Ένα αναλογικό εκλογικό σύστημα, είναι απολύτως αναγκαίο και στη χώρα μας, για να μπορούν οι πολίτες να εκφράζονται και να ψηφίζουν ελεύθερα, να έχουν κίνητρο συμμετοχής και να διαμορφώνουν κουλτούρα συνεργασιών των όμορων χώρων και όχι τη διχαστική και μανιχαϊστική λογική και πρακτική των κομμάτων που ζούμε. Τοξικό περιβάλλον, που σπρώχνει τον κόσμο και ειδικά τους νέους στην αποχή και την αδιαφορία, γεγονός εγκληματικό για τη δημοκρατία και τη δίκαιη ανάπτυξη της χώρας.
Βεβαίως, ο κομματικός πολυκερματισμός και η αποστροφή των πολιτών από την πολιτική, είναι δημιούργημα πολλών παραγόντων. Αντανακλά τον παραγωγικό και κοινωνικό μετασχηματισμό και στη χώρα μας, που προκαλεί, η παγκοσμιοποίηση, ο συνεχώς μεταβαλλόμενος διεθνής καταμερισμός εργασίας, ο καθοριστικός και επιταχυνόμενος ρόλος των τεχνολογικών εξελίξεων και, φυσικά η απογοήτευση του μεγάλου μέρους της κοινωνίας και ιδιαίτερα των νεότερων γενεών, από την αδυναμία και την ιδιοτέλεια των πολιτικών και οικονομικών ελίτ, να δώσουν βιώσιμες οικονομικά και δίκαιες κοινωνικά, λύσεις.
Σύμπτωμα αυτών, είναι οι τυφλές κομματικές συγκρούσεις, οι ενδοπαραταξιακοί εμφύλιοι, επικίνδυνοι για τη χώρα, την οικονομία και την κοινωνία, ιδιαίτερα στο ασταθές, γεμάτο παγίδες γεωπολιτικό περιβάλλον. Σε μεγάλο μέρος της κοινωνίας, φαίνεται, πως ο μόνος λόγος ύπαρξής των κομμάτων, είναι η συντήρηση των γραφειοκρατικών ομάδων που κυριαρχούν σε αυτά και η αναπαραγωγή τους.
Εκμεταλλευόμενοι αυτήν την πραγματικότητα, οι κυρίαρχοι μηχανισμοί προπαγάνδας ανακαλύπτουν και προβάλλουν πάλι θεωρίες, για να εξυπηρετήσουν τα συμφέροντα που εκπροσωπούν, ότι η διάκριση δεξιά-αριστερά είναι ξεπερασμένη και ήδη έχει υπάρξει σύγκλιση των κυβερνητικών προγραμμάτων κομμάτων, που αυτοτοποθετούνται ως αριστερά και δεξιά.
Συγκαλύπτουν όμως σκοπίμως, το ερώτημα: Αν η σύγκλιση προγραμμάτων που βλέπουν, σημαίνει και σύγκλιση των αξιών που εκφράζουν και την αυτόματη λύση των προβλημάτων.
Φυσικά, οι αξίες δεν έχουν αλλάξει, αλλά σε ένα, πιο πολύπλοκο κόσμο, αλλάζουν μορφή και τα διακυβεύματα πρέπει να προσαρμόζονται στις νέες πραγματικότητες.
Όσο, υπάρχουν και αυξάνονται οι κοινωνικές ανισότητες και περιορίζονται τα ατομικά και συλλογικά δικαιώματα, οι δύο παρατάξεις θα εκφράζουν τις αντίθετες αντιλήψεις για την ισότητα, τη δικαιοσύνη και την ελευθερία.
Ο διαφωτισμός και ο ορθολογικός ανθρωπισμός, μετά τη Γαλλική Επανάσταση, συνέβαλαν αποφασιστικά στη διαμόρφωση των θεμελιακών αξιακών συστημάτων, που ισχύουν μέχρι σήμερα.
Φυσικά, από την εποχή του διαφωτισμού μέχρι σήμερα, έχουν διαμορφωθεί και διαφορετικά ρεύματα, τόσο στη δεξιά όσο και στην αριστερά, τα «μετριοπαθή» και τα «ακραία».
Όμως, η απώλεια νοήματος του δίπολου οδηγεί στην αποπολιτικοποίηση, στην αναίρεση των θεμελιωδών αξιών της ισότητας και της ελευθερίας και στην αποηθικοποίηση της δημόσιας και της ιδιωτικής σφαίρας.
Ο αποπροσανατολισμός της σοσιαλδημοκρατίας-αριστεράς προήλθε από την αποδοχή της αντίληψης της δεξιάς, ότι ο κρατικός παρεμβατισμός για τη ρύθμιση της αγοράς και την αναδιανομή του παραγόμενου πλούτου, υποσκάπτει την ανάπτυξη και την ανταγωνιστικότητα της οικονομίας.
Η αποδοχή αυτής της αντίληψης δημιουργεί αδιέξοδα στην αριστερή-προοδευτική σκέψη και πολιτική, την παγιδεύει.
Σήμερα, ακόμη περισσότερο, οι οικολογικές καταστροφές, η έκρηξη των κοινωνικών ανισοτήτων, η ανεργία, ιδιαίτερα των νέων, η συρρίκνωση του κοινωνικού κράτους και του κράτους δικαίου, η έλλειψη ελπίδας για το μέλλον, ακόμη και στις ανεπτυγμένες χώρες, οδηγούν στην οικουμενική έκρηξη.
Η ανθρώπινη αξιοπρέπεια, αυτή η απροσδιόριστη, αλλά υπερκείμενη αξία, έχει καταρρακωθεί.
Σήμερα, η επανάκτηση της αυτοσυνείδησης της προοδευτικής παράταξης, είναι το βασικό ζητούμενο. Γιατί, εάν μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, το κοινωνικό κράτος έσωσε τον καπιταλισμό, εκτονώνοντας τις συσσωρευμένες αντιθέσεις, σήμερα η προοδευτική παράταξη καλείται να σώσει τον κόσμο ολόκληρο από τις κοινωνικές εκρήξεις που θα τον καταστρέψουν.
Η ανάπτυξη και η ευημερία δεν είναι, όπως κάποιοι θέλουν να πιστεύουν, μια ουδέτερη τεχνοκρατική διαδικασία, εκτός της πολιτικής και, η φιλελεύθερη δημοκρατία, χωρίς εγγύηση του κράτους δικαίου, είναι συγκαλυμμένη απολυταρχία.
Ο πλούτος που δημιουργείται από την οικονομία της αγοράς, την επιστήμη και την τεχνολογία, πρέπει να διαχέεται στην κοινωνία, να στηρίζει τη βιώσιμη ανάπτυξη, να εγγυάται το κοινωνικό κράτος, την κοινωνική συνοχή και την περιφερειακή σύγκλιση.
Δε θεωρώ, ότι η δεξιά, ως ιδεολογική και πολιτική ταυτότητα, είναι από κακή πρόθεση απέναντι στην ισότητα.
Η δεξιά είναι αντίθετη με την ισότητα, γιατί θεωρεί ότι οι ανισότητες μεταξύ των ανθρώπων δεν είναι εξαλείψιμες και δεν πρέπει να είναι, γιατί αν συμβεί αυτό, θα είναι εις βάρος της ελευθερίας, αλλά και γιατί είναι χρήσιμες για κάθε προσπάθεια ανάπτυξης και ευημερίας.
Σε έναν κόσμο, όλο και πιο πολύπλοκο, οι δημοκρατικές κοινωνίες έχουν περισσότερες ανταγωνιστικές κοινωνικές και πολίτικες ομάδες.
Αυτές οι ομάδες, άλλοτε αντιπαρατίθενται, άλλοτε επικαλύπτονται ή πλησιάζουν η μία την άλλη.
Μερικές από αυτές τις ομάδες, δημιουργούν τον λεγόμενο «χώρο του κέντρου».
Όμως, η πληθωρική ανάπτυξη του κέντρου, μερικές φορές, δεν αναιρεί το δίπολο δεξιά-αριστερά.
Άλλωστε, εάν δεν υπήρχαν οι δύο πόλοι, δε θα υπήρχε ο ενδιάμεσος.
Φυσικά, υπάρχει το κέντρο που τείνει προς τα αριστερά και το κέντρο που τείνει προς τα δεξιά, όπως υπάρχει και το απόλυτο κέντρο. Σε κάποιες συγκυρίες, που οι επιλογές του είναι ιδιοτελείς, κινείται προς το κυρίαρχο ρεύμα, για να συμμετέχει στην εξουσία.
Το κέντρο νοείται μόνο ως ενδιάμεσος πολιτικός χώρος, που έχει και κοινωνικό υπόβαθρο, συνήθως μεσαία εισοδήματα.
Τις τελευταίες δεκαετίες, ο χώρος αυτός μεγεθύνθηκε από τη συνεχή εξέλιξη της οικονομίας, με την παγκοσμιοποίηση της τεχνολογίας, την αλλαγή των εργασιακών σχέσεων, την κυριαρχία του ατομικισμού και την εμφάνιση εξ αυτών, νέων προβλημάτων.
Σήμερα οι διαιρέσεις είναι περισσότερες, τόσο στη δεξιά, όσο και στην αριστερά.
Ναζιστικά μορφώματα, κόμματα ακροδεξιά-δεξιά, κεντροδεξιά, Κεντροαριστερά, αριστερά, ριζοσπαστικά αριστερά, κομμουνιστικά.
Το εκλογικό σύστημα είναι αυτό που καθορίζει τις δυνατότητες αυτόνομης ή μη, έκφρασης αυτών των ρευμάτων.
Τα πλειοψηφικά και προεδρικά λειτουργούν εκβιαστικά, σε κάποιες συγκυρίες αποδίδουν και σε κάποιες άλλες σπρώχνουν τον κόσμο στην αποχή, που είναι ότι χειρότερο για την αντιπροσωπευτική δημοκρατία.
Η απορία κάθε σκεπτόμενου πολίτη μεγαλώνει, δεν το καταλαβαίνουν αυτό τα προοδευτικά κόμματα; Αντιθέτως, η δεξιά ξέρει ποιο εκλογικό σύστημα τη βολεύει, για να κατακτά την εξουσία, ακόμη και όταν είναι μικρή μειοψηφία, στο συνολικό εκλογικό σώμα, γιατί μπορεί και διατηρεί κάποιες συμπαγείς πληθυσμιακές ομάδες.
Ένα εκλογικό σύστημα κοντά στο Γερμανικό, με τις αναγκαίες προσαρμογές στη χώρα μας, κυρίως λόγω των μεγάλων πληθυσμιακών ανισορροπιών μεταξύ του Λεκανοπεδίου και της περιφέρειας, μπορεί να είναι μια λύση.
