Τον γνώρισε το πανελλήνιο στις πιο δύσκολες στιγμές της ζωής του, στους σεισμούς της Καλαμάτας το 1986, ως δήμαρχο της πόλης που ξαναχτίστηκε σε χρόνο απίστευτα σύντομο για τα καθ’ ημάς. Ο υπουργός Πολιτισμού κ. Σταύρος Μπένος υπήρξε ίσως ο πλέον επιτυχημένος δήμαρχος του ΠαΣοΚ καθώς εξελέγη τρεις συνεχόμενες τετραετίες (1978, 1982 και 1986) με σχεδόν απόλυτη αποδοχή του έργου του από τους συμπολίτες του. Από τους στενούς φίλους του αείμνηστου Γ. Γεννηματά ο κ. Μπένος θεωρεί ότι ο αξέχαστος πολιτικός τον «συντάραξε περισσότερο ως άνθρωπος. Ηταν η ανθρωπιά στην πολιτική». Για τον Α. Παπανδρέου λέγει ότι «υπήρξε δάσκαλός μας και τον κουβαλάμε μέσα μας» ενώ για τον πρωθυπουργό κ. Κ. Σημίτη δηλώνει ότι «εκπροσωπεί την αισθητική στη σύγχρονη πολιτική ζωή».
Η σύντομη προεκλογική περίοδος αποτελεί «ευχή για τον τόπο αλλά και για τους υποψήφιους βουλευτές», δηλώνει ο υπουργός πολιτισμού και θεωρεί πως το δίλημμα του ψηφοφόρου σε αυτές τις εκλογές είναι «αν θα αντέξει το φως και και τη λάμψη της αλήθειας».
Εκλογές σε χρόνο ρεκόρ. Ευχή ή κατάρα για τον τόπο και τους υποψηφίους;
«Ευχή και ευλογία. Ο τόπος δεν θα ταλαιπωρηθεί. Οι πολίτες δεν θα κουραστούν. Η οικονομία δεν θα κλονισθεί. Το πιο σημαντικό όμως είναι ότι ανοίγει ο νέος ιστορικός κύκλος στην πατρίδα μας. Ο μετά τη μεταπολίτευση κύκλος, και μάλιστα με τους καλύτερους οιωνούς και με τον σημαντικότερο συμβολισμό: με την πεμπτουσία της Δημοκρατίας, με την προσφυγή δηλαδή στη λαϊκή ετυμηγορία. Με τη γιορτή της Δημοκρατίας. Για τους υποψήφιους τώρα. Χαράς Ευαγγέλια. Χαμηλότερο κόστος, χαμηλότερες τριβές, λιγότερη ταλαιπωρία».
Αλήθεια, ποιο είναι το πραγματικό δίλημμα του ψηφοφόρου σ’ αυτές τις εκλογές;
«Το πραγματικό δίλημμα του ψηφοφόρου; Θα αντέξει το φως και τη λάμψη της αλήθειας; Θα μπορέσει να συναντήσει την εποχή μας και τις απαιτήσεις της; Θα θελήσει να αποτινάξει τις συνήθειες του παρελθόντος που ταλαιπώρησαν το πολιτικό σύστημα και προκάλεσαν κρίση αμφισβήτησης στα κοινά, απομακρύνοντας παράλληλα τους πολίτες από την πολιτική; Θα μπορέσει να δεχθεί την έλευση ενός νέου πολιτισμού στο πολιτικό σύστημα, στην πατρίδα; Αυτό είναι το μεγάλο μήνυμα των καιρών. Αυτό είναι το πραγματικό μήνυμα για τους ψηφοφόρους στις εκλογές του Σεπτεμβρίου. Ενα μήνυμα στο οποίο ανταποκρίνεται το ΠαΣοΚ υπό την ηγεσία του Κώστα Σημίτη».
Σημίτης – Εβερτ. Σημειώσατε τι;
«Ασος στάνταρ! Και ο λόγος είναι απλός: ο κ. Σημίτης έχει κινήσει τα πράγματα προς τα εμπρός. Ο κ. Εβερτ παλινωδεί, παλινωδεί και οδηγεί τα πράγματα προς τα πίσω. Ο ένας, ο κ. Σημίτης, τόλμησε να μετουσιώσει, να μεταλλάξει τις εσωτερικές αντιφάσεις και την αδράνεια ενός κομματικού μηχανισμού με τολμηρές και καθαρές αποφάσεις σε κίνηση προς τα εμπρός που ήδη παρασύρει και την ελληνική κοινωνία. Ο άλλος, ο κ. Εβερτ, που ζει καθημερινά τις αντιφάσεις, τις εσωτερικές συγκρούσεις του δικού του κόμματος, έγινε τμήμα αυτής της δίνης, αυτής της κρίσης, αυτής της αδράνειας και μοιραία κοιτάζει προς τα πίσω και μοιραία “υπόσχεται” μια πορεία της χώρας προς τα πίσω».
Πιστεύετε ότι οι εκλογές με αντιπαράθεση των δύο διεκδικητών της εξουσίας από τηλεοράσεως αποτελούν πρόοδο για την πολιτική μας κουλτούρα ή μήπως οδηγούν σε μεγαλύτερη αποστασιοποίηση μεταξύ πολιτικών και κοινωνίας;
«Τα μέσα μαζικής ενημέρωσης δίνουν τη δυνατότητα στους πολίτες να παρακολουθούν τα προγράμματα, τις ιδέες και τις απόψεις των κομμάτων και των πολιτικών. Και έτσι οι πολίτες να συγκρίνουν, να κρίνουν, να παίρνουν αποφάσεις. Ομως τη μαγεία της προσωπικής επαφής, τη μέθεξη στην επικοινωνία, τίποτε δεν μπορεί να την αντικαταστήσει. Βεβαίως, είχαμε φθάσει στο άλλο άκρο, με τις πλαστικές σημαίες και τις υπερσυγκεντρώσεις, οι οποίες είχαν αδυνατίσει ως εξαφανίσει το στοιχείο της άμεσης επικοινωνίας. Πρέπει λοιπόν να βρούμε τη χρυσή τομή. Ναι στη χρήση των τηλεοπτικών μέσων για τον πολιτικό διάλογο. Ταυτόχρονα όμως πρέπει η χρήση και άλλων μέσων να μας οδηγεί απευθείας σε επαφή με τους πολίτες. Αυτός ο καινούργιος τρόπος που έχει εφαρμόσει ο Πρωθυπουργός στην επαφή του με τον κόσμο θα αποτελέσει τη χρυσή τομή».
Από τον Δήμο Καλαμάτας και την ανασυγκρότηση της πόλης στη Βουλή και στο υπουργείο Πολιτισμού. Πού βρήκατε μεγαλύτερο ενδιαφέρον και πού νομίζετε ότι ασκείτε πραγματική διοίκηση και εξουσία;
«Την πραγματική διοίκηση και εξουσία είχα τη χαρά να τη νιώσω για πρώτη φορά μέσα από τον θεσμό της τοπικής αυτοδιοίκησης. Οταν πρωτοεκλέχτηκα δήμαρχος, το 1978, η τοπική αυτοδιοίκηση ήταν ένας θεσμός ανύπαρκτος, χωρίς εξουσία, χωρίς μεγάλη επιρροή στις κρίσιμες αποφάσεις του τόπου. Σιγά σιγά όμως έγινε η αλλαγή. Μια αλλαγή στην οποία συμμετείχα. Ενιωσα την ομορφιά της, τη βίωσα. Τότε έγιναν τα πρώτα σημαντικά βήματα στην αποκέντρωση με το Γιώργο Γεννηματά και με τη Μελίνα Μερκούρη. Οταν έφυγα από τον δήμο είχα πολύ μεγάλη αμφιβολία αν θα “γευτώ” άλλη φορά στην πολιτική μου διαδρομή αυτή την εμπειρία, αυτή τη μαγεία. Στο Κοινοβούλιο ένιωσα ανάμεικτα συναισθήματα. Είναι ένας υπέροχος θεσμός που αμέσως με συνεπήρε. Ενας θεσμός για την αναβάθμιση του οποίου πρέπει ταχύτατα να εργασθούν από κοινού όλες οι πολιτικές δυνάμεις της χώρας. Ξέρετε, στην πολιτική γνώρισα πολλές αγάπες. Συμμετείχα σε αγώνες για το περιβάλλον, για την οικιστική ανασυγκρότηση των πόλεων, συνδέθηκα με τους αγρότες της Μεσσηνίας και έδωσα μάχες για τον εκσυγχρονισμό της αγροτικής παραγωγής. Κάποια στιγμή συνδέθηκα πάρα πολύ με τα προβλήματα που αντιμετώπιζαν οι ελαιοπαραγωγοί του νομού. Στο υπουργείο Πολιτισμού όμως συναντήθηκαν δύο μεγάλες αγάπες: η αγάπη μου και η βαθύτατη πίστη μου για την αποκέντρωση, αλλά και τον πολιτισμό, του οποίου η αξία για τη χώρα μας είναι μεγάλη».
Γεννηματικός, παπανδρεϊκός και τώρα σημιτικός. Ποια από αυτές τις πολιτικές σχέσεις σάς «σημαδεύει» περισσότερο στο πολιτικό σας προφίλ;
«Θα μου επιτρέψετε να αλλάξω λίγο τη σειρά: παπανδρεϊκός, γεννηματικός και τώρα σημιτικός. Γιατί παπανδρεϊκοί είμαστε όλοι στο ΠαΣοΚ. Γιατί τον πρόεδρό μας, που υπήρξε δάσκαλός μας, τον “κουβαλάμε” μέσα μας. Εγινε ένα κομμάτι από τη ζωή μας. Με το Γιώργο ζήσαμε μαζί στιγμές υπέροχες, στιγμές ανεπανάληπτες. Το Γιώργο Γεννηματά δεν τον συνάντησα στη ζωή μου μονάχα ως πολιτικό. Πιο πολύ με επηρέασε, με συντάραξε θα έλεγα, ως άνθρωπος. Ηταν ο βιωματικός πολιτικός. Ηταν η ανθρωπιά στην πολιτική. Ο σημερινός Πρωθυπουργός συνδυάζει την ευαισθησία με τη συγκροτημένη σκέψη, το όραμα με το πάθος της υλοποίησης, το σεβασμό στη συλλογική δουλειά. Την ανάδειξη της αλήθειας και τη μείωση της απόστασης των λόγων και των πράξεων στην πολιτική. Για μένα ο σημερινός Πρωθυπουργός, έτσι πολύ απλά θα έλεγα, εκπροσωπεί την αισθητική στη σύγχρονη πολιτική ζωή. Τώρα ποιος ταιριάζει περισσότερο στο πολιτικό μου προφίλ; Μπορείτε να καταλάβετε εύκολα ότι είμαι κράμα από όλες αυτές τις πολιτικές προσωπικότητες».
