Κύριο Άρθρο

Η πτώση ενός τυράννου, όταν συνοδεύεται από την αποδόμηση των εσωτερικών δεσμών μιας χώρας, σπάνια οδηγεί στη χειραφέτηση

Οι πληγές είναι το Ουκρανικό και η Μέση Ανατολή. Το πρόβλημα είναι οι Ηνωμένες Πολιτείες.

«...Τα χειρότερα είναι μπροστά μας ...πολλοί αναρωτιόντουσαν αν το Θείο Βρέφος θα μπει στον κόπο να γεννηθεί ξανά ή μήπως το μετανιώσει».

Ο Β’ Ψυχρός Πόλεμος ξέσπασε ξαφνικά, απροειδοποίητα και εξελίσσεται απρόβλεπτα μεταξύ ΗΠΑ και Ευρώπης σε όλο και περισσότερα πεδία

Σε αυτή την περιοχή τα πράγματα δεν είναι ποτέ απλά, ούτε προφανή. Μας αρέσει ή δεν μας αρέσει, η Μεσόγειος αλλάζει.

Είναι αλήθεια πως ο Αλέξης Τσίπρας απευθύνεται σε έναν πολιτικό χώρο που περισσότερο θυμίζει βομβαρδισμένο τοπίο

Στην Ευρώπη αν κανένα κόμμα δεν έχει αυτοδύναμη κοινοβουλευτική πλειοψηφία μετά τις εκλογές, τότε συμπράττει με άλλα κόμματα ώστε να κυβερνηθεί η χώρα.

Σε τελευταία ανάλυση η πολιτική δεν είναι μόνο μια καθημερινή διευθέτηση προβλημάτων. Δεν είναι απλώς ποια γραφεία των ΕΛΤΑ θα ανοίξουν ή ποια θα κλείσουν. Ούτε πώς θα πληρωθούν οι αγρότες. Είναι και ένα συνολικό σχέδιο για τη χώρα. Μια πρόταση. Μια επαγγελία. Εστω, ένα παραμύθι.

Αν θέλεις να γίνεις διεθνής ενεργειακός κόμβος, αν διεκδικείς έναν διακριτό ρόλο στον νέο γεωπολιτικό χάρτη, δεν μπορείς να υποδέχεσαι το μέλλον με Καλάσνικοφ και φαμίλιες στην Κρήτη. Κυρίως δεν γίνεται να ανέχεσαι «ένα παρελθόν που δεν λέει να περάσει».

Δεν θα µας ρωτήσει η Τουρκία και καµία Τουρκία στον πλανήτη τι χώρα θέλουµε να είναι. Ούτε εµείς άλλωστε ρωτούµε κανέναν φίλο, εχθρό ή γείτονα τι του αρέσει να γίνουµε

Το ζητούμενο πλέον είναι να συνεχίσουμε το βάδισμα και χωρίς τον βάρδο μας. Αλλά με τις μελωδίες και τους στίχους του να τριγυρίζουν στα αφτιά μας.

Ακόμη και αν επιβεβαιωθεί ότι η ΝΔ κινείται (όπως δείχνει έως τώρα...) μακριά από εκλογικές επιδόσεις αυτοδυναμίας, το μόνο βέβαιο είναι πως μετά τις επόμενες εκλογές η χώρα θα πρέπει να κυβερνηθεί.