Καμία άλλη περιγραφή εκτός από την σοβαρή ποίηση δεν θα προέβλεπε καλύτερα από κάθε διεθνολόγο της τηλεόρασηςτηλεόραση, την δύσκολη «διαπραγμάτευση» των ημερών και την βέβαιη «υπογραφή» της συμφωνίας -επειδή εκατέρωθεν είναι πολλά τα λεφτά και το πείσμα έχει σαν όριό του το «χρήμα». (Το οποίο έχει προφανώς «πατρίδα» το χρήμα, και πάει λέγοντας).
Αντιγράφω λοιπόν αντί άλλου σχολίου το σπουδαίο ποίημα: «Το χέρι που υπέγραψε το χαρτί» του Ντίλαν Τόμας σε μετάφραση Μαρίνας Γεωργιάδου που ανέσυρα από το περιοδικό «Χάρτης», τ. 86.
«Το χέρι που υπέγραψε το χαρτί ισοπέδωσε μια πολιτεία.
Πέντε κυρίαρχα δάκτυλα βάλαν την ανάσα σε δοκιμασία,
Το φόρο των νεκρών διπλασιάσαν και μια χώρα διχοτομήσαν.
Αυτοί οι πέντε βασιλιάδες ένα βασιλιά στο θάνατο οδηγήσαν.
Το χέρι το ισχυρό σε ώμο γειρτό οδηγεί,
Των δαχτύλων οι αρθρώσεις παραλυμένες απ’ τη φλεγμονή.
Μια πένα από φτερό χήνας έβαλε τέλος στη δολοφονία
Που έβαλε τέλος στη συνομιλία
Το χέρι που υπέγραψε τη συνθήκη γέννησε πυρετό,
Και επικράτησε λιμός, και ακρίδες δίχως τελειωμό.
Μεγαλώνυμο το χέρι που στον άνθρωπο εξουσία ασκεί
με μια βιαστική μουτζουρωμένη υπογραφή.
Οι πέντε βασιλιάδες τους νεκρούς καταμετρούν
αλλά δεν ανακουφίζουν την πληγή ούτε το μέτωπο χαϊδολογούν.
Ένα χέρι διοικεί την ευσπλαχνία σα να διοικεί τον ουρανό.
Τα χέρια να δακρύσουν δεν είναι δυνατό».
(Με ημερομηνία 17 Αυγούστου 1933, το ποίημα αυτό του Ντίλαν Τόμας δημοσιεύτηκε στη συλλογή Twenty-Five Poems, 1936)
