Να ξαναδούμε λίγο το ΠαΣοΚ;

Η πίεση που δέχτηκε το ΠΑΣΟΚ ως διαχειριστής των αρχικών σταδίων της κρίσης…

Να ξαναδούμε λίγο το ΠαΣοΚ; | tovima.gr

Η πίεση που δέχτηκε το ΠαΣοΚ ως διαχειριστής των αρχικών σταδίων της κρίσης και η μετατροπή του σε ένα μικρομεσαίο κόμμα, αποδυνάμωσε τον χώρο της κεντροαριστεράς και του προοδευτικού κέντρου και ευνόησε μια περίεργη δομή του πολιτικού μας τοπίου, όπου από την μια πλευρά έχουμε μια βαριά δεξιά Νέα Δημοκρατία ως έναν διαμορφωμένο πόλο και από την άλλη, μια παράταξη αριστερών καταβολών που πλέον όμως προσεγγίζει ένα ιδιόμορφο λαϊκιστικό μοντέλο (το οποίο θυμίζει και λίγο Περονισμό), το οποίο υπόσχεται τα πάντα στους πάντες.

Και τα δύο κόμματα πάντως δεν φαίνεται να θέλουν να συζητήσουν επί της ουσίας των προβλημάτων. Η ΝΔ έχοντας το χαρτί του «ευρωπαϊσμού» διατηρεί την δεξιά της ατζέντα, ενώ ο ΣΥΡΙΖΑ εμμένει σε μια ανέφικτη παροχολογία χωρίς να βλέπει κανένα πρόβλημα ως προς τις δομές της οικονομίας μας. Βέβαια εκατέρωθεν των δυο αυτών κομμάτων υπάρχουν ακραία κόμματα ή μορφώματα που δεν θα αναλυθούν εδώ.

Παρόλα αυτά, ένας ψηφοφόρος που δεν θέλει να επιλέξει μεταξύ αυτών των δύο κομμάτων και δεδομένου ότι η αυτοδυναμία είναι πιθανότατα ανέφικτη, οφείλει να εξετάσει (και να ψηφίσει), τις επιλογές που υπάρχουν μεταξύ των δυο κομμάτων του νέου διπολισμού. Δυστυχώς βέβαια για άλλη μια φορά ο «μεσαίος χώρος» κατεβαίνει ξανά κατακερματισμένος και χωρίς ίσως να έχει προχωρήσει στην ανανέωση στο βαθμό που θα ήταν ίσως επιθυμητό.

Θα πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι πλέον είναι πιθανότατο αν οποιοδήποτε από αυτά τα κόμματα, βγει τρίτο, ότι θα λάβει κυβερνητική εντολή και επιπροσθέτως ίσως θα αποκτήσει και κυβερνητικό ρόλο σε μια νέα ενδεχόμενη συγκυβέρνηση. Οπότε είναι αντιληπτό ότι και σε αυτό το επίπεδο, δεν υπάρχει «ελαφριά» ψήφος.

Οι επιλογές λοιπόν πρακτικά που υπάρχουν είναι το Ποτάμι, το Κίνημα Δημοκρατών Σοσιαλιστών του Παπανδρέου και φυσικά το ΠαΣοΚ.

Είναι σίγουρα δεδομένο, ότι πολλοί από τους ψηφοφόρους ή και τους πολιτευτές των τριών ανωτέρω κομμάτων κατά πάσα πιθανότητα θα ήθελαν ή και θα έπρεπε να βρίσκονταν κάτω από την ίδια πολιτική στέγη, παρόλα αυτά επειδή δεν είναι εφικτό αυτό πλέον, θα πρέπει ο ψηφοφόρος να επιλέξει με ορίζοντα τόσο τον πιθανό ρόλο του κάθε κόμματος στην βουλή, όσο βέβαια και για την επόμενη ημέρα, η οποία θα πρέπει να οδηγήσει σε μια σοβαρή ανασυγκρότηση του χώρου.

Ως ένας πολιτευτής που συμπράττει με το ΠαΣοΚ – Δημοκρατική Παράταξη, θα επιδιώξω να επιχειρηματολογήσω γιατί σε αυτή την εκλογική αναμέτρηση, η ορθή επιλογή, είναι το κόμμα του οποίου την τιμή έχω να είμαι υποψήφιος.

Το ΠαΣοΚ παρόλα τα προβλήματα του και τα λάθη του, αποτέλεσε και αποτελεί ακόμη ένα «παραταξιακό» κόμμα, με ιστορική συνέχεια και ερείσματα σε όλα τα στρώματα της κοινωνίας. Ανέλαβε το κόστος της διαχείρισης μιας εξωφρενικής κρίσης, σε μεγάλο βαθμό με συνέπεια και επιμονή. Άλλωστε ο λόγος που συρρικνώθηκε η δύναμη του αποτελεί το γεγονός ότι όταν προσπαθούσε να διαχειριστεί την κρίση, άλλοι έκαναν εκ του ασφαλούς, λαϊκιστικές συχνά, επιθέσεις.

Ακόμα και το ότι τόλμησε μια ανυπόφορη συγκυβέρνηση για τα μέλη του, προκειμένου να παραμείνουμε στο ευρωπαϊκό άρμα αν μη τι άλλο δείχνει την βαθιά προσήλωση του στην παραμονή της χώρας εντός των ευρωπαϊκών δομών.

Είναι αληθές βέβαια ότι αρκετοί είναι αυτοί που θα ήθελαν κάτι το «καινούργιο» και ότι η ανανέωση του κόμματος αυτού δεν έχει προχωρήσει όσο θα θέλαμε ίσως, δεν παύει όμως να έχει πλέον αρκετά νέα πρόσωπα στις τάξεις του, ίσως η αλλαγή προς αυτή την κατεύθυνση να είναι πιο βραδεία από ότι θα θέλαμε, αλλά είναι αδιαμφισβήτητα υπαρκτή.

Επιπρόσθετα, η πολιτική εμπειρία της διακυβέρνησης γενικά και της διαχείρισης της κρίσης ειδικότερα, είναι στοιχεία τα οποία θα πρέπει να συνυπολογιστούν στα «υπέρ» του ΠΑΣΟΚ. Στην περίπτωση μάλιστα μιας πρωτιάς ΣΥΡΙΖΑ, είναι απαραίτητη η δυναμική παρουσία στο πολιτικό προσκήνιο ενός κόμματος που διαθέτει κυβερνητική εμπειρία, αντίληψη των διεθνών συνθηκών και διαχρονικό πολιτικό βάθος.

Φυσικά οφείλουμε να εξετάσουμε και τις άλλες επιλογές. Θα μπορούσε για παράδειγμα να πει κάποιος, ξεκινώντας από το Ποτάμι, ότι είναι σαφώς πιο φρέσκο κόμμα και με ανανεωμένο προσωπικό, ενώ αντίστοιχα για να αποκτήσει πολιτικό «βάθος» έχει στελεχωθεί και με άτομα της δημόσιας διοίκησης αλλά και με ορισμένους παλαιούς πολιτικούς πλέον, από διάφορους πολιτικούς χώρους.

Δυστυχώς, αν και αναγνωρίζω ότι πολλοί άνθρωποι με γνήσια αγωνία για το καινούργιο έχουν στελεχώσει αυτόν το κόμμα. Στο Ποτάμι λείπει η πολιτική πυξίδα. Και η έλλειψη της δεν είναι ουδέτερη. Το να διαχειριστείς πολιτικά ένα υπουργείο ή τις διεθνείς σχέσεις μιας χώρας είναι και θέμα πολιτικής αντίληψης και προσανατολισμού. Ένας καλός διοικητικός δεν είναι κατ ανάγκη καλός πολιτικός και ένας μεταρρυθμιστής φιλελεύθερων καταβολών διαφέρει ουσιαστικά από έναν κεντροαριστερών καταβολών. Πολλές δε από τις ανακοινώσεις του κόμματος αυτού δείχνουν ακόμα την προπολιτική κατάσταση στην οποία βρίσκεται. Τολμώ δε να πω, ότι το ενδεχόμενο συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ με το ελαφρύ πολιτικά Ποτάμι, μπορεί να δημιουργήσει σοβαρά προβλήματα στην διακυβέρνηση της χώρας, καθώς κανένα από τα δυο κόμματα δεν θα έχει την κυβερνητική ικανότητα που απαιτείται, αντιστοίχως με την Νέα Δημοκρατία δεν διαβλέπω πώς θα μπορούσε να κρατήσει μια ενιαία εξισορροπητική στάση απέναντι της.

Από την άλλη το κίνημα του Παπανδρέου περιέχει σίγουρα μια πιο ξεκάθαρη πολιτική ταυτότητα, ενώ αναμφίβολα έχει στους κόλπους του και ορισμένους νέους αξιόλογους ανθρώπους, δεν υπάρχει δε πιστεύω η αντίρρηση ότι έχει και αρκετά στελέχη με κυβερνητική εμπειρία. Το πρόβλημα με το κίνημα αυτό, είναι ότι αποτελεί ένα κόμμα, το οποίο είναι (όπως και το Ποτάμι σε ένα βαθμό) χτισμένο γύρω από ένα πρόσωπο, που έχει πάνω από 30 χρόνια συνεχή παρουσία στην πολιτική έχοντας δείξει αυτά που μπορεί να προσφέρει. Επιπροσθέτως φαίνεται ότι είναι μάλλον πρόχειρα φτιαγμένο για την επερχόμενη εκλογική αναμέτρηση, χωρίς να διαθέτει απαντήσεις σε πάρα πολλά από τα προβλήματα της χώρας μας με τους δεδομένους εκλογικούς συσχετισμούς. Πιθανότατα η πεποίθηση της δημιουργίας του ήταν ότι θα προκαλούσε κάποια ανατροπή στο πολιτικό σκηνικό η οποία όμως ποτέ δεν ήλθε (δεν είναι απίθανο να μην μπει στην βουλή). Το δε

βασικό δομικό του πρόβλημα είναι ότι θα είναι δύσκολη η όποια μετεξέλιξη του, ακριβώς λόγω της επικέντρωσης του γύρω από ένα πρόσωπο.

Έχοντας αυτά τα δεδομένα θα επιμείνω ότι ίσως θα έπρεπε να δούμε ξανά το ΠαΣοΚ λίγο και να το ξανασκεφτούμε. Η μετεξέλιξη του είναι δεδομένη καθώς παραμένει αν και λαβωμένο ένα πλήρες και ιστορικό κόμμα με πλούσιο ανθρώπινο δυναμικό, ο ρόλος του σε μια πιθανή συγκυβέρνηση ακριβώς λόγω του πολιτικού του βάθους, είναι επίσης δεδομένος και σημαντικός με όποιο κόμμα και αν γίνει. Η παραμονή του λοιπόν στο πολιτικό προσκήνιο και η ανάδειξη του ως τρίτου πόλου, με μια ψύχραιμη ματιά, ίσως αποτελεί τελικώς την πιο ορθή επιλογή για την ανάδειξη ενός ισχυρού προοδευτικού ρεύματος μετά τις εκλογές.

* Ο κ. Σωτήρης Κατσέλος είναι υποψήφιος βουλευτής Α’ Αθηνών με το ΠαΣοΚ

Γνώμες
ΒΗΜΑτοδότης
Σίβυλλα
Helios Kiosk