Παρακολουθώ τη διεθνή ειδησεογραφία ανελλιπώς κάθε μέρα και διαπιστώνω κάτι ενδιαφέρον που συμβαίνει στην Αμερική, το οποίο όμως δεν βλέπω να σχολιάζεται στην ολότητά του, ως φαινόμενο κοινωνικής συμπεριφοράς. Ισως λόγω της αμηχανίας που προκαλεί η ευαισθησία του θέματος. Εννοώ τα κρούσματα σεξουαλικής κακοποίησης ανήλικων αγοριών από μεγαλύτερες γυναίκες, συνήθως τριαντάρες (κατηγορία Milf), πολύ συχνά μάλιστα γυναίκες σε θέσεις διδακτικού ή και διοικητικού προσωπικού σε σχολεία. Να εξηγήσω ότι ακολουθώ την ορολογία που ανταποκρίνεται στην κρατούσα ηθική και χρησιμοποιώ τον όρο «κακοποίηση». Ομως, στα χρόνια μου, σας βεβαιώ ότι τόσο εγώ όσο και οι συμμαθητές μου θα το ονομάζαμε «ευλογία» αν μας «κακοποιούσε» η ωραία καθηγήτρια του σχολείου με το μεγάλο στήθος. Η φαντασίωση του σεξ με την ωραία καθηγήτρια ήταν βασικό στοιχείο της εφηβείας για τα αγόρια της δεκαετίας του 1970.
Δεν γνωρίζω τις σχετικές στατιστικές, όμως η συχνότητα τέτοιων περιστατικών πρέπει να έχει αυξηθεί αισθητά τα τελευταία χρόνια στην Αμερική, αν κρίνω από την κάλυψη που έχουν στα ΜΜΕ. Διερωτώμαι, λοιπόν, αν όλο αυτό είναι μια μορφή χειραφέτησης, ένα ακόμη βήμα προς την ισότητα, και σπεύδω να διευκρινίσω ότι δεν το λέω ως μομφή στη χειραφέτηση των γυναικών, σε καμία περίπτωση. Αλλωστε το πιστεύω, το λέω και το γράφω εδώ και χρόνια ότι οι γυναίκες είναι σοβαρότεροι άνθρωποι από τους άνδρες. Αυτό που λέω είναι ότι η χειραφέτηση, όπως και η ελευθερία άλλωστε, είναι πάντα και προς τη μία πλευρά και προς την άλλη. Μπορεί να είναι για καλό, μπορεί για κακό. Εξαρτάται πώς τη χρησιμοποιείς.
Επειτα είναι και άλλοι παράγοντες που ενισχύουν την υπόθεση της χειραφέτησης. Ακούω από ειδικούς ότι το είδος της «γυναικείας» λογοτεχνίας που διακινείται μέσω των σόσιαλ και κάνει θραύση στην Αμερική είναι ένα είδος ερωτικού μυθιστορήματος, με έντονο αισθησιασμό, στο οποίο η ηρωίδα δεν είναι η δύσμοιρος κορασίς που περιμένει να τη σώσει ο ιππότης, αλλά δυναμικές γυναίκες που διεκδικούν τις επιθυμίες τους και τις ικανοποιούν. Οσο για το σεξ, πάει σύννεφο σε αυτό το είδος μυθοπλασίας. Επίσης, πρέπει να λάβουμε υπ’ όψιν την ιντερνετική κυριαρχία του πορνό, που επιδρά στους πάντες. Γιατί, αν νομίζετε ότι μόνο άνδρες επισκέπτονται αυτές τις ιστοσελίδες, με τη μεγαλύτερη επισκεψιμότητα παγκοσμίως, κάνετε μεγάλο λάθος.
Τέλος, είναι και η ανατροπή του κλασικού πατριαρχικού μοντέλου, που επιτρέπει στον άνδρα να κυνηγάει πιτσιρίκες. Το υπόβαθρο στο οποίο στηριζόταν αυτή συμπεριφορά, δηλαδή η ανάγκη της διαιώνισης του είδους, που κάνει το ισχυρό αρσενικό να ζευγαρώνει με νεαρά θηλυκά, στις πολιτισμένες κοινωνίες μας έχει εκλείψει. Γιατί λοιπόν η γυναίκα να μην κυνηγάει και εκείνη πιτσιρίκους; Φυσικά, δεν ξεχνώ ότι στην προκειμένη περίπτωση μιλάμε για εγκληματική συμπεριφορά, διότι τα περιστατικά αφορούν ανήλικους μαθητές και καθηγήτριες, έχουμε δηλαδή μια μορφή κατάχρησης εξουσίας, αλλά και εμπιστοσύνης. Δεν είναι κάτι αστείο, είναι έγκλημα. Παράλληλα, όμως, βλέπουμε στην καθημερινότητά μας πώς ανατρέπεται ο κανόνας που θέλει μεγαλύτερους άνδρες με μικρότερες γυναίκες. Δεν επικαλούμαι ως παράδειγμα την ακραία περίπτωση του προέδρου Μακρόν, γιατί είναι στα όρια του εξωπραγματικού να παντρευτείς τη δασκάλα σου. Αυτό όμως δεν τον εμπόδισε να γίνει πρόεδρος της Γαλλίας. (Και τρώει και τη σφαλιάρα του από την Μπριζίτ, όπως του αξίζει, όταν τσιλιμπουρδίζει με νοστιμούλες ηθοποιούς…)
Για να καταλήξω κάπου, απάντηση δεν έχω για τη φύση του κοινωνικού φαινομένου που παρατηρώ και επιχειρώ να περιγράψω. Σκέψεις μόνο διατυπώνω και τις μοιράζομαι μαζί σας. Εύχομαι, πάντως, να βρεθεί μια δυνατή λογοτέχνις, μια Ναμπόκοβα ας πούμε, να γράψει τον «Λολίτο», για να πάρει τη θέση του δίπλα στο αριστούργημα του Ναμπόκοφ, τη «Λολίτα».
ΤΟ ΕΧΟΥΝ ΑΝΑΓΚΗ
Κάτι περίεργο συμβαίνει στη Δυτική Πελοπόννησο, ειδικά στην Ηλεία και την Αχαΐα, με τη γνωστή ευαίσθητη κοινωνική ομάδα, που φαίνεται ότι έχει εξαχρειωθεί σε σημείο ώστε να έχει υποβιβαστεί στην κατηγορία της Αναίσθητης Κοινωνικής Ομάδας (ΑΚΟ). Πρώτα, έχουμε τη θλιβερή συνέχεια του δράματος του περιπτερά από τη Γαστούνη. Αφού τον έκλεβαν επανειλημμένα, τον έδειραν κιόλας μαζί με τον γιο του και τον ανάγκασαν να κλείσει το περίπτερο και να φύγει. Δανείστηκε ο άνθρωπος και άνοιξε άλλο μαγαζί σε γειτονική πόλη. Του το έκαψαν και αυτό οι ίδιοι.
Τι άλλο του μένει του δύστυχου να κάνει; Επειτα, έχουμε την πρώην πρωταθλήτρια του στίβου από την Πάτρα. Της έκλεψαν την τσάντα μέσα από το αυτοκίνητο, τους κυνήγησε, τη χτύπησαν, την έστειλαν στο νοσοκομείο. Τουλάχιστον αυτή δεν χρειάζεται να μεταναστεύσει, όπως ο περιπτεράς της Γαστούνης. Μέχρι στιγμής τουλάχιστον, γιατί στο κατάστημα που διατηρεί στην Πάτρα έχει δεχθεί μέχρι τώρα τρεις επιθέσεις από μέλη της ΑΚΟ.
Με βάση αυτά, λοιπόν, τολμώ να προτείνω μια μικρή βελτίωση στην κατά τα λοιπά θαυμάσια, ρηξικέλευθη και γενναία πρόταση της υπουργού Δόμνας Μιχαηλίδου. Θυμίζω ότι η κυρία Μιχαηλίδου πρότεινε την κοινωνικοποίηση της ΑΚΟ μέσω της διευκόλυνσης της πρόσβασής τους στο Ανοιχτό Πανεπιστήμιο. (Και οι δημοσιογράφοι τι θα απογίνουν;
Αφού για αυτούς το έφτιαξαν! Τέλος πάντων…) Νομίζω ότι στις συγκεκριμένες περιπτώσεις ΑΚΟ που αναφέρω, αλλά και άλλες παρόμοιες, θα πρέπει να διευκολύνεται και η απόκτηση μεταπτυχιακού. Είναι φανερό ότι έχουν ανάγκη!
