«Η προσέγγιση του Σίγκμουντ Φρόυντ για τον πόλεμο βασίζεται στην πεποίθησή του ότι η επιθετικότητα είναι σύμφυτη με την ανθρώπινη φύση, μια θεωρία που ανέπτυξε κυρίως μέσα από την αλληλογραφία του με τον Άλμπερτ Αϊνστάιν το 1932, υπό τον τίτλο “Γιατί πόλεμος;”.
Βασικές Θέσεις του Φρόιντ:
Το Ένστικτο του Θανάτου (Thanatos): Ο Φρόιντ υποστήριξε ότι ο άνθρωπος δεν κινείται μόνο από το ένστικτο της ζωής (Έρως), αλλά και από μια καταστροφική τάση. Ο πόλεμος αποτελεί την εξωτερίκευση αυτής της ενδογενούς ανάγκης για καταστροφή.
1) Η Αναπόφευκτη Φύση της Βίας:
Στις επιστολές του προς τον Αϊνστάιν, ο Φρόιντ εξέφρασε την απαισιοδοξία του για την πλήρη εξάλειψη του πολέμου, θεωρώντας ότι οι άνθρωποι δεν μπορούν να απαλλαγούν εύκολα από τις επιθετικές τους ορμές.
2) Ο Πολιτισμός ως Αντίβαρο:
Η μόνη άμυνα απέναντι στον πόλεμο είναι η ανάπτυξη του πολιτισμού. Η καλλιέργεια του πνεύματος και οι συναισθηματικοί δεσμοί μεταξύ των ανθρώπων μπορούν να τιθασεύσουν τις καταστροφικές τάσεις, αν και ποτέ δεν τις εξαφανίζουν εντελώς.
3) Δίκαιο και Ισχύς:
Ο Φρόιντ ανέλυσε τη μετάβαση από την ωμή βία στο «Δίκαιο», εξηγώντας ότι το δίκαιο είναι στην πραγματικότητα η ισχύς μιας κοινότητας που ενώνεται για να αντιμετωπίσει τη βία του μεμονωμένου ατόμου.
4) Ιστορικό Πλαίσιο:
Η αλληλογραφία έγινε κατόπιν πρωτοβουλίας της Κοινωνίας των Εθνών το 1932, λίγο πριν την άνοδο του ναζισμού στη Γερμανία, γεγονός που προσέδωσε στις αναλύσεις τους μια τραγική προφητική διάσταση.
Θα θέλατε να εμβαθύνουμε στη σύγκρουση μεταξύ Έρωτα και Θανάτου ή στην κριτική που άσκησε ο Φρόιντ στην Κοινωνία των Εθνών;
Οι απαντήσεις AI μπορεί να περιλαμβάνουν λάθη. Μάθετε περισσότερα».
Υ.Γ.
Την ως άνω «πληροφορία» που αντέγραψα επίτηδες από τον ΑΙ, δεν χρειάστηκε να την «δώσει» στον Νετανιάχου η Μοσάντ. Ποσώς τον ενδιαφέρει η γνώμη του Φρόιντ για τον πόλεμο, ή η αλληλογραφία του με τον Αϊνστάιν.
Ο διάσημος συμπατριώτης των παππούδων του, με την βοήθεια της Μαρίας Βοναπάρτη, έφυγε την τελευταία στιγμή από την Βιέννη και δεν γνώρισε άλλο στρατόπεδο από την σκέψη του.
Έτσι εννόησε τον πολιτισμό ως πηγή δυσφορίας αλλά και τη μόνη δυνατότητα μιας κοπιώδους υπέρβασής της πάλι και μόνον στον πολιτισμό.
Και το «κοινότυπο κακό»- για το οποίο μίλησε μια άλλη Εβραία – ως κοινοτοπία δεν πάει μόνο για τον Άϊχμαν αλλά και για όποιον αντιλαμβάνεται το «καλό» με πολεμικούς όρους.
Τότε η σπανιότητα του «καλού» καταλήγει στην χειρότερη κοινοτοπία της: τους βομβαρδισμούς αμάχων.
Όμως, ας μου επιτραπεί να πω στο κάτω-κάτω της γραφής, πως έτσι βλέπω και και το «κοινότυπο καλό» του ΑΙ: μου δίνει την «πληροφορία» με τον τρόπο που την συλλέγει η Μοσάντ. Δηλαδή, κατασκοπεύοντάς με και αφήνοντάς με στις ευκολίες του. Τότε είναι που κλείνεις όλα τα βιβλία, χάνεις την καλοσύνη της δικής σου έρευνας, αποβλακώνεσαι εξαπατάς, «πουλώντας» για δικά σου άρθρα όσα σου γράφει αυτός.
Και αν είσαι φοιτητής στις εξετάσεις απλώς αντιγράφεις και περνάς με Άριστα, διότι και ο εξεταστής αντιγράφωντας έγινε εξεταστής. Σου δημιουργεί όμως – αν είναι στη φύση σου- κι ένα ακόμα θεματάκι εκτός της κλεπταποδοχής. Σου αλλάζει τον αδόξαστο της φύσης σου: σε κάνει πράγμα. Όχι ακριβώς κάτι σαν Τραμπ, διότι τότε τι θα έλεγε στην ζωώδη αυτάρκειά του ο πλανητάρχης;
Το άκρον-άωτον αυτού του πολιτισμού- ή μάλλον η πρόσφατη ευκολία του, είναι και το τέλος του.
Τέλος μιας αυταπάτης;
Μα, είναι τίποτα άλλο η ανθρώπινη ζωή; Αυτός ήταν κι ο καημός του Φρόιντ που, αργά, το 1920, μετά το τέλος του Πρώτου πολέμου, εισήγαγε εικοτολογώντας στην θεωρία του την έννοια της ενόρμησης θανάτου. Μια εγγενή τάση του ζωντανού οργανισμού να επιστρέψει στην πρότερη, ανόργανη0 κατάσταση (κατάσταση μηδενικής έντασης).
