ΣτΟ άρθρΟ του Ειδικού Συνεργάτη στο «Βήμα» (7.7.1996) με τον τίτλο «Στον αέρα θα κριθεί ο πόλεμος στο Αιγαίο» αναγνωρίζεται επιτέλους από κατ’ εξοχήν γνώστη του αντικειμένου, κατόχου κορυφαίας θέσεως, η σπουδαιότητα της Αεροπορικής Μάχης, με πλείστα όσα ιστορικά παραδείγματα, τα οποία όμως είναι ελλιπή, με αποτέλεσμα να παραγνωρίζεται η αξία της Μάχης στη στεριά, θάλασσα. Στην Κορέα, π.χ., η Αεροπορία των Ηνωμένων Εθνών κυριάρχησε στον πόλεμο, αλλά δεν κατέβαλε τον αντίπαλο, αφού εδώ και 40 χρόνια εξακολουθεί να απειλείται στρατιωτικά από την Βόρειο Κορέα. Στο Βιετνάμ ξεχάστηκε ότι η Αεροπορία των ΗΠΑ κυριαρχούσε συνεχώς, αλλά οι Αμερικανοί νικήθηκαν. Στα Φόκλαντς η Αεροναυτική Δύναμη του Ηνωμένου Βασιλείου έκρινε ουσιαστικά την έκβαση της σύγκρουσης, αλλά στην ξηρά και θάλασσα έγιναν επικοί αγώνες («Στρατιωτική Επιθεώρηση», Δεκέμβριος 1982) μέχρι της αιχμαλωσίας των Αργεντινών και της αποκαταστάσεως της κυριαρχίας των Βρετανών.
Τέλος, στον πόλεμο του Κόλπου οι Χερσαίες Δυνάμεις κάλυψαν την σχεδιασθείσα απόσταση υπό την προστασία της Αεροπορίας, αλλά μόνο στον χώρο της ερήμου, χωρίς να αποτολμήσουν ούτε να σχεδιάσουν προέλευση προς κατοικημένες περιοχές, παρά την Αεροπορική Κυριαρχία. Ετσι η νίκη δεν επιτεύχθηκε, αφού ο Σαντάμ βασιλεύει.
Με βάση αυτά τα παραδείγματα και τη μελέτη των αραβοϊσραηλινών συρράξεων, οι Ενοπλες Δυνάμεις των ΗΠΑ και ΝΑΤΟ έχουν υιοθετήσει από το 1980 το Δόγμα (Doctrine – Αρχή) της Μάχης Αέρος – Επιφάνειας (Air-Land Battle), το οποίο κατά το εγχειρίδιο εκστρατείας FM100-5 «διευρύνει το πεδίο της Μάχης, δίνοντας έμφαση στις Ενοποιημένες Αεροπορικές, Χερσαίες, Θαλάσσιες Επιχειρήσεις εις ολόκληρο το θέατρο επιχειρήσεων, παραδέχεται τη μη ποσόστωση της σχετικής Μαχητικής Ισχύος και δίνει έμφαση στον ελιγμό, στην ισχύ πυρός και περισσότερο όλων στον ανθρώπινο παράγοντα με τη δημιουργία καρτερικών, σκληρά εκπαιδευμένων στρατιωτών και δεξιοτεχνών – αποτελεσματικών ηγητόρων».
Η τουρκική κυβέρνηση στο εθνικό συμβούλιο σε μια ειδική συνεδρίαση τη νύκτα της 26-27 Ιανουαρίου 1985 υιοθέτησε το ΝΑΤΟϊκό Δόγμα της Μάχης Αέρος – Επιφανείας σε αντιπαράθεση με την ελληνική ανακοίνωση του ΚΥΣΕΑ που την προηγουμένη είχε υιοθετήσει το Δόγμα της Παλλαϊκής Αμυνας.
Εκτοτε έχουν περάσει 12 και πλέον χρόνια και η Τουρκική Αεροπορία από κάποια θέση ισορροπίας (parity) ως προς την Ελληνική το 1987 «έγινε μια σύγχρονη Αεροπορία, με ένα υψηλότατο ποσοστό αεροσκαφών τρίτης γενιάς, διαθέτοντας σήμερα 150 F16, 180 F4», ενώ παράλληλα έχουν αναπτυχθεί οι Χερσαίες και Ναυτικές Τουρκικές Δυνάμεις για την υλοποίηση του Δόγματος.
Στο ίδιο διάστημα η Ελλάς, παρά τις προειδοποιήσεις της Ελληνικής Πρεσβείας Αγκυρας διά των αεροπορικών – στρατιωτικών και ναυτικών ακολούθων της, προέβη απλώς στην αγορά του Αιώνα, χωρίς όμως να διατηρήσει την αεροπορική ισορροπία στο Αιγαίο, στην υποβάθμιση της σχετικής μαχητικής ισχύος, στη μη αξιοποίηση του ανθρώπινου δυναμικού της χώρας και τέλος στη μη υλοποίηση, έστω και του ανεπαρκούς Δόγματος της Παλλαϊκής Αμυνας. Αποτέλεσμα, να αναζητούνται σήμερα νέα κεφάλαια τα οποία σπεύδει να τα διεκδικήσει η Αεροπορία με το σλόγκαν ΑΠΟΤΡΟΠΗ=ΚΥΡΙΑΡΧΙΑ ΑΕΡΟΣ=ΝΙΚΗ, παραβλέποντας ότι η υλοποίηση αυτών των προγραμμάτων θα απαιτήσεις νέες δεκαετίες.
Συμπέρασμα: πριν ή τρομοκρατηθούμε από την Τουρκική Αεροπορική Ισχύ και κάνουμε σπασμωδικές κινήσεις είναι ανάγκη να προχωρήσουμε βήμα βήμα και υπό την συνεχή τουρκική απειλή στον καθορισμό:
1ον της Εθνικής Στρατηγικής και τη μεγίστη χρησιμοποίηση των εθνικών πηγών που είναι κατά σειράν ηθικές, πολιτικές, ένοπλες, οικονομικές, επιστημονικές, τεχνολογικές δυνάμεις.
2ον Αμυντικής Πολιτικής χωρίς δογματισμούς.
3ον της Στρατιωτικής Στρατηγικής κατά την οποία πρέπει να επικρατήσουνε σύγχρονες απόψεις και αρχές (doctrines), με βάση ότι ο πόλεμος δεν θα ‘ναι διαρκείας (κύριον άρθρον του Στ. Ψυχάρη, «Βήμα», 14.7.) Μαχητικής Ισχύος (όχι μόνο της Αεροπορίας της) θα ‘ναι μη ανατρέψιμα σ’ όλο τον χώρο του Αιγαίου.
Ο κ. Γ. Τσουμής είναι αντιστράτηγος ε.α., επίτιμος διοικητής της 2ας Μ/Κ Μεραρχίας Πεζικού.
