Δεν ξέρω αν το Αγιο Πάσχα θα συνοδεύσουν φέτος οι ίδιες ελπίδες αναγέννησης, αισιοδοξίας και ανάτασης που συνηθίζει να προσφέρει.
Και ο λόγος είναι απλός, έστω και αν παραμένει ανομολόγητος.
Τα τελευταία χρόνια ορθώνεται πιεστικά γύρω μας ένας «άλλος κόσμος». Ενας κόσμος που αποτελεί την έμπρακτη και ευθεία άρνηση της κοινωνίας που ζούσαμε για πολλές δεκαετίες. Και ο οποίος δεν κομίζει τίποτα το ελπιδοφόρο.
Οι εστίες πολέμου στον πλανήτη έχουν πολλαπλασιαστεί. Οι συγκρούσεις εξελίσσονται πλέον χωρίς μέτρο και κανόνες. Ακόμη και οι διαπραγματεύσεις ή οι διαμεσολαβήσεις δύσκολα αποδίδουν.
Η παγκόσμια οικονομία (άρα και οι απλοί άνθρωποι…) δοκιμάζεται. Το πλαίσιο αξιών και παραδοχών που είχε σταδιακά διαμορφωθεί μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο βρίσκεται κυριολεκτικά στον αέρα.
Ενας «άλλος κόσμος» αβεβαιότητας και αστάθειας.
Για να είμαστε δίκαιοι, η απορρύθμιση δεν ξεκίνησε με τη διακυβέρνηση Τραμπ. Πρώτα εισέβαλε ο Πούτιν στην Ουκρανία, ακολούθησε η επίθεση της Χαμάς στο Ισραήλ και ο πόλεμος στη Γάζα και τον νότιο Λίβανο.
Η προεδρία Τραμπ ήλθε (μεταξύ άλλων…) με την επίθεση στο Ιράν να οδηγήσει το χάος στην κορύφωσή του.
Οταν όμως είχε προηγηθεί η άρνηση κάθε κανόνα και η ευθεία αμφισβήτηση κάθε διεθνούς πρακτικής ή νομιμότητας που δεν συνάδει στον αμερικανό πρόεδρο και τις επιδιώξεις του.
Οι οποίες πρώτα δοκιμάστηκαν στη Βενεζουέλα, τον Καναδά ή τη Γροιλανδία.
Τελευταίο κρούσμα; Μετά την εύθραυστη εκεχειρία με το Ιράν, ο Τραμπ επέστρεψε στις απειλές κατά του ΝΑΤΟ επειδή δεν συμμετείχε στα ιρανικά σχέδιά του.
Υποθέτω ότι αντιλαμβάνεται τη Συμμαχία κάπως σαν ασκέρι μισθοφόρων ή πραιτωριανών στην υπηρεσία του.
Τίποτα από όλα αυτά δεν προμηνύει κάτι καλό. Η διεθνής τάξη που παρά τις αδυναμίες της διασφάλισε δεκαετίες ειρήνης, ομαλότητας και οικονομικής μεγέθυνσης δεν υπάρχει πια ή αμφισβητείται έμπρακτα σχεδόν καθημερινά.
Την ίδια στιγμή που αυτός ο «άλλος κόσμος» που ορθώνεται μπροστά μας και μας περικλείει δεν υπόσχεται τίποτα το καλό, το γοητευτικό και το επίζηλο. Μόνο «πιστολίδι», όπως απείλησε προχθές κι ο ένοικος του Λευκού Οίκου.
Ολα αυτά θα είχαν απλώς φιλολογική σημασία αν ο «άλλος κόσμος» δεν ήταν εκείνος στον οποίο καλούμαστε (για την ακρίβεια υποχρεωνόμαστε…) να ζήσουμε και εμείς και τα παιδιά μας και τα εγγόνια μας.
Δεν ξέρω λοιπόν τι φέρνει μαζί του το φετινό Αγιο Πάσχα και ποιο πρέπει να είναι το μήνυμα της Ανάστασης.
Μπορώ μόνο να ευχηθώ στους αναγνώστες του «Βήματος» υγεία, προσωπική ευτυχία, οικογενειακή γαλήνη, μαζί με πολλές στιγμές χαράς και ξεφαντώματος.
