Στέκομαι μπροστά από το έργο του ζωγράφου Alex Chien με τίτλο «Tree of Life». Στην αρχή όλα μοιάζουν ήσυχα. Σχεδόν καθησυχαστικά. Ενα δέντρο, νερό στο βάθος, λουλούδια που «ανοίγουν» με μια σχεδόν παιδική καθαρότητα. Το έργο θα μπορούσε να απεικονίζει ένα τοπίο που θυμάμαι – ή που νομίζω ότι θυμάμαι. Και μετά αρχίζω να παρατηρώ πιο προσεκτικά.
Στον κορμό του δέντρου είναι τυλιγμένη μια κιτρινόμαυρη λες ταινία, όχι βίαια, όχι δραματικά – αλλά αρκετά ώστε να μην μπορώ να την αγνοήσω. Το δέντρο στέκεται αυθύπαρκτα, αλλά κάτι το έχει ήδη αγγίξει. Κάτι ανθρώπινο. Μια σκάλα ακουμπά ακόμη επάνω του, χωρίς να οδηγεί πουθενά – ή ίσως σε ένα σημείο που δεν είναι ορατό. Μέσα στο κατά τα άλλα ειδυλλιακό τοπίο, παρατηρώ και ένα παπούτσι. Μόνο του. Σαν να έμεινε πίσω από κάποιον που έφυγε βιαστικά ή δεν γύρισε ποτέ και μέσα του φύτρωσε ένα λουλούδι. Δεν υπάρχει σύγκρουση εδώ. Δεν υπάρχει καταστροφή. Υπάρχει κάτι πιο αθόρυβο: μια συνύπαρξη που δεν έχει αποφασίσει ακόμη αν είναι αρμονία ή εισβολή.
Η έκθεση με τίτλο «Artificial Eden» του Alex Chien, που παρουσιάζεται αυτό το διάστημα στην εμβληματική γκαλερί George Benias στο κέντρο της Αθήνας, μοιάζει να στοχάζεται επάνω στους λεπτούς, συχνά αδιόρατους τρόπους με τους οποίους τα περιβάλλοντα διαμορφώνονται μέσω της ανθρώπινης παρουσίας. Μια συγκρατημένη ένταση αναπτύσσεται ανάμεσα στο φυσικό και το κατασκευασμένο, με την παρέμβαση να μην είναι ούτε πλήρως ορατή ούτε εντελώς κρυφή, με αυτήν ακριβώς την αμφισημία να προσκαλεί σε έναν επαναπροσδιορισμό τού τι αντιλαμβανόμαστε ως φυσικό.
Photo Credits: Ίων Παπάζογλου
Ο Αlex Chien, με εκθέσεις στην Ευρώπη και στις ΗΠΑ και με τα έργα του να βρίσκονται σε ιδιωτικές συλλογές σε όλον τον κόσμο, είναι ένας έλληνας ζωγράφος που ανδρώθηκε μέσα από τον κόσμο των γκράφιτι και από τις μορφές χαρακτήρων που δημιουργούσε, κάτι που αργότερα τον οδήγησε στην ανάπτυξη της δικής του προσωπικής αισθητικής και στη δημιουργία τρισδιάστατων, χωρίς γραμμές, εικόνων με τη χρήση αερογράφου και ακρυλικών.
Οι περισσότερες ιστορίες πίσω από τους πίνακές του αποτελούν τη δική του οπτική πάνω στην πραγματικότητα, σχολιάζοντας καταστάσεις και συναισθήματα της καθημερινής ζωής, συχνά με έναν χιουμοριστικό, ποπ-σουρεαλιστικό τρόπο.
Οι φανταστικοί κόσμοι που δημιουργεί προτείνουν χαρακτήρες με αισθητική καρτούν, συχνά με έντονα χρώματα και ισχυρή αφηγηματικότητα, που ενισχύουν την αλληλεπίδραση του κοινού με το έργο, δημιουργώντας μια πιο ζωντανή και οικεία εμπειρία.
Στην έκθεση «Artificial Eden» βλέπουμε έργα νεκρής φύσης και τοπία – μια σαφή μετατόπιση από τους ανθρωπόμορφους χαρακτήρες που επί σειρά ετών κυριαρχούσαν στο έργο του. Η φύση παρουσιάζεται με την ανθρώπινη παρουσία να έχει αφήσει τα ίχνη της. Τα τοπία του Alex Chien δεν φωνάζουν. Δεν καταγγέλλουν. Υποβάλλουν. Και ακριβώς γι’ αυτό γεννούν μια πιο σύνθετη συναισθηματική εμπειρία: μια αίσθηση ομορφιάς που δεν είναι ποτέ απολύτως αμέριμνη.
Μιλήστε μας για την έκθεσή σας «Artificial Eden», η οποία παρουσιάζεται αυτό το διάστημα στην γκαλερί George Benias. Τι έργα θα δει ο επισκέπτης;
Στην έκθεση βλέπουμε έργα νεκρής φύσης και τοπία. Είναι τα πρώτα μου έργα μετά από χρόνια δημιουργίας με ανθρωπόμορφους χαρακτήρες. Hθελα να κάνω κάτι διαφορετικό, αλλά στο ίδιο στυλ με προηγούμενες εκθέσεις μου. Το να αφαιρέσω τους χαρακτήρες από το έργο ήταν μεγάλη πρόκληση για εμένα.
Ποια είναι, θα λέγατε, η κύρια θεματική σας αλλά και το κεντρικό μήνυμα αυτής της έκθεσης;
Το κύριο θέμα μου είναι η παρέμβαση του ανθρώπου στη φύση. Δεν ήθελα όμως να δημιουργήσω έργα που απεικονίζουν καταστροφές… κράτησα τη νοσταλγία και τη γαλήνη που είχαν και τα έργα μου με χαρακτήρες. Εχει πολλά αντικείμενα ανθρώπων, που το καθένα θα μπορούσε να είναι μία διαφορετική ιστορία για τον καθένα.
Photo Credits: Ίων Παπάζογλου
Γιατί επιλέξατε τον τίτλο «Artificial Eden»;
Ηθελα κάτι που να αντικατοπτρίζει την παρέμβαση του ανθρώπου σε συνδυασμό με τη φύση, η οποία είναι τόσο όμορφη όσο φαντάζομαι ότι είναι ο παράδεισος.
Πιστεύετε ότι μπορεί ο άνθρωπος να «κατασκευάσει» έναν νέο παράδεισο ή είναι καταδικασμένος να αλλοιώνει ό,τι δημιουργεί;
Δυστυχώς είναι καταδικασμένος να αλλοιώνει.
Αλήθεια, πότε αισθανθήκατε για πρώτη φορά την ανάγκη να δημιουργήσετε;
Από πολύ νωρίς είχα μια έλξη προς την τέχνη. Ηθελα να επισκέπτομαι μουσεία και να βλέπω τι είχαν δημιουργήσει άνθρωποι άλλων εποχών. Η μεγαλύτερή μου έμπνευση ήταν όταν μικρός πήρα στα χέρια μου ένα βιβλίο με έργα του Νταλί. Επιθυμούσα μετά κι εγώ να δημιουργήσω τέτοιες εικόνες.
Επιπλέον, οι ταινίες της Disney με έκαναν να σχεδιάζω δικά μου καρτούν και ιστορίες σαν κόμικς. Αργότερα οι χαρακτήρες μου και τα σχήματα που δημιουργούσα είχαν επηρεαστεί πολύ από αυτά.
Μεγαλώσατε με επιρροές από το γκράφιτι. Πώς μεταφράστηκε αυτή η εμπειρία στη σημερινή σας ζωγραφική γλώσσα;
Τα σχήματα που έκανα όταν έγραφα το όνομα της ομάδας μου και το δικό μου έχουν σίγουρα επηρεάσει τη μετέπειτα τέχνη μου και γενικά το πώς να χειρίζομαι το σπρέι.
Μιλήστε μας λοιπόν για την τεχνική σας.
Η τεχνική μου είναι όλη με τα ίδια ακρυλικά χρώματα. Πρώτα δημιουργώ τα σχήματα και μετά με masking tape κάνω τρισδιάστατα τα αντικείμενα με τον αερογράφο.
Photo Credits: Ίων Παπάζογλου
Πώς προέκυψε το ψευδώνυμό σας, το Alex Chien;
Στην Αγγλία, στο master μου, όταν είχα γράψει το ελληνικό μου ονοματεπώνυμο, το έκαναν τόσες φορές λάθος που έπρεπε να βρω κάτι σύντομο που να με εκπροσωπεί και να το θυμούνται και άνθρωποι που δεν είναι Ελληνες. Το Alex προέρχεται από το όνομά μου και το Chien είναι το tag (σ.σ.: η υπογραφή) που είχα στα γκράφιτι.
Τι κρατάτε από τις σπουδές σας στο Ηνωμένο Βασίλειο, το πτυχίο στο 3D animation από το Middlesex University και το μεταπτυχιακό στην εικονογράφηση από το Arts University of Bournemouth;
Ηταν πολύ ωραία εμπειρία γιατί συνάντησα ανθρώπους από το πανεπιστήμιο που με βοηθούσαν να δημιουργήσω πραγματικά αυτά που ήθελα και να βελτιωθώ. Επιπλέον, το να κάνω παρέα και να ανταλλάσσω απόψεις με καλλιτέχνες που προέρχονται από άλλες κουλτούρες και χώρες μού έδωσε μια άλλη οπτική.
Πότε νιώσατε ότι βρήκατε τη «φωνή» σας ως καλλιτέχνης;
Ισως το 2020, όταν από τα 2D τα έργα μου τότε με τον αερογράφο πέρασα στα τρισδιάστατα, αλλά με δικό μου τρόπο.
Μέσα από τον ποπ-σουρεαλιστικό και συχνά χιουμοριστικό κόσμο των έργων σας μοιάζει να σχολιάζετε την καθημερινότητα. Είναι αυτός ο τρόπος σας να παίρνετε θέση απέναντι στην πραγματικότητα ή να τη «μαλακώνετε»;
Ναι 100%, αλλά περισσότερο να τη μαλακώσω παρά να παίρνω μια απευθείας θέση.
Ποιες είναι λοιπόν οι κύριες θεματικές γύρω από τις οποίες έχουν κινηθεί τα έργα σας μέχρι σήμερα;
Η φύση, η καθημερινότητα και η νοσταλγία.
Ποια ανάγκη σας πιστεύετε ότι αντικατοπτρίζουν οι εικαστικές σας επιλογές;
Την ανάγκη μου να εκφραστώ και να βγάλω αυτά που έχω μέσα μου.
Photo Credits: Ίων Παπάζογλου
Βάλτε μας μέσα στη δημιουργική σας διαδικασία. Πώς σας αρέσει να δουλεύετε;
Συνήθως δουλεύω από το απόγευμα και μετά. Για κάποιον λόγο η ηρεμία το βράδυ με εμπνέει περισσότερο και με βοηθά να είμαι πιο συγκεντρωμένος και ήρεμος. Αρκετές φορές δουλεύω και με απόλυτη σιωπή, χωρίς μουσική ή κάτι άλλο να παίζει από πίσω.
Πόσο δύσκολο είναι να ασχολείσαι με την τέχνη στην Ελλάδα τού 2026;
Αντικειμενικά, είναι πολύ δύσκολο, αλλά δεν πιστεύω ότι κάτι που έχει αξία στο τέλος είναι εύκολο. Δεν θα μπορούσα να ασχολούμαι με κάτι διαφορετικό, είμαι γεννημένος για αυτό.
Υπάρχει σήμερα πρωτοπορία στην τέχνη ή τελικά όλα έχουν ειπωθεί;
Η αλήθεια είναι ότι έχω πολύ καιρό να δω κάτι πολύ πρωτοποριακό, αλλά σίγουρα υπάρχει και θα υπάρχει. Αν είχαν όλα ειπωθεί, δεν θα υπήρχε κανένα νόημα.
INFO
«Artificial Eden»: Γκαλερί George Benias (Πολυτεχνείου 10, Αθήνα), µέχρι τις 25 Απριλίου.
