Μάντζιος, Τζιόλης, Σπυρόπουλος, η κυανέρυθρη τριάδα της Εθνικής Ελπίδων στον Παναθηναϊκό πολύ προτού λήξει η τρέχουσα αγωνιστική σεζόν, τρεις μήνες πριν από την έναρξη της θερινής μεταγραφικής περιόδου. Σε πολλούς προκάλεσε έκπληξη. Δεν θα έπρεπε! Και πρόπερσι οι μεταγραφές των Μόρις και Ντέμπα στο Τριφύλλι είχαν οριστικοποιηθεί νωρίτερα από τη λήξη του πρωταθλήματος. H σπουδή και η προνοητικότητα χαρακτηρίζουν τον Σπύρο Λιβαθηνό στα μεταγραφικά ζητήματα. Το σημαντικό για τον Παναθηναϊκό, όμως, δεν είναι μόνο ότι «πρόλαβε» τον Ολυμπιακό και την AEK. Είναι ότι αφήνει πίσω τις αγκυλώσεις του πρόσφατου παρελθόντος (αφελληνοποίηση και ξένοι από το… καλάθι) και τείνει εκ νέου ευήκοον ους σε κάθε κέλευσμα «παρθένου» αυθεντικού ταλέντου από την ημεδαπή…
Το πάθημα έγινε μάθημα; Μα ποιο πάθημα; Αφού ο Παναθηναϊκός με Ζουτάουτας, Μάριτς, Σανμαρτεάν κατέκτησε το πρωτάθλημα για πρώτη φορά έπειτα από οκτώ χρόνια και κατατρόπωσε (3-1) τον Ολυμπιακό στον τελικό του Κυπέλλου Ελλάδος διαλύοντας οποιαδήποτε αμφιβολία για το ποια ήταν (έστω και με ελάχιστη διαφορά) η καλύτερη ομάδα στην περυσινή περίοδο. Ηταν όμως αυτές οι μεταγραφές που ενίσχυσαν ουσιαστικά την ομάδα για να έλθει η (περυσινή) άνοιξη του Τριφυλλιού; ‘H μήπως ο Παπαδόπουλος και ο Μόρις στα 23 τους και ο Γκονζάλες με τον Μινχ, για τους οποίους δαπανήθηκαν τα μεγαλύτερα ποσά, ήταν οι παίκτες που «μπολιάστηκαν» ιδανικά με τους «παλιούς» (Νικοπολίδης, Σεϊταρίδης, Γκούμας, Χένρικσεν, Μικάελσεν, Κυργιάκος, Μπασινάς, Κωνσταντίνου) και κατόρθωσαν να φτάσουν (με) τον Παναθηναϊκό στο υψηλότερο σκαλί;
Το «Fame Story 1» του Τριφυλλιού ήταν (βάσει αποτελεσμάτων) απόλυτα επιτυχημένο για τους Πράσινους στην περυσινή σεζόν. Βουρ, λοιπόν, για το «Fame Story 2»! Με τον Γιάννη Βαρδινογιάννη στον ρόλο της… «παραγωγούλας» που λέει και η Τατιάνα Στεφανίδου και τον Σπύρο Λιβαθηνό στον ρόλο του (δεδηλωμένου οπαδού του Παναθηναϊκού) Ανδρέα Μικρούτσικου.
Τελικά, πάντως, ορισμένα παθήματα όντως γίνονται μαθήματα στον Παναθηναϊκό. Απέδωσαν καλύτερα στην ομάδα τον τελευταίο ενάμιση χρόνο οι Μάριτς, Σανμαρτεάν, Ζουτάουτας, Αντριτς, Μίτου, Σκάτσελ που αποκτήθηκαν με ελάχιστα χρήματα (πλην του Τσέχου) από το εξωτερικό ή οι Μόρις, Παπαδόπουλος, Κώτσιος, Βύντρα, Γκέκας για τους οποίους υπήρχε σαφής εικόνα και οι Γκονζάλες, Μινχ για τους οποίους το χέρι μπήκε λίγο βαθύτερα στην τσέπη; Τα ευκόλως εννοούμενα παραλείπονται…
Εξαιρέσεις υπάρχουν βέβαια και από τη μία και από την άλλη πλευρά. Οι Ραγκουέλ, Επαλέ, Νιρέν – Ντέμπα οι οποίοι αποκτήθηκαν από την εγχώρια αγορά δεν «έπιασαν», ενώ ο Μάριο Γκαλίνοβιτς αποτελεί τη φωτεινή εξαίρεση επιτυχημένης μεταγραφής ξένου, ελεύθερου, άνω των 28… Μα στο «Fame Story 2» του Παναθηναϊκού δεν συμμετέχουν αλλοδαποί καλλιτέχνες του ποδοσφαίρου, ενώ υπάρχει και όριο ηλικίας. Πας μεγαλύτερος των 24 ετών, απορρίπτεται! Και πας μη Ελλην εξετάζεται εξονυχιστικά…
* Το «δίκτυο» του κόουτς Πίπη
«Ενορχηστρωτής» αυτής της προσπάθειας είναι ο κ. Λιβαθηνός, ο «κόουτς Πίπης» για τους φίλους του στο πράσινο στρατόπεδο. Στενός συνεργάτης του κ. I. Βαρδινογιάννη για πολλά χρόνια (όπως και η σύζυγός του Κατερίνα επί πολλά έτη προσωπική γραμματέας του Τζίγγερ), αποφάσισε προ τριετίας να εγκαταλείψει την προπονητική, όταν ο – αδιάφορος τότε – Παναθηναϊκός τον είχε… ρίξει στη B΄ Εθνική, νικώντας 2-1 στην Καισαριανή τον Εθνικό Αστέρα για την τελευταία αγωνιστική της σεζόν.
Ανέλαβε πόστο διοικητικό στο Τριφύλλι, το οποίο υπηρέτησε για πολλά έτη και ως παίκτης (ακόμη και με το περιβραχιόνιο του αρχηγού) και, παρ’ ότι δεν κατέχει τίτλο «τιμής» (ούτε μέλος του ΔΣ της ΠΑΕ είναι ούτε με κάποια άλλη ιδιότητα αναφέρεται στον διοικητικό ιστό του Τριφυλλιού), είναι ο μοναδικός σταθερός παρονομαστής δίπλα στον Τζίγγερ τα τελευταία χρόνια. Και με τον Αγγελο Φιλιππίδη και με τον Βέλιμιρ Ζάετς συζητούσε το αφεντικό της «πράσινης» ΠΑΕ, αλλά ο «κόουτς Πίπης» αναδείχθηκε ως ο πλέον σταθερός συνεργάτης του.
Εχοντας ουκ ολίγες γνωριμίες στον χώρο του ελληνικού ποδοσφαίρου (προπονητές, παράγοντες, παίκτες), ο κ. Λιβαθηνός σταδιακά καλλιέργησε τις σχέσεις και τις διασυνδέσεις του. Εφτασε να κάνει ο ίδιος τις διαπραγματεύσεις, να κλείνει συμφωνίες, και από τον Δεκέμβριο, μετά τη φυγή του κ. Ζάετς στην αγγλική Πόρτσμουθ, να έχει το γενικό πρόσταγμα στα μεταγραφικά του Τριφυλλιού. Μπορεί ακόμη και να επιλέγει παίκτες για τον Παναθηναϊκό, οι οποίοι δεν αποτελούν εισηγήσεις του προπονητή της ομάδας και εν προκειμένω του ιταλού τεχνικού Αλμπέρτο Μαλεζάνι.
* Ελληνοκεντρική στρατηγική
Για όλα αυτά, βεβαίως, βασική προϋπόθεση είναι το περίφημο «μπάτζετ». Ο κ. I. Βαρδινογιάννης είναι της λογικής «όσα βγάζει η ομάδα, τα επενδύω στην ομάδα». Και οι πωλήσεις του Σεϊταρίδη στην Πόρτο και του Κυργιάκου στους Ρέιντζερς απέφεραν 5,5 εκατ. ευρώ στον Παναθηναϊκό, ποσό διόλου ευκαταφρόνητο για μια ομάδα με υψηλούς στόχους, η οποία αυτή τη στιγμή δεν μπορεί να περιμένει τεράστια έσοδα από τον «πυρήνα» του μάρκετινγκ κάθε μεγάλου συλλόγου: από το γήπεδό της! Ο Παναθηναϊκός (δείχνει να) επιστρέφει στην «προ Μποσμάν» εποχή, εφαρμόζοντας πολιτική ανάλογη με του «καπετάνιου» Γιώργου Βαρδινογιάννη: «Παίρνω ό,τι καλύτερο από την Ελλάδα και ξένους που να κάνουν τη διαφορά». Τότε, βέβαια, επιτρεπόταν η συμμετοχή μόνο τριών αλλοδαπών στο ελληνικό πρωτάθλημα, τώρα τα δεδομένα είναι διαφορετικά.
Στα μέτρα της εποχής, ωστόσο, η αλλαγή πορείας στον μεταγραφικό σχεδιασμό είναι σαφής. Και όταν μπαίνουν στην άκρη οι εγωισμοί (σε κάκιστο επίπεδο βρίσκονταν οι σχέσεις Παναθηναϊκού – Πανιωνίου λόγω της περυσινής υπόθεσης Μπουλούτ και των ουκ ολίγων δηλώσεων του ισχυρού παράγοντα των Κυανερύθρων Αχιλλέα Μπέου εναντίον των Πρασίνων), επενδύονται τα κέρδη (1,3 εκατ. ευρώ για τους τρεις παίκτες) και γίνεται επιλογή βάσει των αναγκών και όχι άναρχα, η πρόοδος είναι δεδομένη. Ακόμη και στην περίπτωση που οι μεταγραφές της nouvelle vague του ελληνικού ποδοσφαίρου δεν έχουν 100% επιτυχία. Διότι ορισμένες φορές μεγαλύτερη σημασία έχει ο στόχος, το όραμα και ο προγραμματισμός παρά το αποτέλεσμα…
Το πράσινο «παιδομάζωμα» και το εργαστήρι της Παιανίας
Με τις τρεις μεταγραφές από τη Νέα Σμύρνη ο Παναθηναϊκός συμπλήρωσε αισίως μια ενδεκάδα ποδοσφαιριστών που έχουν γεννηθεί στη δεκαετία του 1980! Στα 25 τους οι Γκονζάλες, Γκέκας, Σανμαρτεάν, Αντριτς, στα 24 τους οι Παπαδόπουλος, Μόρις, Βύντρα, Χαραλαμπίδης, στα 22 τους οι Μάντζιος, Σπυρόπουλος, μόλις 20 ετών ο Τζιόλης. Την ίδια στιγμή στη λίστα αναμονής του κ. Λιβαθηνού βρίσκονται επιπλέον δέκα (!) νεαροί παίκτες (οι Λαγός, Παπαζαχαρίας του Ηρακλή και ο Λιαπάκης του Αιγάλεω συγκεντρώνουν αρκετές πιθανότητες για να φορέσουν την πράσινη φανέλα).
Παράλληλα το εργαστήρι ποδοσφαιρικών σπουδών της Παιανίας παράγει ασταμάτητα ταλέντα. Οπως οι 19χρονοι Κρητικός (φορ), Τριποτσέρης (στόπερ), Μπουσινάκης (χαφ), οι 20χρονοι Λεοντίου (κεντρικός μέσος), Πλιάγκας (επιθετικός) που αγωνίζονται ως δανεικοί στην Προοδευτική και έρχεται η – ακόμη καλύτερη, σύμφωνα με όσα λένε στην Παιανία – γενιά του 1988!
Κάποιοι θα αναδειχθούν και θα σταδιοδρομήσουν στον Παναθηναϊκό (όπως οι Μπασινάς – Γκούμας), κάποιοι θα εκτοξευτούν (όπως ο Καραγκούνης), ορισμένοι δεν θα μείνουν στην Παιανία αλλά θα κάνουν καριέρα σε άλλες ομάδες (Χαλκιάς – Σίμος – Αλεξόπουλος), μερικοί θα στελεχώσουν μικρότερου βεληνεκούς ομάδες A΄ ή και B΄ Εθνικής, βγάζοντας το ψωμί τους από το ποδόσφαιρο.
Μα το αθλητικό κέντρο του Παναθηναϊκού, αυτό στο οποίο «καλλιεργήθηκε» η… μισή πρωταθλήτρια Ευρώπης (Νικοπολίδης, Σεϊταρίδης, Φύσσας, Μπασινάς, Καραγκούνης) είναι – δυστυχώς για το ελληνικό ποδόσφαιρο – αυτή τη στιγμή το μοναδικό αποτελεσματικό «εργοστάσιο» παραγωγής παικτών…
