Η χθεσινή δήλωση του υπουργού Εθνικής Αμύνης κ. Α. Τσοχατζόπουλου προς «Το Βήμα» (σελ. Α27) είναι μάλλον καθησυχαστική καθώς τα τύμπανα του πολέμου ηχούν από καιρό στη γειτονιά μας. Ο κίνδυνος για την Ελλάδα, από τη συνεχιζόμενη σφαγή σε περιοχές των Βαλκανίων, μπορεί να μην είναι άμεσος, αλλά ο τόπος μπορεί αύριο να κινδυνεύσει από εκεί που δεν το περιμένει κανείς! Ηδη στις παρυφές τουλάχιστον της εξουσίας γίνεται λόγος για μιαν ιδιότυπη Πέμπτη Φάλαγγα που μπορεί να απειλήσει μελλοντικώς τη χώρα…
Κατ’ αρχήν πρέπει να σημειωθεί ότι ακόμη και η πιο φιλήσυχη χώρα πρέπει να οργανώνεται για πόλεμο για να διασφαλίσει την ειρήνη. Κάθε κράτος οφείλει να φροντίζει τον εξοπλισμό και τη θωράκισή του έτσι ώστε να μπορεί να αντιμετωπίσει τα απρόβλεπτα. Μπορεί να μη συμφωνεί κάθε εχέφρων άνθρωπος με το δόγμα των «κατακτητικών» χωρών, σύμφωνα με το οποίο η επίθεση αποτελεί την αποδοτικότερη άμυνα, αλλ’ αυτή η ασυμφωνία δεν πρέπει να οδηγεί στο άλλο άκρο, στην ανετοιμότητα για την αντιμετώπιση μιας κρίσης.
Μέχρι στιγμής οι συρράξεις στα Βαλκάνια δεν άγγιξαν την Ελλάδα ή, τουλάχιστον, την ασφάλεια και την εδαφική ακεραιότητά της, έστω κι αν χρειάστηκαν είτε διπλωματικά παιγνίδια εξισορροπήσεων (εποχή εμπάργκο του ΝΑΤΟ εις βάρος της Γιουγκοσλαβίας) είτε ειδικά αστυνομικά μέτρα στα σύνορα για την αναχαίτιση προσφυγικών κυμάτων…
Το γεγονός ότι επί περίπου δέκα χρόνια κλιμακώνονται οι συγκρούσεις στα Βαλκάνια (Κροατία, Σλοβενία, Βοσνία και εν συνέχεια Κοσσυφοπέδιο) χωρίς οι συρράξεις αυτές να αγγίζουν, όπως σημειώθηκε, την Ελλάδα επιτρέπει αισιοδοξία για το μέλλον. Και οι διαβεβαιώσεις που παρέχει, ακόμη και με χθεσινές δηλώσεις του, ο υπουργός Εθνικής Αμύνης για το αξιόμαχον και εξοπλιστικώς άρτιον των ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων δεν αφήνουν περιθώρια για ανησυχίες.
Απομένει ο κίνδυνος που διαβλέπουν ορισμένοι και ο οποίος αφορά τους 400.000 – 600.000 αλβανούς πρόσφυγες που έχουν από ετών εγκατασταθεί στην Ελλάδα. Οι φόβοι ορισμένων ότι ο πληθυσμός αυτός μπορεί να εξελιχθεί σε μια πέμπτη φάλαγγα στην κατεύθυνση της δημιουργίας μιας μεγάλης Αλβανίας δεν στηρίζονται σε αποδεκτά επιχειρήματα.
Πρώτον, διότι η Ελλάδα έχει ό,τι χρειάζεται για να αντιμετωπίσει δραστικά τον παραμικρό από Βορρά κίνδυνον. Και,
Δεύτερον, καθώς Ελληνες καλούνται η της ημετέρας Παιδείας μετέχοντες, αρκεί μια στοιχειώδης έρευνα στα ελληνικά σχολεία για να διαπιστώσει κανείς τον βαθμό κοινωνικής και εκπαιδευτικής απορροφήσεως των αλβανοπαίδων. Και ο νοών νοείτω…
