ΣΕ μια εποχή όπου κυριαρχεί ο εντυπωσιασμός, τα ιλουστρασιόν πρόσωπα, οι καλλίγραμμες κενολογίες στην πασαρέλα της τηλεόρασης, η ομοιομορφία του γκλάμορους σε θέματα που πουλάνε, πώς να βρει θέση η διαφορετικότητα ακόμη και αν φέρνει μαζί της την επιτυχία; Από μια ελληνική ολυμπιακή ομάδα 15 αθλητών με κινητικά προβλήματα που έφθασε στην Παραολυμπιάδα της Ατλάντα επέστρεψαν 5 με μετάλλια και 7 με θέσεις στην οκτάδα! Ενα χρυσό μετάλλιο, ένα ασημένιο και 3 χάλκινα φαίνεται πως δεν είναι αρκετά λαμπερά για να κάνουν μια Ελλάδα να σειστεί και να βγει στους δρόμους να τους προϋπαντήσει. Αμήχανοι όλοι μας βλέπουμε τους «άλλους» ολυμπιονίκες σαν να ήρθαν από το πουθενά. Ζουν, όμως, δίπλα μας. Η πολιτεία για μία ακόμη φορά αποδεικνύει ότι έρχεται εκ των υστέρων να δρέψει δάφνες. Ο ελληνικός αθλητισμός στην Παραολυμπιάδα της Ατλάντα βγήκε νικητής. Γιατί απλώς στηρίχθηκε στο τσαγανό των αθλητών που μετείχαν, στο πείσμα και στην επιθυμία τους να ρίξουν τα τείχη που τους περιθωριοποιούν.
Το 1948 ο νευροχειρούργος σερ Ludwing Guttman, του Κέντρου Αποκατάστασης Stoke Mandeville της Αγγλίας, κάλεσε ομάδες αθλητών με προβλήματα κινητικά από διάφορες ευρωπαϊκές χώρες στη διοργάνωση των πρώτων διεθνών Ολυμπιακών Αγώνων. Δώδεκα χρόνια αργότερα έγιναν οι πρώτοι Ολυμπιακοί Αγώνες για άτομα με κινησιακές δυσκολίες, στη Ρώμη, το 1960, με τον τίτλο «Paralympic Games». Το 1980 η Γενική Γραμματεία Αθλητισμού οργάνωσε προγράμματα των Σωματείων σε Διεθνείς και παγκόσμιους Αθλητικούς αγώνες ενώ από 1987 διοργανώνει κάθε χρόνο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Στίβου – Κολύμβησης αθλητών με αναπηρίες. Ως τώρα, όμως, δεν υπάρχει στην Ελλάδα Ειδική Αθλητική Ομοσπονδία. Δημήτρης Κωνσταντάγκας
Χρυσό μετάλλιο στη σφαιροβολία
Τον φωνάζουν «Δία». Πυκνή γενειάδα στο πρόσωπο. Επιβλητική κορμοστασιά. Σηκώνεται από το καροτσάκι του για να με χαιρετήσει. Χειραψία με τη θέληση… Ο αθλητής της σφαιροβολίας που έγινε χρυσός ολυμπιονίκης μας στην Παραολυμπιάδα της Ατλάντα, πετώντας τη σφαίρα, «σφαίρα» του «θέλω και μπορώ». Ο Δημήτρης Κωνσταντάγκας πίνει το καφεδάκι του στο μπαλκόνι της οδού Κατσώνη, στο Καματερό, μαζί με τον φίλο του τον Θόδωρο. «Είναι αληθινή τρέλα για έναν αθλητή το χρυσό μετάλλιο. Στ’ αλήθεια όμως, για μένα αυτό που θα το κάνει πιο χρυσό είναι αν γίνει αφορμή για να βοηθήσει παιδιά με ειδικές ανάγκες. Να βγουν από τα σπίτια τους, από τα ιδρύματα και να ρουφήξουν τη ζωή…».
Μου δείχνει τη σύζυγό του και τα δύο του παιδιά. Τη φωνάζει κοντά του. «Μικρός έπαθα πολιομυελίτιδα και έφυγα από τους Ωρεούς της Εύβοιας για να μπω και να μείνω 5 χρόνια στο ΠΙΠΚΑ. Επέστρεψα πίσω για να συνεχίσω το σχολείο, αλλά πέθανε ο πατέρας μου και έπρεπε να δουλέψω. Πίσω στην πρωτεύουσα, λοιπόν, έμαθα την τέχνη του τορναδόρου. Τη Λένα τη γνώρισα στο Εθνικό Ιδρυμα Αποκατάστασης Αναπήρων. Ηταν 19 χρόνων τότε. Το ξέρεις ότι είχε περάσει εκεί όλη τη ζωή της;». Παρεμβαίνει η κυρία Λένα: «Κατάγομαι από ένα ορεινό χωριό της Ημαθίας, κοντά στο Σέλι. Οι γονείς μου ήταν τσοπάνηδες. Δεν ήταν εύκολο γι’ αυτούς να με έχουν μαζί τους. Κλειστή κοινωνία…». Την διακόπτει ο Δημήτρης: «Μαζί πήγαμε και ξαναβρήκαμε τους δικούς της, λίγο προτού παντρευτούμε. Γι’ αυτό σου λέω. Χρειάζονται κίνητρα οι άνθρωποι για να βγαίνουν από τα τείχη που τους υψώνουν…».
Η αγάπη του για τον αθλητισμό τον έκανε με μια παρέα παιδιών να στήσουν το 1987 Πανελλήνιο Αθλητικό Σύλλογο Κινητικώς Αναπήρων. «Ο αθλητισμός ήταν η διέξοδός μας. Εγινε τρόπος ζωής». Εδώ και δύο χρόνια ο Δημήτρης Κωνσταντάγκας ξημεροβραδιαζόταν στα γυμναστήρια. Σφαίρα και ακόντιο ή αλλιώς ένα χρυσό μετάλλιο και 5η θέση αντίστοιχα. «Ο ιρακινός συναθλητής μου που βγήκε δεύτερος μου είπε μετά τη νίκη μου: “Δεν στενοχωρήθηκα που έχασα από σένα. Ο Αλλάχ αποφάσισε ότι εσύ, Δημήτρη, θα νικήσεις με έναν πόντο διαφορά”. Είχα ρίξει τη σφαίρα στα 9.78 μ., ενώ εκείνος στα 9.77 μ. Αυτό είναι η ζωή. Ξέρεις, εγώ Χριστό και συ Αλλάχ. Η διαφορετικότητα έχει πολλά πρόσωπα. Η ανθρωπιά ας είναι το κοινό όλων μας…».
Σήμερα η οικογένεια Κωνσταντάγκα ζει με την αγροτική σύνταξη που παίρνει από τον πατέρα της η κυρία Ελένη και από τη σύνταξη τορναδόρου που λαμβάνει ο Δημήτρης. «Φασούλι το φασούλι, τα φέρνουμε βόλτα. Μπήκαμε και σε δικό μας σπίτι μόλις πριν από λίγο. Το φτιάχνουμε μόνοι μας από το 1990. Εξοχή δεν ξέρουμε τι θα πει. Γλέντια στο σπίτι και καμιά ταβέρνα πού και πού. Τα παιδιά δεν παραπονιούνται. Τουλάχιστον έχουν χώρο να παίζουν. Εχει ακόμη αλάνες η γειτονιά μας…». Ο γιος του ο Κώστας φορά τη φανέλα που γράφει: «Hellenic Paralympic team». Μια τέτοια φορούσε και πριν από τέσσερα χρόνια όταν ο μπαμπάς του είχε λάβει μέρος στην Παραολυμπιάδα της Βαρκελώνης είχε έρθει 4ος στη σφαίρα τότε με 9.09 μ. «Οταν τον είδε με αυτή ο δάσκαλος στην τάξη του, του είπε ότι δεν ξέρει καμία τέτοια Ολυμπιάδα και ολυμπιονίκη με το όνομά μου. Το παιδί ήρθε κλαίγοντας στο σπίτι. Αγνοια ακόμη και από τους παιδαγωγούς για έναν θεσμό που υπάρχει χρόνια. Αναγκάστηκα να αλλάξω γειτονιά όταν ένας δάσκαλος μου είπε να μην πηγαίνω σχολείο γιατί δεν είναι ωραίο να με βλέπουν τα παιδιά με το καροτσάκι….».
Η πολιτεία εδώ και χρόνια απλώς παρακολουθεί σαν με κλειστά μάτια. «Ξέρεις τι είναι να ακούγεται ο εθνικός σου ύμνος στην Ατλάντα και να μην σε αναγνωρίζει η ίδια η χώρα σου; Το κράτος δίνει ψίχουλα και σε χρήμα και σε ηθική στήριξη και σε προοπτική, αφού ούτε καν ομοσπονδία δεν έχει δημιουργήσει. Δεν μας βλέπει ισότιμα με τους άλλους ολυμπιονίκες. Ολο υποσχέσεις χωρίς αντίκρισμα. Εγώ, πάντως, στην επόμενη Ολυμπιάδα θα φέρω δύο χρυσά μετάλλια. Ενα στη σφαίρα και ένα στο ακόντιο. Είναι μια υπόσχεση σε όλη την Ελλάδα και στον εαυτό μου. Ισως είναι η τελευταία συμμετοχή μου σε Ολυμπιακούς Αγώνες, στο Σίντνεϊ…». Κωνσταντίνος Φύκας
Αργυρό μετάλλιο στα 50 μ. ελεύθερο – κολύμβηση
Από το δωμάτιό του ακούγεται η μουσική των Νιρβάνα. Μοιάζει να μειξάρεται με πιο σκληρούς ήχους. Offspring. «Κιθάρες και ντραμς βγάζουν νότες γραμμένες από ανθρώπους που κόπιασαν για να τις συνθέσουν. Ενώ στην ηλεκτρονική μουσική πατάς κουμπιά…». Είναι δεκαεξάρης. Δυναμώνει τη μουσική: «Οταν ήμουν μικρός ήθελα να γίνω πιλότος. Ταχύτητα, ελευθερία, αέρας. Κέρδισε την αγάπη μου το νερό, η πισίνα…». Είναι κολυμβητής που τώρα πετά στα σύννεφα από τη χαρά του. Ο Κωνσταντίνος Φύκας έγινε αργυρός ολυμπιονίκης μας στην Παραολυμπιάδα της Ατλάντα, στο αγώνισμα των 50 μ. ελεύθερο, με χρόνο 29:83′. «Λίγο πριν από την αναχώρησή μας για την Ατλάντα μας έδωσαν να συμπληρώσουμε ένα έντυπο στη Γενική Γραμματεία. Σε ένα σημείο έγραψα: “Ζήσε για τη ζωή, πάλεψε για τη ζωή, απόλαυσε τη ζωή”». Το έγραψε με το αριστερό του χέρι. Γεννήθηκε μόνο με αυτό…
Ο Κωνσταντίνος ζει σε ένα διαμέρισμα στον Νέο Κόσμο μαζί με τους γονείς του και την αδελφή του, την Ανθή. Το κολυμβητήριο είναι το δεύτερό του σπίτι. «Ξυπνούσα κάθε μέρα στις 6 το πρωί. Σχολείο στην ελληνογερμανική σχολή, στην Παλλήνη. Επέστρεφα στις 5 το απόγευμα, έφευγα αμέσως για προπόνηση, μετά γύρω στις 9 φροντιστήριο Αγγλικών και στις 11 το βράδυ πίσω στο σπίτι. Διάβασμα για τα μαθήματα ως τις 2 και… Κουράζομαι, αλλά είπαμε χωρίς κόπο δεν γίνεται τίποτε». Οι γονείς του είχαν καταλάβει ότι έχει δυνατότητες στο κολύμπι. Από 3,5 ετών τον έβαλαν στο κολυμβητήριο της Ν. Σμύρνης, στον σύλλογο του Μίλωνα και μετά στην Ενωση Αρμενίων Αθλητών. «Χαιρόμουν που άκουγα συναθλητές μου να λένε πως έχω ταλέντο. Επαιρνα μέρος σε αγώνες με αρτιμελή παιδιά και τα νικούσα. Είμαι βέβαιος ότι μετρά η δύναμη της ψυχής. Γιατί στους αγώνες κάποια στιγμή που “κόβεται” το σώμα, πιάνει το τιμόνι η ψυχή και σε κάνει νικητή».
Αν και προτιμά το σινεμά από την τηλεόραση, μπορεί επί ώρες να παρακολουθεί μεταδόσεις αγώνων. Εβλεπε τον Πύρρο και την Πατουλίδου και έλεγε: «Θα ανεβώ και εγώ σε ψηλό σκαλί κάποτε. Θαυμάζω πολύ τον Ποπόφ, τον ρώσο κολυμβητή. Εχει ένα φοβερό χάρισμα: να κολυμπά χαλαρά και συγχρόνως να τραβά το νερό τόσο γρήγορα που να φτάνει χωρίς να το καταλάβεις πρώτος στον τερματισμό. Εκλαψα όταν άκουσα ότι του επιτέθηκαν. Τέτοιοι αθλητές είναι σπάνιοι». Κοιτά το ρολόι του. Εχει ραντεβού στην πλατεία με τους φίλους του. «Δεν μου αρέσει να στήνω στα ραντεβού. Εχω καλή σχέση με τον χρόνο για να έχω και σωστή σχέση με ό,τι λέω. Το πήρα από τον πατέρα μου αυτό. Τηλεφωνεί στη γιαγιά μου στα Καμένα Βούρλα και της λέει: «Στις έντεκα παρά πέντε να έχεις έτοιμο τον καφέ στο τραπέζι της αυλής. Ερχομαι από Αθήνα. Δεν υπάρχει περίπτωση να πέσει ούτε λεπτό έξω (γελάει)».
Η μητέρα του δεν χορταίνει να κοιτά το μετάλλιο του παιδιού της: «Ξέρω πόσο προσπάθησε. Βρήκε συμπαράσταση και από το σχολείο του, όπου φοιτά με υποτροφία που του έδωσε η ιδιοκτήτρια η κ. Σάββα. Τα οικονομικά μας δεν είναι ανθηρά. Ασε που παραχωρούσε όποια ώρα ήθελε ο Κωνσταντίνος το κολυμβητήριο για να προπονείται…». Ο Κωνσταντίνος επιμένει να αναφέρει ονόματα ανθρώπων που τους οφείλει: «Οσο και αν φαίνεται βαρετό να απαριθμείς ονόματα, πιστεύω ότι δεν πρέπει να ξεχνάς εκείνους που στάθηκαν δίπλα σου: Χρήστος Αβραάμ, Κυριάκος Γριβέας, Γιώργος Τόλιας, Σωτήρης Καρός, Μαρία Χαρμπή, Ντία Καζάκη, η προπονήτρια της ολυμπιακής ομάδας της κολύμβησης, και Κώστας Βλουτής. Το μετάλλιο είναι μια αναγνώριση των προσπαθειών μου. Τώρα ελπίζω να μου ανοίξει πόρτες για να συνεχίσω τον αθλητισμό. Θέλω να μπω στο πανεπιστήμιο, να γίνω αθλίατρος, φυσίατρος». Ξανακοιτά το ρολόι. «Εχει εντυπωσιακά χρώματα», του λέω. «Α, είναι το μόνο πράγμα που αγόρασα από την Ατλάντα. Εχω μεγάλη συλλογή», μου απαντά. «Και πάλι “συγχαρητήρια” για τη μεγάλη νίκη», του «πετώ» φεύγοντας. «Ξέρεις, είναι πολύ ωραία η λέξη “συγχαρητήρια”. Σημαίνει συμμετέχω στη χαρά σου. Και αυτό δεν πληρώνεται με όλα τα χρήματα του κόσμου…». Γιώργος Τοπτσής
Χάλκινο μετάλλιο στο μήκος
Στις προπονήσεις του στο σκάμμα του Ολυμπιακού Σταδίου είχε συχνά δύο σπουδαίους θεατές να του παραστέκονται. Οι αθλητές Κώστας Κουκοδήμος και Χρήστος Βασδέκης σε κάθε άλμα του Γιώργου Τοπτσή στο μήκος χαίρονταν σαν μικρά παιδιά και τον προέτρεπαν: «Συνέχισε. Θα τα καταφέρεις». Και ο Γιώργος Τοπτσής τα κατάφερε. Εκανε ολόκληρη την Ελλάδα που αφήνει άδειες τις κερκίδες σε πανελλήνιους αγώνες ατόμων με κινητικά προβλήματα, όπου μόνο οι συγγενείς παρευρίσκονται να χαρεί με το χάλκινο μετάλλιο στο μήκος που κέρδισε στην Ατλάντα με άλμα 6.36 μ. «Δεν πίστευα ότι θα μπορούσα να φτάσω τόσο ψηλά. Είχα απογοητευθεί. Να σκεφτείς ότι το όνειρό μου ήταν να γίνω γυμναστής. Στο λύκειο είχα έρθει τρίτος σε πανελλήνιους αγώνες μήκους, αλλά η νομοθεσία για την άνευ εξετάσεων εισαγωγή στην Ακαδημία απαιτεί να είσαι “αρτιμελής”! Είχα χάσει το αριστερό μου χέρι όταν ήμουν οκτώ ετών, σε ατύχημα. Μέναμε κάπου κοντά στον Κηφισό. Περνούσαμε ένα καμίνι για να φτάσουμε σε μια αλάνα όπου παίζαμε μπάλα και κάποιος έβαλε μπρος ένα μηχάνημα – κλαρκ που με χτύπησε. Η μητέρα μου δούλευε σε εργοστάσιο που έφτιαχνε κλειδαριές και ο πατέρας ήταν εργάτης σε πλυντήρια αυτοκινήτων. Ανέβηκα στο χωριό μου, το Φλάμπουρο του Ν. Σερρών, όπου μεγάλωσα με τους παππούδες».
Τριάντα οκτώ χρόνων σήμερα, ο Γιώργος Τοπτσής είναι ολυμπιονίκης. Και δεν είναι η πρώτη φορά που φέρνει μετάλλιο στη χώρα μας. Ηταν ασημένιος ολυμπιονίκης και στη Βαρκελώνη. «Τότε μας έδωσε η πολιτεία ένα μικροποσό και κάποια οδοιπορικά. Με αυτά επέστρεψα τα δανεικά που είχα πάρει για να τα βγάλω πέρα και είπα στη Μίνα να παντρευτούμε. Με τον μισθό που παίρνω ως υπάλληλος στη Γενική Γραμματεία τι να πρωτοκάνω. Με ένα παιδί, 170.000 δραχμές μισθό, με νοίκι 85.000 δραχμές, άντε να τα βγάλεις πέρα. Βάλε τα έξοδα για τις προπονήσεις. Και ο πατέρας μου είναι άνεργος. Πρέπει να βοηθώ εγώ». Μόνη ψυχαγωγία για την οικογένεια Τοπτσή είναι η τηλεόραση και οι βόλτες στο λούνα παρκ με τον μικρό Βαγγέλη. «Στον γιο μου χαρίζω το μετάλλιο. Είναι δυόμισι χρόνων. Γι’ αυτόν ζω. Καθόμαστε με τη γυναίκα μου και όλο όνειρα κάνουμε. Να, ένα σπίτι δικό μας θέλουμε, για να έχει ένα κεραμίδι και ο μικρός. Αν ήμουν εγκληματίας θα είχα γίνει πρωτοσέλιδο. Αν και τιμώ την πατρίδα μου, κανένας δεν με ρώτησε πώς ζω, πού μένω. Οπως και να ‘ χει, δεν κλαίγομαι. Παλεύω με τον αθλητισμό για ένα ιδανικό. Ετσι κι αλλιώς θα συνεχίσω. Εχω τη φωνή του προπονητή ακόμη στα αφτιά μου. Ο Γιώργος Πομάσκι με ανέβασε στον ουρανό. Μου έλεγε: «Τρέξε πολύ γρήγορα, πάτα και μπες μέσα». Στέφανος Αναργύρου
Χάλκινο μετάλλιο στη σφαιροβολία
Πάνες, μπιμπερόν, πιπίλες από τη μια. Η σφαίρα και η βαλβίδα της Ατλάντα από την άλλη. Δύο όψεις της ζωής του Στέφανου Αναργύρου. Τρίδυμα απέκτησε πριν από 10 μήνες, ένα χάλκινο μετάλλιο στη σφαιροβολία πριν από λίγες ημέρες στην 6η Παραολυμπιάδα και την έκτη θέση στη δισκοβολία. «Ο έρωτας είναι το πιο ωραίο πράγμα στη ζωή. Η οικογένεια είναι το πιο μεγάλο στήριγμα. Ο αθλητισμός χαρίζει στιγμές ευτυχίας. Η πίστη στον εαυτό σου σε κάνει δημιουργικό». Ετσι, με κοφτές φράσεις, μιλά ο Στέφανος και δεν του αρέσουν οι αερολογίες. Εχει περάσει από… σίτα ό,τι λέει. «Πρέπει να καείς για να δεις ότι καίει η φωτιά. Περπατάς, οδηγείς, είσαι περδίκι και κοκορεύεσαι για την εύνοια της τύχης, απαξιείς να κοιτάξεις ό,τι δεν είναι σαν και σένα και τσουπ μια ωραία πρωία έρχονται τα πάνω κάτω».
Τον Μάρτιο του ’89 ένα αυτοκινητικό ατύχημα του προκάλεσε παράλυση των κάτω άκρων. Το ’94 ξεκινά τον αθλητισμό και επί τρία χρόνια βγαίνει πρωταθλητής σε πανελλήνιους αγώνες ατόμων με ειδικές ανάγκες στη σφαίρα. «Η τύχη είναι το ΛΟΤΤΟ. Στην υπόλοιπη ζωή όμως πρέπει να χτίζεις μόνος σου. Η ρίψη στα 9,55 μ. στην Παραολυμπιάδα δεν ήρθε ουρανοκατέβατα. Πάλεψα σκληρά με τον προπονητή μου τον Θύμιο Κτενίδη και δυνάμωσα όχι μόνο το σώμα μου αλλά και το μυαλό μου και την καρδιά μου. Παλέψαμε μόνοι μας. Οταν έβλεπα τους ξένους αθλητές να έχουν πίσω τους σπόνσορες, έναν μηχανισμό ολόκληρο προπόνησης και φυσιοθεραπείας, σκεφτόμουν την αντίθεση. Εχουμε ένα καρότσι 75 πόντους ύψος, σύμφωνα με τους κανονισμούς, που μπορείς να το εξοπλίσεις όπως θες για καλύτερο αποτέλεσμα. Εμείς κάνουμε μόνοι μας πατέντες ή κλέβουμε τις πατέντες των ξένων που έχουν επιστημονικό επιτελείο».
Τριάντα τεσσάρων ετών σήμερα, ο Στέφανος Αναργύρου εργάζεται ως υπάλληλος τραπέζης. Μένει με τη γυναίκα του σε ένα δυάρι στη Νίκαια, όπου μεγαλώνουν τα τρία παιδιά τους. «Η πολιτεία πρέπει να ενισχύσει τις προσπάθειες των αθλητών με ειδικές ανάγκες. Λένε πως οι ολυμπιονίκες είναι το ωραίο πρόσωπο μιας χώρας. Εμας δεν μας θεωρούν ολυμπιονίκες; Είμαστε. Και είμαστε ίσοι προς ίσους. Πώς να αλλάξει η νοοτροπία του απλού κόσμου που βλέπει άτομο με κινητικά προβλήματα και τα αισθήματά του κυμαίνονται από τον οίκτο ως το “δεν μπορώ να τους βλέπω”. Αφού το ίδιο το κράτος μάς έχει για παρακατιανούς. Εδώ δεν μπορείς να βρεις εκκλησία χωρίς σκαλιά για να παντρευτείς. Για ράμπες ούτε λόγος… Από μεγάλα λόγια όμως χορτάσαμε». Αγαπά τη θάλασσα και του αρέσει να την βλέπει από το στέκι των εφηβικών του χρόνων στην Υδρα, από όπου κατάγεται. Εκεί δίπλα στο άγαλμα συναντιόνται με την «παλιοπαρέα». Οι φίλοι εκεί τον περιμένουν για να γιορτάσουν με κρασί τη νίκη του. Είναι ο ολυμπιονίκης τους εδώ και χρόνια… Χρήστος Ταμπαξής
Ενας χρυσός ολυμπιονίκης χωρίς μετάλλιο
Εκανε δύο παγκόσμια ρεκόρ στην Ατλάντα και γύρισε χωρίς μετάλλιο! Τα μεγάλα αμερικανικά δίκτυα στις ανταποκρίσεις τους από την Παραολυμπιάδα της Ατλάντα τον ανέφεραν ως τον «αφανή ήρωα». Ο 19χρονος Χρήστος Ταμπαξής μετείχε στην κατηγορία S1 εκπροσωπώντας τη χώρα μας στην κολύμβηση. Επειδή όμως τα ολυμπιακά όρια ήταν πολύ υψηλά, δεν κατάφεραν να τα περάσουν παρά μόνο τρεις αθλητές, ανάμεσα στους οποίους και ο Χρήστος Ταμπαξής. Ετσι, δεν συμπληρώθηκε οκτάδα αθλητών σε αυτή την κατηγορία και δεν έγινε ο αγώνας. Αν και γνώριζε ο Χρήστος ότι η συμμετοχή σε άλλη κατηγορία με αθλητές που έχουν μεγαλύτερες σωματικές δυνατότητες εκείνος πάσχει από σπαστική τετραπληγία ήταν παρακινδυνευμένη, έλαβε μέρος στην κατηγορία S2, κατέλαβε την 5η θέση στα 50 μ. ύπτιο και την όγδοη στα 50 μ. ελεύθερο. Το κλειδί της ολυμπιακής επιτυχίας του ήταν ο χρόνος που έφερε: 1:28: 90 στο ελεύθερο και 1:28: 19 στο ύπτιο! Αυτοί οι χρόνοι, όμως, ισοδυναμούν με δύο παγκόσμια ρεκόρ για τη δική του κατηγορία, την S1. Ενας χρυσός ολυμπιονίκης χωρίς μετάλλιο!
Ο Χρήστος Ταμπαξής ξεκίνησε την κολύμβηση στα 13 του χρόνια. «Δεν άντεχα άλλο τη φυσιοθεραπεία, τις ασκήσεις γυμναστικής για να βελτιωθεί η κινητική μου κατάσταση. Είχα βαρεθεί πια. Είχα την τύχη να βρεθεί στον δρόμο μου ο κολυμβητής Κυριάκος Γριβέας και έτσι ανακάλυψα τη χαρά της κολύμβησης». Για να προετοιμαστεί για την Ατλάντα, διέκοψε πέρυσι τη φοίτηση στο ειδικό Λύκειο Ηλιούπολης και με τη βοήθεια της μητέρας του έκανε εντατικές προπονήσεις. «Δεν είχαμε καμιά υποστήριξη από την πολιτεία. Να σκεφτείτε ότι βγήκε παγκόσμιος πρωταθλητής στη Μάλτα πέρυσι και θυμήθηκαν μόλις πριν από λίγες ημέρες στη Γενική Γραμματεία ότι είχαν ξεχασμένο στα συρτάρια τον τίτλο που είχε σταλεί τότε από τη Μάλτα!». Σήμερα ο Χρήστος κάνει όνειρα για επόμενους αγώνες. Θέλει να μάθει και κομπιούτερ. Λατρεύει το ποδόσφαιρο και δηλώνει «Ολυμπιακάρα».
