Στις διακηρυκτικές τους αρχές, τα κόμματα θυμίζουν όλο και περισσότερο συνεντεύξεις φιναλίστ στα καλλιστεία. Καλοφωτισμένες και ελπίζοντας στο στέμμα, θα τις ακούσεις να εκφράζουν με στόμφο την αγωνία τους για παγκόσμια ειρήνη. «Αν μου πεις πως ο Τσίπρας υποσχέθηκε και κοινωνική δικαιοσύνη, θα δακρύσω και θα τον ψηφίσω» μου έγραψε ειρωνικά ακροατής την επομένη της παρουσίασης της ΕΛΑΣ. Απαριθμούσα τις επτά δεσμεύσεις του, εκκινώντας από εκείνη για «ζωή με αξιοπρέπεια» και «ισχυρή δημοκρατία». Λίγες μέρες νωρίτερα, ήταν η Μαρία Καρυστιανού που ευαγγελιζόταν «κάθαρση».
Πόσο νέα είναι, αλήθεια, όλα αυτά; Ποιος τα ακούει με βάσιμες προσδοκίες για το αύριο της χώρας; Η κάλπη θα απαντήσει. Ως τότε όμως δικαιούται ο καθένας να επισημάνει ότι τα δύο νέα κόμματα που παρουσιάστηκαν τις τελευταίες ημέρες δεν ηχούν και τόσο «νέα».
Χρόνια τώρα, μέσα από τη σύγκριση με την εξιδανικευμένη ανάμνηση μιας άλλης εποχής και των πρωταγωνιστών της, στα πηγαδάκια ακούει κανείς συχνά την ανάγκη για κάτι νέο. Αν κάποιος κατεβαίνει για πρώτη φορά στον πολιτικό στίβο, το ότι είναι νέος στο «άθλημα» αρκεί άραγε για να πούμε πως κομίζει και αυτό το χιλιοτραγουδισμένο «νέο»;
Ή μήπως αρκεί αυτό που σερβίρεται ως νέα στρατηγική επικοινωνίας με τον κόσμο; Τα κανάλια επικοινωνίας, λέει το ρεπορτάζ, δεν θα είναι τα συστημικά μέσα, αλλά οι πλατφόρμες κοινωνικής δικτύωσης. Μόνο που αυτό που πλασάρεται ως φρέσκο και αδιαμεσολάβητο είναι στην πραγματικότητα ένας εύσχημος και βολικός τρόπος να αποφύγει κανείς κατά το δυνατόν τη βάσανο μιας κανονικής συνέντευξης με ερωτήσεις και αξίωση απαντήσεων. Αυτό είναι όμως το «νέο» που αναζητούν οι πολίτες;
Το ChatGPT ανέλαβε λογογράφος, το σημαιάκι έγινε like και το μπαλκόνι ανάρτηση στο TikTok. Ολα τα άλλα προβάλλουν στα μάτια μας ως διασκευή του ίδιου έργου. Ενα περιστέρι, μια ελιά, μια ΕΛΑΣ για να σωθεί η ΕΛΛΑΣ, ένα κορίτσι στη σκηνή… Μόνο το μπάτζετ αλλάζει, γιατί η χώρα κουβαλά ακόμη το βάρος της χρεοκοπίας. Θα πει τώρα κανείς, μπορεί να βγει συμπέρασμα με το «καλημέρα»; Οχι. Δεν παύει όμως να είναι ένα δείγμα γραφής. Ενα στίγμα προθέσεων. Και ως τέτοιο κρίνεται.
Παλιοί και νέοι παίκτες καλούνται να μιλήσουν συγκεκριμένα για τα μεγάλα και τα κρίσιμα. Τι θα κάνουμε με την τεχνητή νοημοσύνη και τον αντίκτυπό της στην εργασία; Πώς θα πάψει η αγορά να είναι ολιγοπωλιακή σε τόσο κρίσιμους κλάδους, με τις γνωστές συνέπειες στην τσέπη μας; Πώς και τι θα καλλιεργεί και θα παράγει η χώρα τα επόμενα χρόνια; Τι θα διασφαλίσει ότι τα θεσμικά αντίβαρα δεν θα παραλύουν; Τι επιτάσσει ο ρεαλισμός στον χειρισμό της εξωτερικής μας πολιτικής; Φαντάζεστε να απαντήσει κανείς σε αυτά επί της ουσίας με σχέδιο αναλυτικό, εφαρμόσιμο και κοστολογημένο; Αυτό μάλιστα. Αυτό θα ήταν πραγματικά το νέο που λέμε πως χρειάζεται η χώρα.
