρίχνουν τόνους λάδι στην εσωτερική τουρκική φωτιά με πρωτοφανείς καταδικαστικές για την Αγκυρα δηλώσεις επισήμων και με άρθρα του Τύπου που δεν διστάζουν να προτρέπουν την ανατροπή του κ. Ερμπακάν.
Η κυβέρνηση Ερμπακάν – Τσιλέρ δεν διαθέτει παρά μια πλειοψηφία πέντε εδρών στην Εθνοσυνέλευση. Θα την διατηρήσει όταν σε λίγες ημέρες θα συζητηθεί η πρόταση μομφής; Ισως ναι, αν ο κ. Ερμπακάν δώσει μεγάλες εγγυήσεις σε όλους και αν οι ανοιχτές αμερικανικές πιέσεις δεν ενισχύσουν τελικά τη θέση του. Οχι, αν η αντιπολίτευση έχει εξασφαλίσει εναλλακτική λύση με τη διάσπαση του κόμματος της κ. Τσιλέρ. Γεγονός είναι πάντως ότι το τελευταίο διάστημα οι δημόσιες εμφανίσεις μεγαλοστρατηγών έχουν πολλαπλασιασθεί, σαν να ήθελαν να υπενθυμίσουν σε όλους τον παραδοσιακό αποφασιστικό ρόλο τους (πέτυχαν ήδη την αναγγελία ενός φοβερού προγράμματος εξοπλισμών για τα προσεχή… τριάντα χρόνια) που δεν απαιτεί πλέον, πιστεύουν πολλοί, πραξικοπήματα. Με προσοχή παρακολουθούν όλοι και τις κινήσεις του Προέδρου της Δημοκρατίας κ. Ντεμιρέλ, ο οποίος όμως δεν βγήκε ενισχυμένος από το πρόσφατο επίσημο ταξίδι του στη φιλική του Ιταλία: μέρα με τη μέρα, ευγενικά αλλά συστηματικά, όλοι του υπενθύμιζαν τα δικαιώματα του ανθρώπου και πόσο συνδεδεμένα είναι, όπως γενικώς οι αρχές του Δικαίου, με την Ευρώπη.
Οποια και αν είναι πάντως η απόφαση της τουρκικής Εθνοσυνέλευσης για τον κ. Ερμπακάν, η κρίση που μαστίζει την Τουρκία προσλαμβάνει νέες διαστάσεις εφόσον οξύνονται και τα οικονομικά αδιέξοδα. Βεβαίως, τόσο οι Αμερικανοί όσο και οι Ευρωπαίοι θα κάνουν το παν για να μην καταρρεύσει η Τουρκία. Προφανώς όμως εργάζονται ήδη για να καταρρεύσει ο κ. Ερμπακάν. Πώς σχολιάζουν οι Αμερικανοί
ΤΟ ΠΑΡΑΚΑΤΩ αποτελεί απόσπασμα άρθρου που δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Λος Αντζελες Τάιμς» την περασμένη Πέμπτη.
«Παρά τα 30 χρόνια που πέρασε στον δημόσιο βίο, ο Νετζμετίν Ερμπακάν αποδείχτηκε κατώτερος ενός εκλεπτυσμένου πολιτικού αφότου έγινε πρωθυπουργός της Τουρκίας, πριν από τρεις μήνες περίπου. Ως επικεφαλής ενός ισλαμιστικού κόμματος σε μια κυρίως κοσμική χώρα, ο Ερμπακάν ανέλαβε αποφασιστικά να βελτιώσει τις σχέσεις της Τουρκίας με μερικούς από τους αμφιλεγόμενους μουσουλμάνους γείτονές της. Οι προσπάθειες αυτές δεν υπήρξαν ιδιαίτερα καλοδεχούμενες από τους βασικούς εταίρους του στην κυβέρνηση συνασπισμού ή από μερικούς συμμάχους της Τουρκίας στο ΝΑΤΟ και ιδιαίτερα από τις Ηνωμένες Πολιτείες. Το πρώτο εγχείρημα του Ερμπακάν στο εξωτερικό τον μετέφερε στο Ιράν, όπου υπέγραψε μια μεγάλη συμφωνία φυσικού αερίου, για την οποία η Ουάσιγκτον διαμαρτυρήθηκε έντονα. Τώρα ο Ερμπακάν επικρίθηκε και πάλι από τις Ηνωμένες Πολιτείες, πέρα από κάποια οργή και χλευασμό που συνάντησε στην πατρίδα του, για τη μόλις πραγματοποιηθείσα επίσκεψή του στη Λιβύη, άλλη μια χώρα στον κατάλογο της Ουάσιγκτον για σπόνσορες της τρομοκρατίας». (…)
«Η Τουρκία παραμένει βασικό μέλος του ΝΑΤΟ και έχει παίξει σημαντικό ρόλο υποστήριξης της αμερικανικής πολιτικής στο Ιράκ. Πολλοί Τούρκοι επιθυμούν να σφυρηλατήσουν τους δεσμούς τους με τη Δύση επιτυγχάνοντας ένταξη στην Ευρωπαϊκή Ενωση. Οι προσπάθειες του Ερμπακάν να στραφεί πλησιέστερα προς το Ιράν και προς την πιο αντιδυτική αραβική χώρα είναι απίθανο να προωθήσουν αυτή την προοπτική. Ο Ερμπακάν εξελέγη μόνο με το 21% των ψήφων. Η θητεία του ενδέχεται να είναι σύντομη χάρη στις δικές του άτοπες πράξεις».
