Οπως όλοι έχουμε καταλάβει, ο διαιτητής σφύριξε έναρξη. Αρχίζει το ματς κι όπως όλα δείχνουν το έπαθλο είναι η δεύτερη θέση στις εκλογές.
Δεν είναι κακό έπαθλο. Για πολλά χρόνια, ο αείμνηστος Χανς-Ντίτριχ Γκένσερ κυβερνούσε τη Γερμανία, ίσως και την Ευρώπη, από την τρίτη θέση των γερμανικών εκλογών.
Συνεπώς η σειρά δεν κάνει την ευτυχία.
Πάμε όμως στα δικά μας. Ποιοι μετέχουν στο ματς; Σίγουρα το ΠαΣοΚ που προς το παρόν προηγείται.
Πιθανότατα ο Τσίπρας με το κόμμα που θα φτιάξει κι ό,τι άλλο μαζέψει από δίπλα.
Κατά μία εκδοχή και το κόμμα της κυρίας Καρυστιανού, παρόλο που φαίνεται να ξεφουσκώνει παρά τον «ιερό σκοπό» που η ίδια λέει ότι υπηρετεί.
Χωρίς να θέλω να γίνω προάγγελος κακών κι αγνοώντας τι θα παρουσιάσει η κυρία Καρυστιανού, δεν θα πέσω από τα σύννεφα αν αυτό το ματσάκι ΠαΣοΚ – Τσίπρας για τη δεύτερη θέση το πάρει ο Τσίπρας από τα αποδυτήρια.
Ο πρώην πρωθυπουργός αποπνέει μια ηρεμία και ένα μέτρο ενώ ακόμη και οι φραστικές καταγγελίες μπορεί να αναπαράγουν διάφορες γενικόλογες ή αριστερές αερολογίες αλλά παραμένουν ουσιαστικά μετρημένες. Δεν ξεφεύγει.
Το ΠαΣοΚ από την άλλη πλευρά έχει μπλέξει σε μια αλαβουζία και σε μια φασαρία άνευ προηγουμένου.
Τσακώνεται με κάθε περαστικό, από τη Ζωή έως τον Αρειο Πάγο, αρπάζεται με όλους και αναπαράγει μυθικές τερατολογίες κάθε είδους.
Δεν ξέρω τι έχουν πάθει.
Είναι ίσως κάποια ανησυχία από την επανενεργοποίηση του Τσίπρα; Είναι η απογοήτευση πως δεν περπατούν οι υποκλοπές ή άλλα θέματα πασοκικού ενδιαφέροντος; Είναι μια έλλειψη πολιτικής συγκρότησης από απειρία;
Θυμήθηκα όμως μια κουβέντα προ πολλών ετών με έναν μεγάλο επιχειρηματία που δεν ζει πια. Είχε μια αντιδικία με έναν άλλο μεγάλο επιχειρηματία.
– Γιατί δεν τον πας στα δικαστήρια; Τον ρώτησα.
– Διότι δεν θέλω να γίνω έρμαιο των δικηγόρων, μου απάντησε.
Πολύ φοβούμαι πως κάτι τέτοιο έχει πάθει το ΠαΣοΚ. Εμπλεξε με δικηγόρους και δεν μπορεί να ξεχωρίσει την πολιτική από τη δικογραφία.
Εν τω μεταξύ, ο Τσίπρας ασχολείται με την πολιτική – άσχετο με πόση επιτυχία… Δεν ψάχνει μάρτυρες για τις υποκλοπές.
Το κείμενο «Η Κυβερνώσα Αριστερά της Νέας Εποχής» από κάποια επιτροπή οπαδών του Τσίπρα που δόθηκε στη δημοσιότητα περισσότερο εντυπωσιάζει με τις κοινοτοπίες που περικλείει παρά με κάποιο συγκρουσιακό, καινοτόμο ή ρηξικέλευθο χαρακτήρα (1/5).
Στις συγκρίσεις ίσως θα πρέπει να βάλουμε και μια άλλη παράμετρο.
Ο Τσίπρας φτιάχνει ένα δικό του κόμμα. Ο,τι κι αν γίνει, θα παραμείνει δικό του, εκτός αν αρχίσει πάλι τα μπρος – πίσω. Εχει όμως την ευχέρεια να μη στοχεύει στις επόμενες αλλά στις μεθεπόμενες εκλογές.
Σε ποιον θα δώσει λογαριασμό; Και ποιος θα του τον ζητήσει; Ο Κασσελάκης;
Ο Ανδρουλάκης αντιθέτως έχει συγκεκριμένο χρονικό ορίζοντα. Αν δεν είναι πρώτο κόμμα (όπως σχεδιάζει) ή σχεδόν πρώτο κόμμα στις επόμενες εκλογές, δύσκολα θα αποφύγει να παραδώσει τη σκυτάλη.
Και η στρατηγική του «δεύτερου κόμματος» δεν είναι καν σαφής, αν υπάρχει. Παρόλο που είναι ένα πιθανότατο ενδεχόμενο.
Είναι αλήθεια ότι οι έως τώρα δημοσκοπικές επιδόσεις του ΠαΣοΚ δεν είναι ενθαρρυντικές. Αλλά παραδόξως συμπεριφέρεται σαν να αδιαφορεί για ό,τι του λένε οι δημοσκοπήσεις.
Ολες για παράδειγμα καταγράφουν ένα κραυγαλέο έλλειμμα κυβερνησιμότητας. Κάτι που δεν διορθώνεται ούτε με φωνές, ούτε με καταγγελίες, ούτε με εξώδικα δικηγόρων.
Ισα ίσα, οι τσιρίδες σπρώχνουν στην απαξίωση. Οι βαρύγδουπες εκφράσεις, οι αφορισμοί και τα υπερφίαλα λόγια καθιστούν το ΠαΣοΚ δέσμιο μιας ακρότητας που είναι ο κυριότερος εχθρός του.
Σε τελευταία ανάλυση, αντίπαλοί του είναι ο Μητσοτάκης και κυρίως ο Τσίπρας. Δεν είναι η Ζωή, ούτε ο Αδωνις, ούτε ο Μακάριος Λαζαρίδης.
Ακόμη περισσότερο που το ΠαΣοΚ κι ευρύτερα η Δημοκρατική Παράταξη ήταν πάντα μια δύναμη με ρεαλιστική αίσθηση του μέτρου και του ευρύτερου συμφέροντος.
Ακόμη και στις στιγμές των πιο ακραίων συγκρούσεων κανείς Παπανδρέου και κανένας Σημίτης δεν διανοήθηκε να χαρακτηρίσει «συμμορία» μια νόμιμη κοινοβουλευτική κυβέρνηση.
Ισως αυτή η αίσθηση μιας τελευταίας ευκαιρίας είναι που χαμηλώνει δραματικά τα κριτήρια της διεύρυνσης του ΠαΣοΚ. Εχει επικρατήσει η λανθασμένη κι επιπόλαιη (κατά τη γνώμη μου…) εκτίμηση πως τώρα είναι που κρίνεται η ηγεμονία στην ευρύτερη Κεντροαριστερά.
Παρόλο που το ΠαΣοΚ είχε τρία χρόνια στη διάθεσή του με τον ΣΥΡΙΖΑ διαλυμένο ώστε να εμπεδώσει αυτήν την ηγεμονία και να αποτρέψει ή να εμποδίσει μια ενδεχόμενη παλινόρθωση του Τσίπρα.
Δεν το έκανε. Και τώρα θα δούμε αν έχει ακόμη χρόνο στη διάθεσή του.
Ακόμη κι έτσι όμως ξεκινάς να οικοδομήσεις την ηγεμονία σου από το Κέντρο που είναι ο φυσικός σου χώρος. Δεν ξεκινάς από τον χώρο που φιλοδοξείς να λεηλατήσεις.
Καλοί άνθρωποι λοιπόν είναι όλοι αλλά δεν νομίζω ότι το πολιτικό ή εκλογικό μέγεθος ακόμη και του σημερινού ΠαΣοΚ μεταβάλλεται με τον Πελεγρίνη, την Κασιμάτη ή την Τζάκρη. Σιγά τον πολυέλαιο, δηλαδή!
Το μεγαλύτερο ίσως πρόβλημα του Τσίπρα είναι το προσωπικό που θα τον πλαισιώσει. Η Αριστερά που γνωρίσαμε είναι σκορποχώρι. Οι παλιοί φθαρμένοι και οι νέοι άγνωστοι.
Ετσι, θα καταλήξει κατά πάσα πιθανότητα πάλι σε ένα one man show και δεν είμαι βέβαιος πως είναι το δυνατό του σημείο. Αλλωστε ούτε αυτός είναι πια πρωτοεμφανιζόμενος.
Το βέβαιο είναι ότι το ματς άρχισε αλλά θα έχει πολλά ημίχρονα. Ακόμη περισσότερο που δεν ξέρουμε ποιος θα πληρώσει τελικά τον (μικρό ή μεγαλύτερο) λογαριασμό του «ιερού σκοπού» της Καρυστιανού.
«Αχ πώς μας ενώνει και πώς μας δονεί, του Διακογιάννη η φωνή».
