Εφευρετικοί και δυναμικοί, οι Maruja είναι σίγουρα ένα συγκρότημα που αξίζει να δει κανείς live. Το πρόσφατο άλμπουμ τους «Pain to Power» αποδεικνύει ότι το post-punk, jazz, hip-hop και art rock ηχητικό χαρμάνι τους βρίσκεται στα καλύτερά του, και αποτελεί πρώτης τάξεως ευκαιρία η επικείμενη συναυλία τους στις 24 Απριλίου στο Gazarte – Ground Stage να το διαπιστώσουμε αυτό και από κοντά.
Μιλήσαμε με τον τραγουδιστή και κιθαρίστα τους Χάρι Γουίλκινσον για την αγάπη τους για την Αθήνα, τη μουσική εξέλιξή τους και για τη θεματολογία των κομματιών τους, η οποία αντλεί έμπνευση από τη σύγχρονη κοινωνικοπολιτική πραγματικότητα.
Εχετε ξαναέρθει στην Αθήνα αρκετές φορές. Ποιες είναι οι πιο ζωντανές αναμνήσεις σας από τα μέρη μας;
Εχουμε πολλές ωραίες αναμνήσεις από την πόλη σας. Πράγματι, έχουμε παίξει εκεί αρκετές φορές, και είναι ένα μέρος που επισκεπτόμαστε και μόνοι μας, όχι μόνο για δουλειά, γιατί το αγαπάμε. Αυτά που μου έρχονται στο μυαλό είναι η ζωντανή ατμόσφαιρα, ο πολιτισμός, τα χρώματα, τα αρώματα, τα όμορφα πρόσωπα, η θάλασσα, η θέα από τους λόφους. Η Αθήνα είναι βέβαια πυκνοκατοικημένη και χαοτική και έντονη. Αλλά υπάρχουν μέρη της που είναι απλώς ασύγκριτα στην ομορφιά τους.
Ανήκετε στη χορεία των συγκροτημάτων που μοιάζουν να εξελίσσονται συνεχώς – αργά αλλά σταθερά. Ποιο είναι το μυστικό σας;
Οταν ξεκινήσαμε ήμασταν παιδιά 16-17 χρόνων. Είχαμε το πνεύμα, το πάθος, αλλά και το θάρρος να μην παίζουμε αυτό που έπαιζαν όλοι οι άλλοι, όμως δεν νομίζω ότι ήμασταν τόσο συνειδητοποιημένοι ως πνευματικές υπάρξεις όσο είμαστε τώρα.
Η μουσική αντικατοπτρίζει φυσικά την ανάπτυξη ενός ανθρώπου. Μέχρι να κυκλοφορήσουμε το “Knocknarea”, είχαμε τον χρόνο να μεγαλώσουμε μαζί και να μάθουμε ο ένας τον άλλον. Βγαίνοντας από αυτό το διάστημα νιώθαμε σαν μια πολύ σφιχτοδεμένη ομάδα, κάτι που ωστόσο έρχεται έπειτα από χρόνια κοινής δουλειάς, προβών σε μικρά δωμάτια, με πολύ αυτοσχεδιασμό και διαρκή δημιουργικότητα.
Υπάρχει μια φράση που λέτε σε όλες τις εμφανίσεις σας: «Σας ευχόμαστε ειρήνη, ευημερία και ενότητα σε αυτές τις εποχές παγκόσμιας καταπίεσης»…
Θα ήταν ωραίο να μη χρειάζεται να τα αναφέρω όλα αυτά. Αλλά με όσα συμβαίνουν στον κόσμο, είναι τόσο σημαντικό να διαδίδεις ένα μήνυμα που μπορεί να ενώσει τους ανθρώπους και ενδεχομένως να τους δώσει, έστω και για μια στιγμή, μια αίσθηση κοινότητας, αλληλεγγύης, αγάπης και συμπερίληψης.
Πολλοί νιώθουν χαμένοι και αποκομμένοι από την κοινωνία, οπότε για εμάς έχει μεγάλη σημασία το να παρέχουμε έναν ασφαλή χώρο για να αφεθούν, να νιώσουν κοντά με τους άλλους και να πιστέψουν σε κάτι πολύ όμορφο.
Τόσα τραγούδια μας είναι γραμμένα γύρω από αυτή τη φιλοσοφία. Αν έχεις τη δυνατότητα να στείλεις ένα μήνυμα σε πολλούς παραλήπτες, προσπαθείς να τη χρησιμοποιήσεις για το κοινό καλό. Πολλοί άνθρωποι σε αυτόν τον κόσμο χρησιμοποιούν την επιρροή τους για να διχάσουν και όχι για να εμπνεύσουν τους άλλους.
Πιστεύετε πραγματικά ότι η μουσική μπορεί να δώσει στους ανθρώπους δύναμη να αντέξουν τις δυσκολίες των καιρών μας;
Νομίζω ότι η μουσική είναι από τα λίγα πράγματα που μπορούν να το κάνουν αυτό. Η μουσική προκαλεί μια αλληλουχία συναισθημάτων μέσα στην ψυχή κάποιου. Κάνει τους ανθρώπους να θέλουν να χορέψουν, να αποφορτιστούν, να αγαπήσουν.
Διατρέχει ολόκληρο το φάσμα της ζωής, και γι’ αυτόν τον λόγο είναι συμβολική για κάθε είδους αγώνα. Αποτελεί ένα ισχυρό αντίδοτο σε κάθε μορφής πόνο. Εχω περάσει στη ζωή μου στιγμές μεγάλης ταλαιπωρίας, και ήταν η μουσική που με καθοδήγησε και με βοήθησε να τις ξεπεράσω. Οπότε ξέρω από προσωπική εμπειρία τη δύναμή της και το πώς μπορεί να λειτουργήσει θεραπευτικά.
Δώστε μας μερικά παραδείγματα μουσικών των οποίων το έργο σάς έδωσε δύναμη.
Ο Tupac το έκανε αυτό για εμένα. Αν νιώθω άσχημα, ακούω Tupac ή Μπομπ Μάρλεϊ, αυτοί οι δύο ανεβάζουν την ψυχή μου περισσότερο από σχεδόν οποιονδήποτε άλλον. Αν θέλω να εμπνευστώ, ακούω Κέντρικ Λαμάρ.
Η μουσική των δύο πρώτων ειδικά υπήρξε πολύ επιδραστική για εμένα εξαιτίας του μηνύματός της. Μιλούν για την αγάπη ως κινητήριο δύναμη, και νομίζω ότι αυτός είναι πραγματικά ο λόγος για τον οποίο βρισκόμαστε εδώ – είμαστε εδώ για να αγαπάμε, φτιαχτήκαμε από αγάπη. Χωρίς αυτήν χανόμαστε, νιώθουμε μοναξιά, υποφέρουμε.
Πείτε μας λίγα λόγια και για το Μάντσεστερ. Με ποιους τρόπους σάς έχει εμπνεύσει, επηρεάσει ή διαμορφώσει η πόλη σας;
Ο λόγος που αναπτύχθηκε η βιομηχανία στο Μάντσεστερ ήταν γιατί υπάρχει αυτό το πυκνό γκρίζο σύννεφο που σκεπάζει τους γύρω λόφους – ήταν ιδανικό για τη βιομηχανία βαμβακιού, διατηρούσε τα υφάσματα υγρά.
Εκτοτε, τα εργοστάσια έγιναν διαμερίσματα και ζούμε όλοι κάτω από αυτό το τεράστιο γκρίζο σύννεφο χωρίς να υπάρχει πια κάποιος πρακτικός λόγος. Αυτό επηρεάζει τους κατοίκους πολύ περισσότερο απ’ ό,τι συνειδητοποιούν. Δημιουργεί αγωνία και μελαγχολία αλλά και έντονο χαρακτήρα – και νομίζω ότι από εκεί προέρχεται η ιδιαίτερη προσωπικότητα των ανθρώπων του Μάντσεστερ.
Αυτός είναι και ένας ακόμη λόγος που αγαπάμε τόσο την Αθήνα, η ηλιοφάνεια. Αλλά εδώ και πολλά χρόνια επενδύονται τεράστια ποσά στο Μάντσεστερ – δεν μπορείς να πας πουθενά χωρίς να βλέπεις γερανούς να χτίζουν ουρανοξύστες.
Παραμένει βεβαίως πολύ βιομηχανικό, πυκνοκατοικημένο, γεμάτο λαϊκές γειτονιές. Αλλά μέσα από όλα αυτά αναδύονται μερικοί από τους καλύτερους ανθρώπους που έχω γνωρίσει στη ζωή μου. Οι άνθρωποι του Μάντσεστερ είναι αυθεντικοί και με τα πόδια να πατάνε γερά στη γη, και αυτό είναι το καλύτερο πράγμα.
