Η 8η Μάρτη είναι ημέρα υπόκλισης στους αγώνες των γυναικών όλου του κόσμου ενάντια στις ανισότητες και τις διακρίσεις, για την πραγματική κοινωνική, οικονομική και πολιτική χειραφέτηση.
Η 8η Μάρτη είναι ημέρα μνήμης των νεκρών εργατριών της «Βιολάντα» και δέσμευσης ότι θα διεκδικήσουμε με όλες μας τις δυνάμεις ουσιαστικά μέτρα υγιεινής και ασφάλειας σε όλους τους εργασιακούς χώρους, ώστε καμία γυναίκα και κανένας άνδρας να μην χάνει τη ζωή του στο μεροκάματο.
Η 8η Μάρτη είναι υπόμνηση για τους αγώνες για ουσιαστική ισότητα, εξάλειψη των διακρίσεων, σύγκρουσης με την πατριαρχία και τις βαθιές ρίζες που έχει στην ελληνική κοινωνία.
Τίποτα δεν είναι δεδομένο. Κι όσα έχουν ήδη κατακτηθεί, μπορούν ανά πάσα στιγμή να αμφισβητηθούν.
Μπροστά μας έχουμε έναν διαρκή αγώνα για να τερματιστεί η πολλαπλή εκμετάλλευση των γυναικών.
Οι γυναίκες πληρώνονται λιγότερο από τους άντρες για την ίδια δουλειά, έχουν μεγαλύτερη επισφάλεια στην εργασία, θεωρούνται οι κυρίως υπεύθυνες για τις δουλειές του σπιτιού, αντιμετωπίζονται ως σεξουαλικά αντικείμενα, πέφτουν θύματα βιασμών, κακοποίησης και γυναικοκτονιών. Όλες αυτές οι εκδηλώσεις των μορφών εξουσίασης είναι σήμερα ακόμη εδώ.
Σε μία εποχή, μάλιστα, που η άνοδος της ακροδεξιάς σε όλο τον κόσμο ενισχύει την πιο συντηρητική και αντιδραστική ατζέντα για το φύλο, για τον αυτοπροσδιορισμό, για την αυτοδιάθεση των σωμάτων, ο αγώνας για ουσιαστική ισότητα καθίσταται επιτακτική ανάγκη.
Καμία γυναίκα δεν θα είναι μόνη της εάν όλοι κατανοήσουμε τον αγώνα αυτό ως δική μας υπόθεση. Ο αγώνας των γυναικών για όλα όσα δικαιούνται είναι αγώνας ολόκληρης της κοινωνίας, είναι αγώνας του εργατικού κινήματος, του γυναικείου κινήματος, του φοιτητικού κινήματος, κάθε συλλογικής μορφής αγώνα και διεκδίκησης.
Όσο περισσότερες και περισσότεροι κάνουν το βήμα συμμετοχής σε αυτόν τον κοινό αγώνα, ο οποίος είναι μέρος του συνολικού αγώνα των εργαζομένων και των λαϊκών στρωμάτων για ένα καλύτερο μέλλον, τόσο πιο αποτελεσματικός θα είναι.
Η καταπολέμηση των διακρίσεων, η άρση των ανισοτήτων, η μάχη κατά του σεξισμού δεν είναι λοιπόν υπόθεση μόνο των γυναικών. Είναι υπόθεση ολόκληρης της κοινωνίας, μιας κοινωνίας που δεν γυρίζει το βλέμμα αλλού, που στέκεται αλληλέγγυα και διεκδικεί, μιας κοινωνίας που αγωνίζεται τελικά για την ελευθερία.
Είναι μια απόφαση που τη χρωστάμε σε όλες τις γυναίκες που αγωνίστηκαν πριν από εμάς και άνοιξαν δρόμους, αλλά και στα παιδιά μας. Για να μεγαλώσουν σε έναν κόσμο πιο δίκαιο και πιο ελεύθερο. Σε ένα κόσμο όπου η ισότητα δεν θα αποτελεί διακύβευμα.
