O λόγος του είναι πηγαίος όσο και οι ζωγραφικές εμπνεύσεις του. Στο λιτό διώροφο ατελιέ του Παναγιώτη Τέτση στην οδό Ξενοκράτους κυριαρχεί η τάξη: χρώματα, πινέλα, τελάρα, φάκελοι της Ακαδημίας, αλλά και γλυκά του κουταλιού- τα οποία φτιάχνει ο ίδιος. Ακόμη και ο ελληνικός καφές του έχει κάτι από την τέχνη του. Αρνείται πάντως να μου αποκαλύψει το μυστικό της ξεχωριστής γεύσης του… Ο δίσκος με το γλυκό και τον καφέ είναι ακουμπισμένος επάνω στο πολυσυζητημένο βιβλίο Ιστορίας της Στ΄ Δημοτικού. Ευλόγως του ζητώ ένα σχετικό σχόλιο. «Είναι απαράδεκτο.Η Ακαδημία το καταδίκασε ομόφωνα. Πρόκειται για ένα πασάλειμμα γεμάτο ανακρίβειες.Δεν είναι δυνατόν ο πόλεμος στην Αλβανία να αναφέρεται με μία φράση. Μα… είναι η ζωή μας!Ο ελληνο-ιταλικός πόλεμος σε τρεις σειρές; Προφανώς υπήρξε υπόδειξη από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή να μη γραφτούν πολλά για την Κεντρική Ευρώπη,που ήταν “εξώστης” των συμμάχων και της Ελλάδος. Η Ιστορία όμως μάς διδάσκει.Δεν μπορούμε να την παίρνουμε έτσι στα τυφλά. Επίσης αυτά τα τετραγωνάκια τι είναι;Ζαλιστικό βιβλίο…».
– Ποιοι πιστεύετε ότι είναι υπεύθυνοι για το κατάντημα της Παιδείας στη χώρα μας; «Οι κυβερνώντες και οι σπουδάζοντες. Τα παιδία παίζει. Με την Παιδεία όμως δεν παίζουν. Είναι θέμα εθνικό, όχι κομματικό. Αυτό που νοιάζει τους νέους σήμερα είναι να πάρουν ένα χαρτί- και τίποτε άλλο. Κρίση στην Παιδεία υπάρχει εδώ και δεκαετίες, ωστόσο συνεχώς επιδεινούται. Οταν ένας νέος δίνει εξετάσεις για να μπει στο Πολυτεχνείο και τελικώς βρίσκεται στη Γεωπονική, ή θέλει να σπουδάσει Φιλοσοφία και αντ΄ αυτής σπουδάζει Θεολογία, τι στόχους να έχει; Βλέπουμε λοιπόν το φαινόμενο των αιώνιων φοιτητών. Θα σας πω ένα παράδειγμα. Ενα γειτονόπουλο σπούδαζε στο Πολυτεχνείο της Ζυρίχης. Αν αποτύγχανε στις εξετάσεις του εξαμήνου, του έδιναν άλλη μία ευκαιρία. Αν τυχόν αποτύγχανε ξανά, έφευγε από το ίδρυμα. Τον διώχνανε. Εδώ μπορεί να εφαρμοστεί αυτό; Πολύ δύσκολα».
– Ποια είναι,κατά τη γνώμη σας,η υπέρτατη ανθρώπινη αξία; «Το ήθος. Αν έχεις ήθος, τότε θα αγαπάς και την επιστήμη και τον πλησίον σου».
– Εγκρίνετε τον θεσμό των ευεργεσιών; «Βεβαίως. Μπορεί οι ευεργεσίες να “πριμοδοτούνται” με ορισμένες φορολογικές απαλλαγές, είναι όμως νόμιμες. Αλλωστε πιστεύω ότι οι άνθρωποι που τις κάνουν πρέπει να ενθαρρύνονται. Νομίζω ότι στον τόπο μας πολλοί από αυτούς είναι άδολοι. Σε αρκετά πράγματα είμαστε ακόμη αθώοι. Στο εμπόριο της τέχνης, για παράδειγμα: οι συλλέκτες που αγοράζουν ένα έργο το θέλουν, το χαίρονται. Ενώ στην Αμερική τηλεφωνεί ο έμπορος έργων τέχνης στον συλλέκτη και τον ρωτάει: “Αυτός ο ζωγράφος ή ο γλύπτης είναι ανερχόμενος, να σου αγοράσω έναν;”. Αγοράζει κάτι που ούτε καν το έχει δει. Το έργο τέχνης πρέπει να το απολαμβάνεις. Σκεφτείτε όμως τους δικούς μας ευεργέτες του περασμένου αιώνα. Ο Μαρασλής είχε κάνει περιουσία στην Οδησσό. Ο Σίνας είχε κατασκευάσει στη Βουδαπέστη μια γέφυρα. Οταν πέθανε ο Ντούμας στη Βιέννη, όπου υπάρχει και δρόμος με το όνομά του, είχαν εθνικό πένθος».
– Τι ρόλο παίζει η φιλία στη ζωή σας; «Οι σχέσεις μου είναι τέτοιες που δεν δημιουργούν εχθρούς. Μου αρέσει να βλέπω ανθρώπους να μου χαμογελούν. Δεν μου αρέσουν οι γκρινιάρηδες και οι φιλοκατήγοροι». – Ποίηση ή λογοτεχνία; «Προτιμώ να διαβάζω πεζό λόγο. Τελευταίως χάρηκα που διάβασα δύο βιβλία του Κουμανταρέα. Την “Κυρία Κούλα” και το “Σεραφείμ – Χερουβείμ”, που είναι ωραίο και έξυπνο. Καμιά φορά διαβάζω το καλοκαίρι κάτι ογκώδη ιστορικά βιβλία. Της Αθηνάς Κακούρη, του Αγγελου Βλάχου κ.ά.».
– Μπορείτε να προβλέψετε ποιο θα είναι το μέλλον της τέχνης; «Η τέχνη ξεπηδά πάντα από μιαν ανάγκη. Ανάγκη να εκφραστούν πράγματα. Ορισμένες περίοδοι είναι πιο “εύφορες”. Δεν συμβαίνει όμως πάντα αυτό».
– Αγαπημένοι σας ζωγράφοι; «Ο Μιχάλης Οικονόμου και ο Νικόλαος Λύτρας».
– Σε ποια ηλικία ξεκινήσατε να ζωγραφίζετε;
«Θυμάμαι όταν πήγαινα Β΄ Δημοτικού η δασκάλα μάς είπε να ζωγραφίσουμε τσολιάδες. Δεν τα πολυκατάφερα. Από τότε τα καλοκαίρια έβρισκα μπογιές με τις οποίες έβαφαν τα σπίτια και ζωγράφιζα. Η πρώτη μου καρτ ποστάλ ήταν ένα παιδάκι με ένα γουρουνάκι. Χρησιμοποιούσα τα χαρτόνια από τα κουτιά του λουκουμιού και ζωγράφιζα την Πελοπόννησο, το Αγκίστρι, τα Μέθανα…».
– Ποιο άλλο επάγγελμα θα μπορούσατε να είχατε ακολουθήσει; «Του κανατά ή του ξυλουργού. Εχετε δει πώς φτιάχνεται ένα κανάτι, ένα τσουκάλι; Παίρνεις ένα κομμάτι πηλό, γυρίζεις μηχανικά τον τροχό με το πόδι και πλάθεις με τα δάχτυλα. Χρειάζεται μεγάλη δεξιοτεχνία».
– Θαυμάζετε τα ανθρώπινα χέρια, έτσι δεν είναι; «Μα σε αυτά αντανακλάται όλη η έκφραση, όλη η προσωπικότητά σου».
