Στα τόσα χρόνια που καλύπτω το κινηματογραφικό ρεπορτάζ στην Ελλάδα, δύο πράγματα δεν μπόρεσα ποτέ να ερμηνεύσω. Πρώτον την αδυναμία των εγχώριων κινηματογραφικών διανομέων να έρθουν σε μια στοιχειώδη συνεννόηση μεταξύ τους ώστε να προωθούν καλύτερα το προϊόν τους (δέκα με δώδεκα ταινίες κάθε εβδομάδα είναι μάλλον παράλογο νούμερο σε μια σχετικά μικρή αγορά) και δεύτερον το πόσο απροσδόκητα ευχάριστες εκπλήξεις μπορεί να επιφυλάσσει το ίδιο το κοινό στην αγορά.

Η χθεσινή Παρασκευή ήταν πρώτον Πρωτομαγιά – άρα αργία – και δεύτερον, για τα δεδομένα της εποχής, μια πολύ κρύα μέρα με την θερμοκρασία περίπου στους 15 βαθμούς Κελσίου – και ακόμα πιο χαμηλή το βράδυ. Επίσης, πέρα από το κρύο, ήταν μια μέρα αν όχι βροχερή, πάντως με ψιχάλες. Ηταν μια μέρα που θεωρητικά τουλάχιστον, πολύ κόσμος θα προτιμούσε να την περάσει σπίτι του. Και μάλλον, για το βράδυ, δεν θα έλεγες ότι ταίριαζε για έξοδο σε …θερινό σινεμά.

Τα θερινά σινεμά παραμένουν άλλωστε κλειστά ακόμα, έτσι δεν είναι; Μμμμ. Όχι ακριβώς. Κάποια έχουν αρχίσει δειλά δειλα να ανοίγουν. Μάλιστα, ένα από αυτά, δεν άνοιξε καν τώρα, αφού από το περασμένο καλοκαίρι, δεν… έκλεισε ποτέ. Πρόκειται για το Σινέ ΑΤΕΝΕ στην οδό Λευκωσίας, του οποίου ο ανοιχτός χώρος χρησιμοποιείται για προβολές και άλλες εκδηλώσεις καθ’ όλη την διάρκεια του χειμώνα!

Και όχι μόνο του χειμώνα που τελείωσε (παρά τα διαλείμματα κρύου της εποχής). Το ΑΤΕΝΕ δεν έχει κλείσει καθόλου εδώ και τρία χρόνια! Ως ιδέα δεν είναι καθόλου άσχημη αφού όπως καλά γνωρίζουμε, οι χειμώνες πλέον, τουλάχιστον στην δική μας χώρα (ή αν θέλετε ειδικά στην Αθήνα), δεν χαρακτηρίζονται από το κρύο παλαιότερων χρόνων.

Μαθαίνω δε ότι ο χώρος του ΑΤΕΝΕ, ακριβώς λόγω της διαρκούς λειτουργίας του, έχει γίνει κάτι σαν στέκι στην περιοχή. Για παράδειγμα συγκεντρώνεται κόσμος εκεί κάποια μεσημέρια ή απογεύματα και παίζει μουσική. Το βρίσκω υπέροχο.

Χθες Παρασκευή λοιπόν, Πρωτομαγιά, ο κινηματογράφος ΑΤΕΝΕ λειτουργούσε κανονικά. Και τι έπαιζε; Ένα κλασικό μεν αλλά παλιό ντοκιμαντέρ, ασπρόμαυρο παραγωγής 1964, το «Είμαι η Κούβα» του Μιχαήλ Καλατόζοφ, το οποίο έχει ξαναπροβληθεί πριν από μερικά χρόνια σε επανέκδοση στις αίθουσες και έχει μεταδοθεί αρκετές φορές από την τηλεόραση.

Πόσους θεατές θα μπορούσε να συγκεντρώσει μια τέτοια προβολή την Παρασκευή 1η Μαΐου, σε ανοιχτό χώρο, με την θερμοκρασία χαμηλή και τον συννεφιασμένο ουρανό να «τείνει» προς βροχή; Δέκα, είκοσι, άντε πενήντα θεατές; Ε λοιπόν ούτε δέκα, ούτε είκοσι ,ούτε πενήντα. Εκατόν εξήντα επτα άνθρωποι πήγαν στο ΑΤΕΝΕ και πλήρωσαν εισιτήριο για να δουν την ταινία. Ο υπεύθυνος της αίθουσας τα’ χασε και άρχισε να τηλεφωνεί γνωστούς του για… βοήθεια!

Πείτε τους «βαρεμένους», «κολλημένους» «άρρωστους» με το σινεμά ή όπως αλλιώς θέλετε, πάντως 167 άνθρωποι πήγαν στο «Είμαι η Κούβα». Δεν είχαν κανένα πρόβλημα να βγουν και να δουν μια παλιά ασπρόμαυρη ταινία μέσα στο κρύο (να πω εδώ πως το σινεμά ακριβώς λόγω της διαρκούς λειτουργίας του είναι προμηθευμένο με κουβέρτες τις οποίες προσφέρει σε όσους έχουν την ανάγκη τους).

Να λοιπόν που το «ακραίο» πείραμα στο ΑΤΕΝΕ έπιασε τόπο αποδεικνύοντας ότι δεν πρέπει να κοιτάζουμε τα πράγματα με παρωπίδες (ραντεβού το επόμενο καλοκαίρι, προς το παρόν λουκέτο) αλλά να είμαστε όσο το δυνατόν πιο ανοιχτοί σε ιδέες, μέσω των οποίων και προσφέρουμε και κερδίζουμε._