Δύο νέα κόμματα μέσα σε μία εβδομάδα δεν είναι καθόλου κακή επίδοση ακόμη και σε μια χώρα όπου τα κόμματα δεν έλειψαν ποτέ.
Ισα-ίσα. Μάλλον είχε πάντα περισσότερα από όσα μπορούσε να καταναλώσει.
Καλώς τα παιδιά, λοιπόν.
Ακόμη κι αν τα δύο νέα κόμματα διαφέρουν πολύ μεταξύ τους. Αλλη ηγεσία, άλλες επιδιώξεις, άλλες αναφορές, άλλη στόχευση…
Μόνο οι φιλοδοξίες μοιάζουν ίδιες αφού και οι δύο δηλώνουν ότι ενδιαφέρονται για τη διακυβέρνηση του τόπου.
Φυσικά κανένα πολιτικό κίνημα δεν κρίθηκε μόνο από τις φιλοδοξίες του. Ακόμη κι έτσι όμως δημιουργούνται νέα δεδομένα σε ένα πολιτικό σύστημα που δεν χαρακτηρίζεται και από μεγάλες αναταράξεις.
Θα χρειαστεί ασφαλώς κάποιο διάστημα για να μετρηθεί αξιόπιστα η επιρροή τους. Κυρίως όμως για να αξιολογηθεί πώς (και αν…) αυτά τα νέα δεδομένα θα αναδιατάξουν τους γενικότερους πολιτικούς συσχετισμούς.
Κάποιοι φαίνεται να ανησυχούν λιγότερο, κάποιοι άλλοι περισσότερο, αλλά νομίζω ότι οι υπολογισμοί και οι σταθμίσεις είναι εξαιρετικά πρόωροι.
Πολύ φοβάμαι άλλωστε ότι μένει να μάθουμε το ουσιαστικότερο.
Οχι δηλαδή πώς λένε τα νέα κόμματα αλλά τι λένε τα κόμματα αυτά. Και κυρίως αν έχουν κάτι να πουν στο σώμα των ελλήνων πολιτών.
Το ένα γεννήθηκε από μια τραγωδία, το δυστύχημα των Τεμπών. Το άλλο από μια απογοήτευση, την απομάγευση της Αριστεράς. Και το δύο όμως οφείλουν να αφηγηθούν κάτι περισσότερο από τον θυμό τους και τα παράπονά τους για να ακουστούν.
Τα πρώτα τους βήματα δεν μας κάνουν ιδιαίτερα αισιόδοξους. Λίγο ή πολύ ακούμε τα ίδια και τα ίδια, ίσως σε άλλο πλαίσιο.
Και συχνά στην πολιτική οι πρώτες εντυπώσεις οριοθετούν και τη συνέχεια.
Αλλωστε και παρά τις φιλοδοξίες τους, κανείς δεν φαίνεται να υπολογίζει πως αυτοί οι δύο νέοι οργανισμοί θα διεκδικήσουν άμεσα την εξουσία. Μάλλον έχουν κάποιον δρόμο μπροστά τους.
Από την άλλη όμως θα αποδειχθούν καλοδεχούμενοι ακόμη κι αν συνεισφέρουν έστω στην αναβάθμιση του πολιτικού λόγου.
Να πω την αλήθεια, ούτε γι’ αυτό είμαι αισιόδοξος. Υποψιάζομαι πως οι τετριμμένες γενικολογίες του Αλέξη Τσίπρα και η καταγγελτική μανία της κυρίας Καρυστιανού πολύ δύσκολα θα ενσωματωθούν σε μια πιο ουσιαστική αντιπαράθεση. Δεν ξέρω καν αν τους ενδιαφέρει.
Μόνο που ο τόπος το έχει ανάγκη. Διότι αυτό που προδιαγράφεται στον ορίζοντα των επόμενων εκλογών με την πληθώρα των μικρομεσαίων ανταγωνιστών είναι περισσότερο ένα ξεκατίνιασμα παρά μια ευγενής αναμέτρηση.
Εντάξει. Το έχουμε ξαναζήσει. Αλλά αυτό δεν είναι λόγος για να το ξαναζούμε κάθε φορά.
