ΣΤΟ ΑΚΟΥΣΜΑ και μόνον του ονόματος Αγιαξ, οι φίλαθλοι του Ολυμπιακού θα πρέπει να αισθάνονται δέος. Η ιστορική ομάδα του Αμστερνταμ (τέσσερις φορές πρωταθλήτρια Ευρώπης) αποτελεί αναμφισβήτητα το φαβορί του πρώτου ομίλου και τον δυσκολότερο αντίπαλο για τον πρωταθλητή Ελλάδας.
Τα τελευταία χρόνια, οι ευρωπαϊκοί σύλλογοι έχουν κυριολεκτικά κάνει αφαίμαξη του έμψυχου υλικού της ομάδας που κατέκτησε το 1995 το Τσάμπιονς Λιγκ. Οι Ολλανδοί Κλάιφερτ, Ντάβιντς, Ράιζινγκερ, Ζέεντορφ, Μπογκάρντε, Οφερμαρς, οι Νιγηριανοί Φίνιντι, Κανού, αλλά και ο προπονητής Λουίς Φαν Γκάαλ αποτελούν παρελθόν. Μόνον οι Μπλιντ, Φαν ντε Σαρ και Λιτμάνεν έχουν απομείνει από εκείνη την ομάδα, ενώ οι αδελφοί Ντε Μπουρ απέχουν από τις υποχρεώσεις τους, λόγω της άρνησης της διοίκησης να τους δώσει μετεγγραφή στην Μπαρτσελόνα. Ο νέος τεχνικός του συλλόγου, ο Δανός Μόρτεν Ολσεν, κατέφυγε από πέρυσι στη λύση των μετεγγραφών για να «μπαλώσει» τις τρύπες. Ηρθαν λοιπόν οι Γεωργιανοί Αρβελάτζε, Κινκλάτζε, ο Νιγηριανός Ολίσε και ο Νοτιοαφρικανός Μακ Κάρθι.
«Οταν ο Αγιαξ αποφασίζει να αποδεσμεύσει ποδοσφαιριστές του, σημαίνει ότι υπάρχουν νέα ταλέντα, που σταδιακά θα στελεχώσουν την πρώτη ομάδα», δηλώνει ο Χουάν Ραμόν Ρότσα, προπονητής του Παναθηναϊκού όταν η ελληνική ομάδα αντιμετώπισε τον πρωταθλητή Ολλανδίας, το 1996, στα ημιτελικά του Τσάμπιονς Λιγκ. «Εκείνο που έχει μεγάλη σημασία είναι ότι ανεξάρτητα από τις αλλαγές στο έμψυχο δυναμικό, η αγωνιστική φιλοσοφία παραμένει η ίδια: απόλυτος έλεγχος του ρυθμού, πίεση κοντά στη μεγάλη περιοχή και επιθέσεις από τα πλάγια. Με τον τρόπο αυτό, ο Αγιαξ εξαναγκάζει το αντίπαλο σύνολο σε παθητικό ρόλο, τόσο εντός όσο και εκτός έδρας».
Κατά συνέπειαν, η ομαδική προσπάθεια κατείχε την πρωτοκαθεδρία στην ανάπτυξη του παιχνιδιού. Οι ποδοσφαιριστές, ως αυτόνομες μονάδες, έρχονταν σε δεύτερη μοίρα. Ωστόσο, ο Φινλανδός Γιάρι Λιτμάνεν ήταν πάντοτε ένας παίκτης που έκανε τη διαφορά. Ψηλός, δυνατός και γρήγορος, δημιουργούσε πολλά προβλήματα στους αντιπάλους του Αγιαξ. Κορυφαίο προσόν του η εκτελεστική δεινότητα που διέθετε παρ’ ότι δεν θεωρείται κλασικός επιθετικός.
«Η αίσθηση του γκολ είναι έμφυτη στον Λιτμάνεν», παρατηρεί ο κ. Ρότσα. «Οντας μεσοεπιθετικός, έχει τη δυνατότητα να κινείται σε ευρύτερο χώρο. Αυτό καθιστά δύσκολο το προσωπικό μαρκάρισμά του. Επομένως, έχει ελευθερία κινήσεων και ο ρόλος του μοιάζει μ’ εκείνον του ελεύθερου σκοπευτή». Ο πρώην ποδοσφαιριστής και τεχνικός του Παναθηναϊκού εκφράζει, όμως, κάποιες επιφυλάξεις για την κατάσταση στην οποία βρίσκεται ο Φινλανδός: «Η φυγή της πλειονότητας των συμπαικτών του επηρέασε από πέρυσι τη δική του απόδοση. Ο Ολσεν τον χρησιμοποίησε σε ένα διαφορετικό ρόλο, λιγότερο αναρχικό. Κανείς δεν μπορεί να γνωρίζει πώς θα παρουσιασθεί εφέτος. Υπάρχουν όμως οι Αρβελάτζε, Κινκλάτζε και ο Πορτογάλος Ντάνι που καλύπτουν επάξια το “κενό” του».
