Την στιγμή που οι Ηνωμένες Πολιτείες ανεβάζουν ρυθμούς αναφορικά με τα μαχητικά 6ης γενιάς (ήδη το F-47 που θα κατασκευάσει η Boeing είναι ένα πρώτο δείγμα, ενώ η Northrop Grumman με την Boeing ερίζουν και για το συμβολαίου του νέου αεροσκάφους του πολεμικού ναυτικού, το F/A-XX) στο πλαίσιο του οράματος NGAD (New Generation Air Dominance) η Ευρώπη είναι… η συνηθισμένη, κατακερματισμένη, αδύναμη να συνεννοηθεί Ευρώπη που ξέρουμε.

Αυτή την στιγμή, σε θεωρητικό επίπεδο πάντα, υπάρχουν δύο προτάσεις για μαχητικό 6ης γενιάς στην Ευρώπη. Ως συνήθως, οι ευρωπαίοι δείχνουν μια δυσανεξία στις συνέργειες (synergies).

Το παρασκήνιο είναι ενδιαφέρον.

Το FCAS σε τροχιά διάλυσης

Το πρώτο project ονομάζεται SCAF/FCAS (Future Combat Air System) και αποτελεί σχέδιο της Γερμανίας, της Γαλλίας και της Ισπανίας (Airbus, Dassault και Indra Sistemas) με το κόστος ανάπτυξής του να πλησιάζει τα 100 δις ευρώ και είσοδο σε υπηρεσία περί το 2040.

Στις 18 Φεβρουαρίου, ο Γερμανός καγκελάριος Φρίντριχ Μέρτζ ανέφερε σε συνέντευξη του πως «Οι Γάλλοι χρειάζονται, στην επόμενη γενιά μαχητικών αεροσκαφών ένα αεροσκάφος ικανό να φέρει πυρηνικά όπλα και να επιχειρεί από αεροπλανοφόρο» προσθέτοντας πως «αυτό δεν είναι κάτι που χρειαζόμαστε σήμερα στις γερμανικές ένοπλες δυνάμεις».

Αφήνει έτσι να εννοηθεί ξεκάθαρα ότι το Βερολίνο ενδέχεται σύντομα να αποχωρήσει από το σκέλος του Νέου Μαχητικού Γενιάς (NGF) του προγράμματος FCAS, αν όχι και από ολόκληρη τη συμφωνία.

Ο Βέλγος υπουργός Άμυνας Θίο Φράνκεν ήταν ακόμα πιο αιχμηρός, με ανάρτηση του στο X: «Το SCAF είναι νεκρό», χρησιμοποιώντας το γαλλικό ακρωνύμιο για το μαχητικό αεροσκάφος. «Δεν θα υπάρξει γαλλογερμανικό μαχητικό αεροσκάφος 6ης γενιάς». Ανέφερε δε πως «το Βέλγιο συμμετείχε στο πρόγραμμα ως παρατηρητής. Θα επανεξετάσουμε τη θέση μας.»

Πηγή Airbus

Ανώτατη πηγή του γαλλικού υπουργείου Άμυνας ανέφερε στον Guardian, υπό καθεστώς ανωνυμίας πως ««Η Γερμανία και η Γαλλία δεν αντιλαμβάνονται τον πόλεμο με τον ίδιο τρόπο. «Ομολογώ ότι αυτό με προβλημάτισε έντονα».

Ο διευθύνων σύμβουλος της Dassault, Ερίκ Τραπιέ ήταν κάθετος. «Αν θέλουν [οι Γερμανοί] να το κάνουν μόνοι τους, ας το κάνουν μόνοι τους», δήλωσε στους δημοσιογράφους. «Εμείς ξέρουμε πώς να κάνουμε τα πάντα από το Α έως το Ω».

Η λύση ίσως έρθει από τον Διευθύνοντα Σύμβουλο της Airbus, Γκιγιόμ Φαρί, ο οποίος δήλωσε πως ««εάν μας δοθεί σχετική εντολή από τους πελάτες μας, θα υποστηρίξουμε μια λύση με δύο μαχητικά αεροσκάφη και δεσμευόμαστε να διαδραματίσουμε ηγετικό ρόλο σε ένα αναδιοργανωμένο FCAS που θα υλοποιηθεί μέσω ευρωπαϊκής συνεργασίας».

Τώρα, πως αυτό συμβαδίζει με το μεγάλο και καταγεγραμμένο πρόβλημα κατακερματισμού της ευρωπαϊκής αμυντικής βιομηχανίας η οποία, επί παραδείγματι, έχει 14 βαρέα πολεμικά ναυπηγεία έναντι 3 των ΗΠΑ, είναι άλλο θέμα.

Αλλά δεν ξενίζει τους παροικούντες στις Βρυξέλλες.

Το GCAP παίρνει προβάδισμα;

Το έτερο project είναι μεταξύ Ιταλίας – Ηνωμένου Βασιλείου και Ιαπωνίας! Ανακοινώθηκε το 2022 με την ονομασία Global Combat Air Programme (GCAP). «GCAP αναπτύσσεται από κοινοπραξία που απαρτίζεται από τη βρετανική BAE Systems, την ιταλική Leonardo και την Japan Aircraft Industrial Enhancement (JAIEC), η οποία υποστηρίζεται από τη Mitsubishi Heavy Industries, με είσοδο στην υπηρεσία περί το 2035.

Μόλις στις 12 Φεβρουαρίου η Ιταλία ενέκρινε 8,8 δις ευρώ για το συγκεκριμένο πρόγραμμα, με προβλεπόμενο – αρχικό κόστος ανάπτυξης της πλατφόρμας – στα 18,6 δις ευρώ. Μόνο για την Ιταλία αυτό το ποσό.

Όλα βαίνουν καλώς, φαινομενικά. Αλλά είναι έτσι; Ο Ιταλός υπουργός Άμυνας Γκίντο Κροσέτο κατηγόρησε πρόσφατα το Ηνωμένο Βασίλειο «για την απροθυμία του να μοιραστεί τεχνολογία στο πλαίσιο του προγράμματος GCAP». «Ο Κροσέτο προειδοποίησε ότι η βρετανική μυστικοπάθεια βοηθά τους αντιπάλους της Δύσης, χαρακτηρίζοντάς την στάση του «τεράστια εξυπηρέτηση προς τη Ρωσία και την Κίνα».

Πάντως η δημοφιλής, αμερικάνικη ιστοσελίδα αμυντικών θεμάτων 19FortyFive κυκλοφόρησε πριν λίγες ημέρες ρεπορτάζ με τίτλο «Κρίση στα Μαχητικά 6ης Γενιάς: «Γιατί το ευρωπαϊκό F-35 Killer FCAS καθυστερεί, ενώ το GCAP παίρνει προβάδισμα»;

Φαίνεται να δίνει περισσότερο βάρος και προοπτική ολοκλήρωσης στο GCAP έναντι του FCAS, αναφέροντας χαρακτηριστικά πως «Το GCAP αποτελεί, σε εννοιολογικό επίπεδο, την ευρωπαϊκή – και ιαπωνική – απάντηση σε αμερικανικά προγράμματα όπως το F-35 και το μελλοντικό πρόγραμμα Next Generation Air Dominance της Πολεμικής Αεροπορίας των ΗΠΑ, το οποίο θα οδηγήσει στην ανάπτυξη του F-47 ως κεντρικού πυρήνα μιας «οικογένειας συστημάτων».

Και τελικά ίσως είναι έτσι, καθώς γαλλικές πηγές σημείωναν προ 2 εβδομάδων στο politico πως «μια ανακοίνωση ότι [το πρόγραμμα FCAS ή SCAF όπως το ονομάζουν οι Γάλλοι] έχει τελειώσει είναι πιο πιθανή από μια [ανακοίνωση] επανεκκίνησής του». Τούτο δήλωσε αξιωματούχος που γνωρίζει τις σκέψεις του Γάλλου Προέδρου Εμμανουέλ Μακρόν για το ζήτημα αυτό.

Πηγή – tagesspiegel

Ξεχωριστά, Γάλλος βουλευτής που ασχολείται με θέματα αμυντικής πολιτικής συμφώνησε (πάλι στο politico): «Το FCAS έχει πεθάνει: όλοι το γνωρίζουν, αλλά κανείς δεν θέλει να το πει», ανέφερε χαρακτηριστικά.

Τόσο το Βερολίνο, όσο και το Παρίσι, ακόμα και η Ρώμη που έδειξε ένα αρχικό ενδιαφέρον πρόσφατα για το FCAS, δηλώνουν δημοσίως πως τίποτα δεν έχει τελειώσει και πως παρασκηνιακά οι κινήσεις που γίνονται έχουν ως στόχο την διάσωση της συνεργασίας των μεγάλων αεροδιαστημικών εταιριών της ηπείρου με απώτερο σκοπό την δημιουργία ενός ισχυρού αεροσκάφους 6ης γενιάς.

Δύο αεροσκάφη ή καμία ευρωπαϊκή λύση;

Ωστόσο δύο ερωτήματα είναι καίρια: Πρώτον, χρειάζεται η Ευρώπη δυο διαφορετικά αεροσκάφη 6ης γενιάς; Δεύτερον, ακόμα και αν προχωρήσει το ένα από τα δύο σχέδια, για να φτάσει μέχρι το σημείο όπου θα ξεκινήσει η παραγωγή του, έχοντας υπόψη τις προκαταλήψεις, την εθνική υπερηφάνεια, το πρεστίζ και τα οικονομικά συμφέροντα τόσο των χωρών της Ένωσης όσο και των εταιριών που συμμετέχουν πόσο πιθανό είναι αυτό το ενδεχόμενο;

Προς το παρόν δεν διαφαίνεται κάτι τέτοιο στον ορίζοντα. Η Ευρώπη θα παραμένει η γνωστή, αργοκίνητη και χωρισμένη σε «στρατόπεδα» Ευρώπη.