«Ζει ο στρατηγός Πλαστήρας;»

Σε όλη τη διάρκεια της δικτατορίας, τα οικογενειακά τραπέζια της Κυριακής κατέληγαν στη μόνιμη επωδό του παππού μου:

Σε όλη τη διάρκεια της δικτατορίας, τα οικογενειακά τραπέζια της Κυριακής κατέληγαν στη μόνιμη επωδό του παππού μου:
Ολα αυτά συμβαίνουν επειδή πέθανε ο Πλαστήρας. Αν ζούσε ο στρατηγός…
Θυμάμαι πάντα τη μονότονη διαπίστωσή του όταν διαβάζω ρεπορτάζ για τους «παπανδρεϊκούς» του ΠαΣοΚ που προτίθενται να κάνουν και να δείξουν.
Για να αποκαταστήσω μάλιστα έστω μετά θάνατον την πολιτική ευθυκρισία του προγόνου μου, οφείλω να σημειώσω ότι τα σχεδόν 18 χρόνια που μας χωρίζουν σήμερα από τον θάνατο του Ανδρέα Παπανδρέου είναι περισσότερα από τα 15 χρόνια που χώριζαν το πραξικόπημα του 1967 από τον θάνατο του στρατηγού Πλαστήρα.
Δεν είναι όμως μόνο ο χρόνος.
Είναι απλώς ότι ένας «πλαστηρικός» είχε τόση πολιτική σημασία το 1967 όσο ένας «παπανδρεϊκός» ή «βενιζελικός» σήμερα. Δηλαδή, καμία.
Μιλάμε για προσδιορισμούς άλλων εποχών και κόσμων, τόσο μακρινών ακόμη κι αν είναι πρόσφατοι, που δεν βρίσκουν καμία ουσιαστική αντιστοίχιση στα ερείπια που άφησε ο τυφώνας του Μνημονίου.
Το πρόβλημα είναι όμως ότι αναπαράγονται σχεδόν μηχανιστικά. Κι ότι ενεργοποιούνται υστερόβουλα από κάθε λογής σαλταδόρους σε ένα κυνήγι προσωπικής πελατείας που καταντά εμπόδιο στην ανασυγκρότηση του χώρου τους.
Διάβασα, ας πούμε, προ ημερών ότι «παραμένει αδιευκρίνιστη η στάση των παπανδρεϊκών απέναντι στην Πρωτοβουλία των 58». Και των «πλαστηρικών», σπεύδω να προσθέσω στη μνήμη του παππού μου!..
Πολύ φοβούμαι ότι η ευκολία ανθρώπων και ομάδων να προσπερνούν την καταστροφή, να παραβλέπουν το μέλλον και να κρύβονται στα ντουλάπια με τους σκελετούς είναι ανησυχητικά ανθεκτική.
Καταφεύγουν στην ψευδαίσθηση εποχών που δεν είχαν ακόμη Μνημόνιο, όταν δεν υπήρχε καν ευρώ, όταν μοιράζαμε δανεικά και όταν το ΠαΣοΚ σάρωνε τις εκλογές φωνάζοντας «ο λαός δεν ξεχνά τι σημαίνει Δεξιά» και «λεφτά υπάρχουν».
Κι αυτό, δυστυχώς, αφορά πολλούς.
Από τους «ναυαγούς του 2009», που (αν κατάλαβα καλά) ψάχνουν αμετανόητοι νέο καράβι για να μπαρκάρουν, έως τους «επιζώντες στο ΠαΣοΚ» που συμπεριφέρονται σαν νυχτοφύλακες νεκροταφείου.
Χωρίς να ξεχάσω όσους έχουν (αυτο)ανακηρυχθεί «χρυσές εφεδρείες» της παράταξης – η οποία τελικά κατάντησε να έχει περισσότερες εφεδρείες κι από τον κινεζικό στρατό!..
Ολοι μαζί αντιμάχονται μια αδιαμφισβήτητη πολιτική αλήθεια: ότι αποκλείεται να χτίσεις το καινούργιο αν δεν συνειδητοποιήσεις ότι το παλιό τελείωσε.
Αν δεν το συνειδητοποιήσεις, τότε απλώς μοιράζεις ανύπαρκτους ρόλους σε μια παράσταση που έχει κατέβει προ πολλού επειδή σταμάτησε να κόβει εισιτήρια.
Με άλλα λόγια και καλώς ή κακώς, το μαγαζί έχει γίνει καλοκαιρινό. Μόνο αν ανακαινιστεί ριζικά μπορεί να λειτουργήσει.
Είναι μια διαπίστωση που τους αφορά όλους ανεξαιρέτως.
Τον Βενιζέλο, το «βαθύ ΠαΣοΚ», τον Παπανδρέου, τους 58, τους εξαφανισμένους, τον Λοβέρδο, τους περιφερόμενους, τους «χρυσούς εφέδρους», τις παρέες, τις φράξιες και ό,τι άλλο κυκλοφορεί στην κεντροαριστερή πιάτσα. Αφορά ακόμη και τη ΔΗΜΑΡ, παρ’ όλο που προέρχεται από διαφορετική πολιτική μήτρα.
Και είναι ένας κανόνας που δεν επιδέχεται εξαιρέσεις. Ή θα προσπαθήσουν να επιβιώσουν όλοι μαζί ή θα πεθάνει ο καθένας χώρια.
Οταν μεγάλωσα κάπως μέσα στη δικτατορία και έμαθα ποιος ήταν ο στρατηγός Πλαστήρας, αποτόλμησα κάποια στιγμή την κρίσιμη ερώτηση:
Μα καλά, βρε παππού, και τι θα είχε συμβεί αν ζούσε ο Πλαστήρας; Δεν θα είχε γίνει πραξικόπημα;
Τι λες παιδί μου, με επιτίμησε. Θα είχαμε βγει με τον στρατηγό στο βουνό!
Η ιδέα του αιωνόβιου στρατηγού και του καλοκάγαθου παππού μου με φισεκλίκια μού είχε φανεί τότε πολύ αστεία.
Αλλά δεν πίστευα ποτέ ότι κάποτε θα έβρισκα πιο διασκεδαστικούς τους απογόνους τους.
Κυρίως όταν κάνουν αντάρτικο μέσα από τον καθρέφτη του σπιτιού τους.

Μάλλον δεν έπιασε το νόημα
Ο Ολι Ρεν μόλις είδε μπροστά του τον Αλ. Τσίπρα με τη «Μαύρη Βίβλο» υπό μάλης, του έθεσε ένα αυτονόητο ερώτημα:
Εσείς θέλετε να βρίσκεται η Ελλάδα εντός ή εκτός του ευρωπαϊκού πλαισίου;
Σύμφωνα με την πλευρά Τσίπρα, ο πρόεδρος απάντησε διάφορα του τύπου «γνωρίζετε καλά τις θέσεις του ΣΥΡΙΖΑ και καλό θα είναι να μη συνεχίζεται αυτή η κουβέντα γιατί μόνο κινδύνους εγκυμονεί για την ελληνική και την ευρωπαϊκή οικονομία».
Από την απάντηση συνάγω ότι ο πρόεδρος μάλλον δεν κατάλαβε τι ακριβώς είπε ο Ρεν. Ή τουλάχιστον ότι δεν έπιασε το νόημα της ερώτησης.

ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ

Γνώμες
ΒΗΜΑτοδότης
Σίβυλλα
Helios Kiosk