Στο τρυφερό γαλλικό φιλμ «Θα φύγω μια μέρα» (Partir un jour), που από αυτή την εβδομάδα προβάλλεται στις ελληνικές κινηματογραφικές αίθουσες από την One from the Heart, κεντρικός χαρακτήρας είναι η Σεσίλ, μια ανερχόμενη σεφ που ετοιμάζεται να ανοίξει το δικό της γκουρμέ εστιατόριο στο Παρίσι, κάνοντας επιτέλους το όνειρό της πραγματικότητα. Ενα ξαφνικό πρόβλημα υγείας του πατέρα της όμως την αναγκάζει να γυρίσει στο πατρικό της στην επαρχία για να βοηθήσει στην παραδοσιακή ταβέρνα της οικογένειάς της. Επιστρέφοντας στη γενέτειρά της και στις γνώριμες γεύσεις του παρελθόντος, οι δυνατές αναμνήσεις και η τυχαία συνάντηση με τον εφηβικό της έρωτα την κάνουν να αρχίσει να αμφισβητεί τις αποφάσεις της.
Τη Σεσίλ υποδύεται με ξεχωριστή ενέργεια – στον πρώτο μεγάλο κινηματογραφικό ρόλο της – η Ζιλιέτ Αρμανέ (ηθοποιός, τραγουδίστρια και τραγουδοποιός, ερμηνεύτρια του «Imagine» στην έναρξη των Ολυμπιακών Αγώνων του 2024 στο Παρίσι). Αξίζει να σημειωθεί ότι αυτή η πρώτη μεγάλου μήκους ταινία της Αμελί Μπονέν επιλέχθηκε πέρυσι για την έναρξη του 78ου Φεστιβάλ Κινηματογράφου των Καννών, προκαλώντας σε πολλούς απορία, μια και η αυλαία της διεθνούς διοργάνωσης ανοίγει συνήθως με ταινίες πιο λαμπερές είτε από πλευράς συντελεστών είτε από πλευράς περιεχομένου.
«Αυτή η γυναίκα, η Σεσίλ, είναι νομίζω το αποτέλεσμα μιας εντελώς προσωπικής υπόθεσης» είπε η Αμελί Μπονέν στο
ΒΗΜΑgazino κατά τη διάρκεια της εφετινής κινηματογραφικής εβδομάδας που διοργανώνει ετησίως στο Παρίσι ο οργανισμός προώθησης του γαλλικού σινεμά Unifrance. «Μια γυναίκα στα 40 της, η οποία προσπαθεί να δρομολογήσει τη ζωή της, που αναζητεί νέα μονοπάτια, που σκέφτεται νέες προκλήσεις, αν θέλετε, και, παρ’ όλα αυτά, δεν είναι σίγουρη για τίποτα. Εχω βρεθεί σε μια τέτοια κατάσταση και γνωρίζω πολύ καλά το συναίσθημα».
Την κατάσταση που, όπως λέει, γνωρίζει καλά, η γαλλίδα σκηνοθέτρια τη μετέφερε για πρώτη φορά στο σινεμά το 2021 με την πρώτη μικρού μήκους ταινία της «Partir un Jour», που εκτός του ότι φέρει τον ίδιο τίτλο με τη νέα, μεγάλου μήκους ταινία, αποτελεί ουσιαστικά τη βάση στην οποία αυτή «χτίστηκε». Το φιλμ του 2021 είχε προκαλέσει μεγάλη αίσθηση και βραβεύθηκε μεταξύ άλλων στο Διεθνές Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους του Κλερμόν-Φεράν, στο Festival Côté Court στο Παντέν και σε άλλες κινηματογραφικές διοργανώσεις σε Τρουβίλ, Τουλούζη, Παρίσι. Ηταν επίσης εκείνη που απέσπασε τέσσερις υποψηφιότητες και ένα βραβείο Σεζάρ το 2023 στην κατηγορία Καλύτερη Ταινία Μικρού Μήκους Μυθοπλασίας.
Οι ήρωες της ταινίας μέσα από τα μάτια της σκηνοθέτριας
Τα έργα της Αμελί Μπονέν είναι ένας συνδυασμός γραφιστικής, σχεδίου, γραφής και βίντεο, ενώ η δουλειά της περιλαμβάνει και τα τηλεοπτικά ντοκιμαντέρ «La Mélodie du Boucher» (προβλήθηκε στο γερμανογαλλικό κανάλι Arte το 2013) και «La Bande des Français» σε συν-σκηνοθεσία με την Ορελί Σαρόν. Η 41χρονη σκηνοθέτρια από το Σατορού της Κεντρικής Γαλλίας, με σπουδές στη σχολή εφαρμοσμένων τεχνών Olivier-de-Serres του Παρισιού, στο Université du Québec à Montréal (UQAM) στον Καναδά και στη γαλλική σχολή κινηματογράφου La Fémis, αναφερόμενη στην ηρωίδα της νέας ταινίας της, γίνεται πιο συγκεκριμένη: «Η Σεσίλ είναι μια γυναίκα που αγαπάει τη δουλειά της, αλλά που συγχρόνως προσπαθεί να ισορροπήσει ανάμεσα στην επαγγελματική ζωή και τον συναισθηματικό κόσμο της, την προσωπική της ζωή. Παίζει μεγάλο ρόλο η ανάγκη της να βρίσκει μια κινητήριο δύναμη στη δουλειά της, ακριβώς επειδή την κάνει με πάθος. Νομίζω ότι μόνο όταν εργάζεσαι με αληθινό πάθος είσαι πραγματικά καλός σε αυτό που κάνεις, ό,τι και αν είναι αυτό. Μότο μου είναι “πάθος στη δουλειά, σημαίνει καλύτερη δουλειά”. Και μιλώ εκ πείρας, ως κινηματογραφίστρια και ως άνθρωπος που αποφάσισε να κάνει ταινίες ακόμα και αν δεν προέρχεται από “κινηματογραφική οικογένεια”. Σε αντίθεση με τους γονείς της Σεσίλ, που όπως και εκείνη ανήκουν στον χώρο της εστίασης, οι δικοί μου δεν ανήκουν στον χώρο του σινεμά».
Η σχέση της Σεσίλ με τους γονείς της είναι βεβαίως η ραχοκοκαλιά του «Θα φύγω μια μέρα», όπως και το πιο κωμικό κομμάτι του. Ενα ενδιαφέρον στοιχείο είναι πως ούτε ο πατέρας ούτε η μητέρα της αποτελούν πρότυπο-κλισέ που μπορεί να έχουμε στο μυαλό μας – ιδίως η μητέρα, η οποία ακολουθεί τους δικούς της κανόνες και καταφέρνει να «κοντρολάρει» τον σύζυγό της. Ρωτήσαμε την Μπονέν αν οι γονείς της Σεσίλ (τους οποίους υποδύονται οι εξαίρετοι Φρανσουά Ρολέν και Ντοµινίκ Μπλαν) έχουν κοινά σημεία με τους δικούς της.
«Αρκετά, αν και ο πατέρας είναι πιο κοντά στον πατέρα του Ντιμιτρί Λουκά, του συν-σεναριογράφου της ταινίας» απάντησε και συμπλήρωσε: «Το ενδιαφέρον για εμένα σε αυτόν τον χαρακτήρα, του πατέρα, είναι ότι ανήκει στη γενιά ανδρών που δυσκολεύονταν να εκφράσουν τα συναισθήματά τους προς τα παιδιά τους – κυρίως προς τις κόρες τους. Ισως δεν είχαν τη σωστή παιδεία για κάτι τέτοιο, ίσως να είχαν στο μυαλό τους την πατριαρχία ως de facto ή, πολύ πιθανόν, να είχαν αυτή τη στάση επειδή ως παιδιά αυτήν εισέπραξαν. Κάποτε η συναισθηματική συζήτηση των γονέων με τα παιδιά τους ήταν νομίζω πολυτέλεια, η εξαίρεση στον κανόνα».
Ο χαρακτήρας της μητέρας της Σεσίλ ωστόσο βρίσκεται πολύ «κοντά» στη μητέρα της Μπονέν. «Την ξέρουμε καλά αυτή τη γυναίκα. Είναι ικανή στην οργάνωση, θυσιάζει πολλά δικά της για το καλό της οικογένειάς της και καταφέρνει πάντα να έχει το αποτέλεσμα που επιθυμεί. Και όλα αυτά χωρίς να είναι υποτακτική. Εκφράζει άφοβα αυτό που θέλει να πει και προσπαθεί να ακουστεί, με την ελπίδα να γίνουν κατανοητά αυτά που έχει στο μυαλό της» ανέλυσε η σκηνοθέτρια. Ενα ακόμη εξαιρετικά ενδιαφέρον στοιχείο στους δύο αυτούς γονείς είναι πως, παρότι ανήκουν σε μια άλλη γενιά, πιο αυστηρή ίσως και με στεγανά, διακρίνονται από μια έντονη αίσθηση του χιούμορ, κάτι που συναντάμε περισσότερο σε νεότερες γενιές γονέων και δη πατεράδων. «Ναι!» απαντά με ενθουσιασμό η Αμελί Μπονέν και συμπληρώνει: «Δεν ξέρω αν αποτελούν εξαίρεση, ελπίζω πως όχι! Ελπίζω πολλοί πατεράδες να είναι αστείοι».
