Από την εμπειρία της στην ιταλική γαστρονομία και τη συμμετοχή της στο MasterChef μέχρι τη δημιουργία του εστιατορίου Napul’e και την εξαιρετική δουλειά της ως Head Chef στο ιταλικό εστιατόριο Mercato του Four Seasons Astir Palace Αθήνας, η διαδρομή της Μάγκυς Ταμπακάκη χαρακτηρίζεται από ρίσκο, επιμονή και προσωπικές ανατροπές.
Σε αυτή τη συνέντευξη μιλά ανοιχτά για την απόφαση να αλλάξει καριέρα ενώ ήταν έγκυος, τις δυσκολίες που αντιμετώπισε ως γυναίκα σε έναν ανδροκρατούμενο χώρο, τη μητρότητα, τον ανταγωνισμό στις επαγγελματικές κουζίνες και τη βαθιά ανάγκη για ελευθερία που καθόρισε τις επιλογές της. Με ειλικρίνεια και δυναμισμό, περιγράφει τι σημαίνει να χτίζεις τη δική σου θέση στη γαστρονομία, χωρίς να συμβιβάζεσαι με στερεότυπα ή περιορισμούς.
Ποιοι είναι οι πιο σημαντικοί σταθμοί στη ζωή και την καριέρα σας;
Πιστεύω ότι ήταν σπουδαία απόφαση να γίνω μαγείρισσα ενώ ήμουν έγκυος, χωρίς προηγούμενη εμπειρία και χωρίς οικονομικό back-up. Ήμουν 33 χρονών, όχι πολύ μικρή, αλλά αρκετά «μεγάλη» για να αλλάξω καριέρα. Όταν γεννήθηκε το παιδί, πήγαινα σε νυκτερινή σχολή μαγειρικής! Θεωρώ επίσης σημαντικό σταθμό το Master Chef γιατί μου έδωσε πολύ γρήγορα γνώσεις και αναγνωρισιμότητα, αλλά και τη δημιουργία του Napul’e, που τελικά το έχασα διεκδικώντας την ελευθερία μου με το διαζύγιο.
Νιώσατε ποτέ ότι για να τα καταφέρετε θα χρειαζόταν να κάνετε διπλάσια δουλειά από ό,τι ένας άντρας;
Ναι, σίγουρα. Από την αρχή ένιωθα ότι οφείλω με κάθε τρόπο να αποδεικνύω ότι μπορώ να ανταπεξέλθω στην κουζίνα μου. Η δουλειά του σεφ σε ένα ξενοδοχείο δεν απαιτεί την παρουσία μου στην κουζίνα, αλλά εγώ φροντίζω να μη λείπω ποτέ, να μη νομίζει κανείς ότι κάθομαι και κάνω την ωραία. Καθημερινά μπορεί να βρίσκομαι 12 ώρες πίσω από τον πάγκο. Σίγουρα μου αρέσει, αλλά πολλές φορές σκέφτομαι ότι το κάνω για να αποδείξω στους άλλους τις ικανότητές μου.
Εισπράξατε κάποια άδικη συμπεριφορά ή άνιση μισθολογική προσέγγιση λόγω φύλου;
Ναι, φυσικά. Δέχτηκα άδικη μεταχείριση, άμεσα ή έμμεσα, πολλές φορές από ανθρώπους που δεν με εμπιστεύονταν στο να κάνω consulting ή ένα prive γεύμα, καθαρά λόγω φύλου. Σπάνια αμφισβητείται ένας άντρας.
Υπάρχουν άντρες συνάδελφοί σας που υποστηρίζουν ότι οι ανισότητες αφορούν μόνο τη μητρότητα. Τι λέτε γι’ αυτό;
Αν θεωρήσουμε ότι η μητρότητα φταίει για τις ανισότητες, γιατί οι άντρες δεν αναλαμβάνουν και εκείνοι εξίσου τη φροντίδα των παιδιών; Πώς γίνεται να θεωρούν ότι οι γυναίκες πρέπει να αφήσουν στην άκρη την καριέρα τους, ενώ εκείνοι δεν είναι έτοιμοι να κάνουν την όποια θυσία; Αυτό που πιστεύω είναι ότι στην πραγματικότητα οι άντρες είναι συχνά κομπλεξικοί και δύσκολα μοιράζονται τις οικογενειακές ευθύνες, αφήνοντας στις γυναίκες το βάρος να ισορροπήσουν καριέρα και μητρότητα. Μάθαινα να μαγειρεύω και ταυτόχρονα μεγάλωνα το παιδί μου, γιατί πάντα υπάρχει τρόπος να συνδυαστεί η καριέρα με τη μητρότητα, αρκεί να αποφύγουμε τα περιοριστικά κοινωνικά κουτάκια και να μην τρέφουμε τις ενοχές που μας έχουν καλλιεργήσει.
Γιατί πιστεύετε ότι είναι τόσο χαμηλό το ποσοστό των γυναικών σε γαστρονομικές ημερίδες και Michelin;
Για τις περισσότερες γυναίκες οι δρόμοι είναι κλειστοί. Στην κουζίνα, η τεχνοκρατική προσέγγιση που προτιμούν οι περισσότεροι άντρες συχνά δεν αναγνωρίζει τη συναισθηματική πολυπλοκότητα και την ευαισθησία που φέρνουν οι γυναίκες στα πιάτα. Επίσης, οι άντρες σεφ προστατεύονται μεταξύ τους, σαν μια μικρή κλειστή κοινότητα. Δεν θέλουν τις γυναίκες ανάμεσά τους.
Φωτό: Βασίλης Πολυχρονάκης
Πώς βλέπετε τη θέση της γυναίκας στην ελληνική κοινωνία γενικότερα; Υπάρχει βελτίωση;
Ανάλογα με το κοινωνικό επίπεδο. Υπάρχουν κάποια σημάδια βελτίωσης, αλλά όταν βλέπουμε ότι οι γυναικοκτονίες συνεχίζονται, είναι δύσκολο να πούμε ότι υπάρχει πραγματική εξέλιξη. Υπάρχουν γυναίκες που διεκδικούν τη θέση τους, αλλά καθημερινά αντιμετωπίζουν υποτίμηση και αδικία λόγω του φύλου τους. Επίσης, πολλές γυναίκες υποτιμούν ακόμη τη θέση τους, κάτι που δυσχεραίνει την πρόοδο.
Αντιμετωπίζετε πιο ανταγωνιστικά τους άντρες στη δουλειά σας;
Δεν με έχει απασχολήσει ο ανταγωνισμός λόγω φύλου. Στον προηγούμενο γάμο μου ένιωσα ανταγωνιστικά αλλά υπήρχαν λόγοι. Στη δουλειά μου σέβομαι και θαυμάζω τους συναδέλφους μου για τη δουλειά τους. Ο καθένας έχει τον δικό του χαρακτήρα στη μαγειρική και τον εκφράζει διαφορετικά.
Τι θα λέγατε σε μια έφηβη που ονειρεύεται να μπει στις κουζίνες;
Πρέπει να είναι προετοιμασμένη για σκληρή δουλειά, σωματικά και ψυχολογικά. Να μην τα παρατήσει ποτέ, ό,τι κι αν συμβεί. Υπάρχουν πάντα λύσεις για όλα, αρκεί να έχει αποφασιστικότητα και πάθος.
Ποια γυναίκα σας έχει εμπνεύσει βαθιά και γιατί;
Με έχει εμπνεύσει βαθιά η Φρίντα Κάλλο, την οποία γνώρισα μέσα από μια ταινία στην Ιταλία. Ήταν για μένα μούσα. Επίσης θαυμάζω γυναίκες στη γαστρονομία, όπως την Σταυριανή Ζερβακάκου, για το έργο και την αφοσίωσή τους που έχει δύναμη και αυθεντικότητα. Πολύ θα ήθελα να γινόμουν ένα «ξωτικό» της μαγειρικής σαν την Σταυριανή.
Έχετε νιώσει ποτέ ότι έπρεπε να «σκληρύνετε» τη συμπεριφορά σας για να σας πάρουν στα σοβαρά;
Ναι, είμαι σαν πρόβατο μεταμφιεσμένο σε λύκο. Έχω μάθει να μη δείχνω τα πραγματικά μου συναισθήματα. Αν δεν το έκανα αυτό, νομίζω ότι δεν θα μπορούσα να επιβιώσω σε ένα τόσο απαιτητικό περιβάλλον.
Τι αλλάζει σε μια κουζίνα όταν επικεφαλής είναι γυναίκα;
Αποκτά ευαισθησία και πολυπλοκότητα στη γεύση. Η διοίκηση μιας γυναίκας είναι πιο «μητρική», με αποτέλεσμα οι άνθρωποι να αισθάνονται ότι έχουν κάποιον να τους ακούσει και η ομάδα να είναι πιο δεμένη.
Θεωρείτε ότι τα media αντιμετωπίζουν διαφορετικά τις γυναίκες σεφ σε σχέση με τους άντρες;
Στην Ελλάδα ναι, παρατηρείται διαφοροποίηση. Τα media πολλές φορές δεν δίνουν την ίδια προβολή στις γυναίκες σεφ και πολλές φορές αναπαράγουν στερεότυπα ή διαχωρισμούς. Φυσικά, υπάρχουν εξαιρέσεις.
Πιστεύετε ότι οι βραβεύσεις που αφορούν μόνο τις γυναίκες βοηθούν ή αναπαράγουν τον διαχωρισμό;
Θεωρητικά στηρίζουν τις γυναίκες, αλλά για μένα θα έπρεπε να υπάρχει κοινή βράβευση χωρίς διαχωρισμούς. Οι ειδικές βραβεύσεις δημιουργούν έμμεσα διαχωρισμό αντί να δείχνουν ισότητα.
Όταν κοιτάτε τη μέχρι τώρα πορεία σας, τι σκέφτεστε, πώς νιώθετε;
Νιώθω πολύ περήφανη για όσα έχω καταφέρει, ειδικά τα τελευταία δύο χρόνια. Η πορεία μου συνολικά εκτείνεται περίπου μια δεκαετία και με γεμίζει χαρά να βλέπω την εξέλιξή μου.
Ποια είναι η μεγαλύτερη εσωτερική σας νίκη;
Η ελευθερία μου. Η ελευθερία να βλέπω τη γαστρονομία όπως θέλω, να είμαι στο σπίτι μου και να νιώθω καλά με τον εαυτό μου και το παιδί μου, να ταξιδεύω και να κάνω ό,τι θέλω, με γεμίζει απέραντα.
