Η εμφάνιση δύο νέων κομμάτων, του κόμματος Καρυστιανού και του κόμματος Τσίπρα, δεν είναι απαραίτητο να ανατρέψει το πολιτικό σκηνικό.
Δεν είναι καν πολύ πιθανό.
Προκαλεί όμως αρκετή αναταραχή. Και μάλλον πολύ περισσότερη από όση οι ίδιοι μπορούν να καταναλώσουν.
Το κόμμα Τσίπρα που θα ανακοινωθεί τα επόμενα 24ωρα δεν φαίνεται να απευθύνεται σε ακροατήριο πολύ ευρύτερο από τον χθεσινό ΣΥΡΙΖΑ.
Ενώ το κόμμα Καρυστιανού που ανακοινώθηκε την Πέμπτη απευθύνεται ήδη σε ένα ιδιόρρυθμο κοινό, πολύ πιο περιορισμένο από εκείνους που είχαν ευαισθητοποιηθεί για το δυστύχημα των Τεμπών.
Ακόμη και έτσι όμως οι καταστάσεις των τελευταίων ημερών στη Βουλή προκύπτουν από την αναταραχή που επικράτησε σε όλο το πολιτικό σύστημα.
Ισως μικρότερη στην κυβέρνηση, που δεν φαίνεται να επηρεάζεται ιδιαίτερα από τις νέες εμφανίσεις. Σίγουρα μεγαλύτερη όμως στην αντιπολίτευση, όπου τα πράγματα ρευστοποιούνται περισσότερο.
Κοινοβουλευτικά κόμματα, από το ΠαΣοΚ έως τον ΣΥΡΙΖΑ και από τον Βελόπουλο έως την Κωνσταντοπούλου, θα κληθούν να ξαναμετρήσουν το μπόι και να επαναπροσδιορίσουν τους στόχους και τις επιθυμίες τους.
Δεν θα είναι απλό, κυρίως επειδή δεν είναι μια διαδικασία συνηθισμένη ή αρεστή στην ελληνική πολιτική. Εχουμε δει πολλούς πολιτικούς οργανισμούς να βουλιάζουν πεπεισμένοι ότι πλέουν αλάνθαστα.
Η αναταραχή των ημερών, ακόμη και οι υστερικές ή απολίτικες αντιδράσεις, είναι απόρροια αυτής της δυσκολίας πολλών κομμάτων να προσαρμοστούν σε μεταβαλλόμενες συνθήκες.
Λογικό και αναμενόμενο. Οταν η πολιτική δεν υπηρετεί αρχές και κανόνες, μετατρέπεται σε ένα κυνήγι της αρπαχτής. Με κάθε μέσο και κόστος.
Τίποτα λοιπόν δεν θα μας εκπλήξει. Ούτε καν η μετατροπή της αντιπαράθεσης σε splatter για την οποία προειδοποίησε η Διαμαντοπούλου. Οταν επί τρία χρόνια το μεγαλύτερο μέρος της αντιπολίτευσης εξαντλείται στα ίδια και τα ίδια, πολύ δύσκολα θα αλλάξει ρεπερτόριο στην τελική ευθεία.
Και φυσικά η κυβέρνηση δεν θα κάτσει να χάσει με τα χέρια κατεβασμένα.
Είναι κατανοητό λοιπόν γιατί η εμφάνιση δύο νέων κομμάτων φέρνει αναταραχή, ακόμη κι αν δεν ανατρέπει ισορροπίες.
Ο καθένας αντιδρά ανάλογα με την αρπαχτή που ονειρεύεται και με το μέγεθος που φαντάζεται ότι έχει ή ότι δικαιούται. Αλλά όχι με κάποιο σχέδιο.
Αυτή η εικόνα αποτυπώθηκε τα τελευταία 24ωρα και στη Βουλή. Κανείς δεν είχε να πει κάτι σοβαρότερο ή ουσιαστικότερο παρά μόνο να αντιδικήσει με κάποιον άλλον.
Και απ’ ό,τι φαίνεται, έτσι θα πάμε έως τις εκλογές.
Χωρίς ισχυρές ελπίδες πως η αναταραχή θα εξαλειφθεί το βράδυ των εκλογών. Κυρίως αν λειτουργήσει σαν διέξοδος των ηττημένων.
