«Θα είμαι ειλικρινής, δεν θυμάμαι απολύτως τίποτα» θα πει ο Βενσάν Κασέλ όταν, με το που τον χαιρετώ, του αναφέρω πως μία από τις αρκετές φορές που έχουμε συναντηθεί ήταν στο σπίτι του Μιχάλη Κακογιάννη στου Φιλοπάππου, όταν πριν από πολλά χρόνια τον είχε επισκεφθεί μαζί με τον πατέρα του, ηθοποιό Ζαν Πιερ Κασέλ. Δεν θυμόταν ούτε ότι παρών σε εκείνη τη συνάντηση ήταν και ο τραγουδιστής Σαρλ Αζναβούρ. Του είπα πως είχε γονατίσει μπροστά στον Κακογιάννη και τον είχε αποκαλέσει «θεό» φιλώντας του τα χέρια. Γέλασε με την καρδιά του. «Ηταν σπουδαίος σκηνοθέτης ο Κακογιάννης», είπε, «αλλά δυστυχώς δεν είχα ποτέ την ευκαιρία να δουλέψω μαζί του».
Η ταινία και η συνεργασία με τον σκηνοθέτη
Βρισκόμαστε στο διάσημο εστιατόριο La Terrasse by Albane του ξενοδοχείου JW Marriott στις Κάννες και ο λόγος της συνάντησής μας είναι ένα από τα τελευταία φιλμ του «εργασιομανούς» Βενσάν Κασέλ, το «Histoires Parallèles», που σκηνοθέτησε στη Γαλλία και κυρίως στο Παρίσι ο διασημότερος ίσως εν ζωή ιρανός σκηνοθέτης Ασγκάρ Φαραντί και που έκανε πρεμιέρα λαμβάνοντας μέρος στο Διαγωνιστικό Τμήμα των Καννών. Δεν συμβαίνει συχνά μια ταινία να συνδυάζει τόσο αριστοτεχνικά τη ζωή με τη μυθοπλασία, όμως αυτό τελικά καταφέρνουν οι «Παράλληλες ιστορίες».
Σκηνή από ταινία του Ασγκάρ Φαραντί
Ξεκινώντας από μια μοναχική συγγραφέα (Ιζαμπέλ Ιπέρ) που προσπαθεί να γράψει το νέο της μυθιστόρημα παρακολουθώντας όσα συμβαίνουν ανάμεσα σε τρεις ανθρώπους (τους υποδύονται οι Βενσάν Κασέλ, Βιρζινί Εφιρά και Πιερ Νινέ), ο σκηνοθέτης, εμπνευσμένος από τον «Δεκάλογο» του Κριστόφ Κισλόφσκι, πλέκει μια απίστευτη αλυσίδα ιστοριών.
Ο Κασέλ δίνει συνέντευξη στο εστιατόριο La Terrasse by Albane
«Οταν έμαθα ότι ο Ασγκάρ Φαραντί ήθελε να συνεργαστούμε σε ταινία του, πέταξα τη σκούφια μου» είπε ο Βενσάν Κασέλ και συνέχισε: «Ποιος ηθοποιός δεν θα ήθελε να συνεργαστεί μαζί του; Ωστόσο, για να είμαι ειλικρινής, όταν διάβασα το σενάριο μπερδεύτηκα. Δεν μπορούσα να καταλάβω… Ο Ασγκάρ επανήλθε με μια άλλη εκδοχή, πιο απλή. Αρχίσαμε να κουβεντιάζουμε, μου εξήγησε τι είχε σκεφτεί. Αυτό που με εντυπωσίασε ήταν ότι είχε όλες τις σκηνές έτοιμες στο μυαλό του. Ηξερε από πριν πού θα τοποθετηθεί η κάμερα, ήξερε όλα τα σημεία στα οποία θα έπρεπε να κινηθώ, ήξερε τα πάντα. Είχε έτοιμη την ταινία στο μυαλό του». Κουνώντας ασταμάτητα τα χέρια του και περιγράφοντας το διαμέρισμα των γυρισμάτων, ο γάλλος ηθοποιός συμπλήρωσε: «Επομένως το μόνο που είχες να κάνεις ήταν να συλλάβεις τον ρυθμό της κάθε σκηνής, να βρίσκεσαι στο σημείο που εκείνος (σ.σ.: ο Φαραντί) σε θέλει, να κάνεις τις κινήσεις σου, ακόμα και τις πιο απλές, την ώρα που εκείνος θέλει – όχι λίγο πιο πριν ούτε λίγο πιο μετά – και στη συνέχεια να αρχίσεις να λειτουργείς ελεύθερα. Να το διασκεδάζεις. Αφού πρώτα βρεις την ακρίβεια, αρχίζει η διασκέδαση».
Μεγάλη κουβέντα το να διασκεδάζεις στη δουλειά σου, και το επισημαίνω στον Κασέλ. Πόσο το κάνει πλέον ο ίδιος στα γυρίσματα των ταινιών του; Είναι εύκολο να διασκεδάζει ένας ηθοποιός όταν εργάζεται; «Δεν είναι θέμα ηθοποιού, αλλά ανθρώπου» απάντησε. «Αν μπορείς ύστερα από τόσα χρόνια δουλειάς να βρίσκεις στιγμές χαράς, αν εξακολουθείς να εκπλήσσεσαι λες και είσαι μικρό παιδί, όπως όταν πρωτοξεκινούσες, αν μπορείς να διατηρείς τις απαιτούμενες αποστάσεις, τότε, ναι, μπορείς να το διασκεδάσεις – ακόμα και αν παίζεις στις σοβαρότερες τραγωδίες, η συνθήκη θα σε κάνει να νιώσεις ότι το διασκεδάζεις» τόνισε ο ίδιος.
Επιπλέον, είναι υπέρ της αφοσίωσης στο κάθε project που αναλαμβάνει: «Αυτή την εποχή κάνω δύο πράγµατα παράλληλα και, για να είμαι ειλικρινής, μισώ όταν συμβαίνει κάτι τέτοιο. Εχω τα παιδιά, πρέπει να ταξιδεύω συνέχεια, όλα αυτά. Ομως δεν μπορούσα να αρνηθώ γιατί και οι δύο είναι πολύ καλές δουλειές. Και παρότι κάποια στιγμή άρχισα να φρικάρω – όπου να ‘ναι γίνομαι 60, δεν είμαι πλέον πιτσιρικάς –, δεν ένιωσα ποτέ κούραση. Γιατί; Διότι το διασκεδάζω. Κουράζεσαι μόνο όταν βαριέσαι, αυτό με έχει διδάξει η μέχρι σήμερα εμπειρία μου. Τα βαρετά πράγματα σε εξουθενώνουν. Τα ενδιαφέροντα σε αναζωογονούν».
Το γεγονός ότι ο Ιρανός Φαραντί μετά βίας μιλάει λίγα αγγλικά και ο Κασέλ καθόλου φαρσί δεν επηρέασε τη συνεργασία τους στις «Histoires Parallèles». Υπήρχε βέβαια μεταφράστρια στα πλατό, αλλά έτσι κι αλλιώς ο Φαραντί δεν είναι από τους σκηνοθέτες που μιλάνε πολύ στους ηθοποιούς τους, και ο Κασέλ αυτό το επικροτεί: «Πολλοί πιστεύουν ότι οι σκηνοθέτες έρχονται στο γύρισμα και συζητούν, και συζητούν… Oχι, δεν είναι αλήθεια, και όποτε συμβαίνει κάτι τέτοιο υπάρχει πρόβλημα. Γιατί από την εμπειρία μου τόσα χρόνια μπορώ να πω ότι εμείς οι ηθοποιοί είμαστε πραγματικά μέσα σε ό,τι συμβαίνει στην οθόνη, οπότε εμείς πρέπει να διαχειριστούμε την κατάσταση».
Ο ίδιος πιστεύει πολύ στα «μικρά πράγματα από τα οποία μπορείς να πιαστείς όταν κάνεις μια σκηνή» και στο χιούμορ: «Αυτά τα δύο μπορούν να σε βοηθήσουν να κάνεις καλά τη δουλειά σου. Αν υπάρχει επαφή, δεν υπάρχει λόγος να κουβεντιάσεις. Και αυτό το κατάλαβα μέσα από τις συνεργασίες μου με πολύ μεγάλους δημιουργούς. Ο Μάικ Γουάιτ δεν τελειώνει καν την πρότασή του» είπε για τον σκηνοθέτη με τον οποίο συνεργάζεται στη σειρά «The White Lotus». Τον ρωτώ για τον Ντέιβιντ Κρόνενμπεργκ, με τον οποίο έχει συνεργαστεί σε δύο ταινίες, στις «Επικίνδυνες υποσχέσεις» (Eastern Promises, 2007) και πιο πρόσφατα στον «Κύριο των νεκρών» (The Shrouds), που έκανε παγκόσμια πρεμιέρα στο Φεστιβάλ των Καννών το 2024: «Πολύ ήρεμος, πολύ γοητευτικός… “Για δες, Βίνσεντ, μήπως θα μπορούσες να προσπαθήσεις κάπως έτσι;” (σ.σ: γελάει). Είναι τρομερά ενδιαφέρον να παρατηρήσει κανείς πώς επικοινωνούν οι άνθρωποι σε ένα κινηματογραφικό σετ». Τον ρωτώ αν σκέφτηκε ποτέ να γράψει ένα βιβλίο πάνω σε αυτό το θέμα, να καταγράψει τις εμπειρίες του από τα γυρίσματα στα οποία έχει βρεθεί: «Οχι, νομίζω ότι ταινίες όπως η “Αμερικανική νύχτα” του Φρανσουά Τριφό και το “8½” του Φεντερίκο Φελίνι έχουν καλύψει πλήρως αυτό το θέμα».
Οταν πραγματικότητα και μυθοπλασία συναντιούνται
Μιλώντας για τις συνεργασίες του, μου θύμισε ότι την ίδια περίοδο με το φεστιβάλ πραγματοποιούνται στις Κάννες γυρίσματα της σειράς «The White Lotus», καθώς η υπόθεση των επεισοδίων κινείται γύρω από την κινηματογραφική διοργάνωση της Γαλλικής Ριβιέρας. Αναρωτήθηκα αν νιώθει κάπως περίεργα που συμβαίνει αυτό, να συμμετέχει δηλαδή σε ένα φεστιβάλ για άλλο project και παράλληλα, ως ηθοποιός, να «εργάζεται» στο φεστιβάλ. «Καθόλου περίεργα» απάντησε ο Κασέλ. «Είμαι διαρκώς ντυμένος όπως ο ήρωας που υποδύομαι και, κατά μία έννοια, όποια κατάσταση ζω ως Κασέλ με κάνει να νιώθω ότι τη ζει ο ήρωάς μου στη σειρά. Ακόμα και τώρα έτσι νιώθω (σ.σ: γελάει)».
Στις «Histoires Parallèles» ο Βενσάν Κασέλ υποδύεται έναν ηχολήπτη, μια δουλειά η οποία φαίνεται πως τον γοητεύει σε έναν βαθμό: «Ως σκηνοθέτης κάποιων πραγμάτων – ταινιών μικρού μήκους ως επί το πλείστον –, με εντυπωσίαζε πάντα το πόσο αρχαϊκή είναι η δουλειά του ηχολήπτη. Οταν εργάζεται, μοιάζει με περιπλανώμενο πραματευτή, φορτωμένος με κάτι περίεργα μεταλλικά εργαλεία, καλώδια, μικρές κονσόλες, όλα αυτά που δεν καταλαβαίνουμε τι είναι και σε τι εξυπηρετούν αλλά εκείνον τον βοηθούν να γίνει δημιουργικός. Μου αρέσει αυτή η δουλειά, αλλά δεν θα την έκανα ποτέ. Προτιμώ να είμαι ηθοποιός». Ο Κασέλ βρίσκεται σε πολύ καλή φυσική κατάσταση. Ψηλός, αθλητικός, αδύνατος και μυώδης, γυμνάζεται καθημερινά, τρέχει και κάνει καταδύσεις. Ωστόσο, ο Ασγκάρ Φαραντί παρουσιάζει τον ήρωά του στην ταινία με προβλήματα στη μέση. «Ζηλεύει, γι’ αυτό!» είπε γελώντας ο ηθοποιός. «Ωστόσο, μπορούσα να συνδεθώ με αυτή την ιδέα, καθώς ακριβώς επειδή κινούμαι διαρκώς έχω μεγάλη εμπειρία στο τι σημαίνει να έχεις πρόβλημα με τη μέση σου» συμπλήρωσε.
Συμπτωματικά, δε, είχε ένα ατύχημα κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων της ταινίας «Quasimodo» του Ζαν Φρανσουά Ρισέ: «Χτύπησα άσχημα τη μέση μου και για μία εβδομάδα δεν μπορούσα να κινηθώ, ακριβώς όπως ο ήρωάς μου στις “Παράλληλες ιστορίες”. Στην πραγματικότητα, εκείνο το ατύχημα με βοήθησε να ανταποκριθώ καλύτερα στην ταινία του Ασγκάρ, διότι θυμόμουν ακριβώς πώς είχα νιώσει» περιέγραψε ο ηθοποιός. Ιδιαίτερα σε μια σκηνή της, όπου τον βλέπουμε να πέφτει από ένα παράθυρο προς το εσωτερικό του σπιτιού παρασύροντας μαζί του μια τηλεόραση, είναι τόσο πειστικός που βλέποντάς τον θέλεις να σηκωθείς να τον βοηθήσεις! «Ω, είναι πολύ κολακευτικό αυτό, σε ευχαριστώ πολύ» ανταποκρίθηκε ο Κασέλ στο σχόλιό μου. «Αλλά ξέρεις ποιο ήταν εκεί το κόλπο; Η τηλεόραση. Δεν ήταν προγραμματισμένο να πέσει και όταν την έσυρα μαζί μου ο Ασγκάρ τρελάθηκε από τη χαρά του, το βρήκε τέλειο. Στην πραγματικότητα, το έκανα επίτηδες γιατί φοβόμουν ότι θα μου ζητούσε να επαναλάβω πολλές φορές τη σκηνή και αυτό δεν το ήθελα. Μεγαλώνουμε, οπότε άσε καλύτερα… (σ.σ.: γελάει)».
Αλλάζοντας πλεύση στη συζήτηση ρωτώ τον γάλλο ηθοποιό για τον συνδυασμό πατρότητας και επαγγελματικής ζωής – έχει τέσσερα παιδιά, δύο κόρες από την πρώτη σύζυγό του Μόνικα Μπελούτσι, άλλη μία κόρη με την πρώην σύζυγό του Τίνα Κουνακέ και έναν μικρό γιο με τη σύντροφό του Νάρα Μπαπτίστα. «Ακόμα και σήμερα, που δύο από τα παιδιά μου έχουν πια μεγαλώσει, προσπαθώ να βάζω τον εαυτό μου πίσω και εκείνα μπροστά. Η αγάπη σε κάνει δυνατό και εκεί – πάντα το πίστευα – βρίσκεται όλο το θέμα. Να γίνεις δυνατός. Οσο δυνατότερος είσαι τόσο καλύτερα μεγαλώνεις». Θυμάται άλλωστε τον δικό του πατέρα και πόσο τυχερός ήταν ο ίδιος ως γιος. Ο Ζαν Πιερ Κασέλ υπήρξε μεγάλο όνομα του γαλλικού θεάτρου, του κινηματογράφου και της τηλεόρασης. Αν και ο Βενσάν δήλωσε πως «ούτε καν θυμάμαι τι ήταν αυτό που με οδήγησε στην ηθοποιία», έχει παραδεχθεί στο παρελθόν ότι η ζωή με τον πατέρα του έπαιξε ρόλο στο να ακολουθήσει το ίδιο επάγγελμα. Ηταν και ένα είδος πρόκλησης, διότι ήθελα να κάνω κάτι διαφορετικό από εκείνον αλλά στον ίδιο χώρο. Γι’ αυτό και ποτέ δεν συνεργάστηκα πραγματικά μαζί του – ή με ανθρώπους της γενιάς του γενικώς. Ηθελα να βρίσκομαι πάντοτε δίπλα σε ανθρώπους της δικής μου γενιάς».
