• Αναζήτηση
  • Αυθεντικός Μαραθώνιος: Μικρές ιστορίες σε μια μεγάλη διαδρομή

    Πρωί Κυριακής στον Μαραθώνα και χιλιάδες δρομείς βρίσκονται στη γραμμή εκκίνησης περιμένοντας να ξεκινήσει ο 35ος Αυθεντικός Μαραθώνιος της Αθήνας που διοργανώνει ο ΣΕΓΑΣ στη μνήμη του βαλκανιονίκη και αγωνιστή υπέρ της ειρήνης Γρηγόρη Λαμπράκη. Ενα ποτάμι δρομέων, που εφέτος καταρρίπτει κάθε ρεκόρ συμμετοχών.

    Πρωί Κυριακής στον Μαραθώνα και χιλιάδες δρομείς βρίσκονται στη γραμμή εκκίνησης περιμένοντας να ξεκινήσει ο 35ος  Αυθεντικός Μαραθώνιος της Αθήνας που διοργανώνει ο ΣΕΓΑΣ στη μνήμη του βαλκανιονίκη και αγωνιστή υπέρ της ειρήνης Γρηγόρη Λαμπράκη. Ενα ποτάμι δρομέων, που εφέτος καταρρίπτει κάθε ρεκόρ συμμετοχών.
    Περισσότεροι από 50.000 άνθρωποι που έχουν δηλώσει συμμετοχή σε όλες τις διαδρομές της διοργάνωσης θα πλημμυρίσουν σήμερα τους δρόμους της πόλης. Ανάμεσά τους βρίσκονται επαγγελματίες δρομείς από 100 διαφορετικές χώρες, αλλά και ερασιτέχνες που ο καθένας τρέχει για τον δικό του σκοπό. Ανθρωποι ξεχωριστοί που δηλώνουν αποφασισμένοι να περάσουν τη γραμμή του τερματισμού.  

    Ενας μαραθωνοδρόμος από τη Χίο

    Ο κ. Χριστόφορος Μερούσης, ο αθλητής από τη Χίο που με πείσμα, υπομονή και αντοχή έκοψε πρώτος το νήμα του Αυθεντικού Μαραθωνίου της Αθήνας το 2015, ετοιμάζεται να τρέξει για έκτη συνεχόμενη φορά στην αυθεντική διαδρομή των 42,195 χιλιομέτρων. Από το μπάσκετ πέρασε πολύ γρήγορα στον στίβο και στις διαδρομές των 3 χιλιομέτρων με φυσικά εμπόδια – μάλιστα είχε βγει τρίτος στο Πανευρωπαϊκό Πρωτάθλημα εφήβων το 2001. Ωσπου το 2012 αποφάσισε μαζί με τον προπονητή του να λάβει για πρώτη φορά συμμετοχή στον Μαραθώνιο του Ρότερνταμ και στη συνέχεια σε εκείνον της Αθήνας. «Εψαχνα μια νέα πρόκληση και μια αλλαγή σελίδας στον αθλητισμό. Νομίζω ότι δεν υπάρχει μεγαλύτερη πρόκληση από τα 42,195 χιλιόμετρα» εξηγεί μιλώντας στο «Βήμα». Στη διαδρομή της Αθήνας κατάφερε να τερματίσει δεύτερος στο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα με χρόνο 2:22. «Αυτό που νιώθεις την ώρα που βρίσκεσαι στη γραμμή της εκκίνησης είναι μεγάλη εξιλέωση. Σκέφτεσαι ότι τα κατάφερες γιατί ήταν κάτι απόμακρο. Τον πρώτο μαραθώνιο λένε ότι πρέπει να τον ευχαριστηθείς για να τον αγαπήσεις, κι εγώ τον ευχαριστήθηκα πάρα πολύ. Μου άνοιξε την πόρτα για να μπορέσω να τον κατακτήσω». Από τότε τρέχει σε κάθε διοργάνωση του ΣΕΓΑΣ εδώ στην Αθήνα, κατακτώντας συνεχώς την πρώτη θέση στο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα, ενώ το 2015 λόγω και της απουσίας ξένων δρομέων έκοψε πρώτος το νήμα του τερματισμού στο Παναθηναϊκό Στάδιο.
    Αυτό που κάνει ιδιαίτερη την ιστορία του κ. Μερούση είναι ότι προπονείται στην πατρίδα του τη Χίο. «Εν γνώσει μου είμαι λίγο αποκομμένος. Αν και πήρα μεγάλο ρίσκο στην αθλητική μου διαδρομή, μένοντας και επιμένοντας εδώ, δεν ανταλλάσσω τον τρόπο ζωής μου στη Χίο και πιστεύω ότι δικαιώθηκα σε μεγάλο βαθμό» σημειώνει. Μεγάλο κατόρθωμά του θεωρεί τη συμμετοχή του στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2016 στο Ρίο, όπου τερμάτισε 116ος, «ήταν ένα όνειρο ζωής» λέει χαρακτηριστικά.

    Τρέχοντας με την κόρη του

    Ονειρο ζωής ήταν και για τον κ. Βασίλη Γερογιάννη να τρέξει σε αγώνα δρόμου μαζί με τη 13χρονη κόρη του. Μπορεί για κάποιους να φαίνεται κάτι απλό, όμως δεν είναι, γιατί η Μαριλένα βρίσκεται καθηλωμένη σε αναπηρικό αμαξίδιο λόγω του σπάνιου συνδρόμου Οκαμότο. Η επιθυμία του να τρέξει με την κόρη του δυνάμωσε όταν έμαθε για την ομάδα Χόιτ από τη Μασαχουσέτη, όπου ο Ντικ Χόιτ αγωνιζόταν σε μαραθωνίους μαζί με τον τετραπληγικό γιο του. Παρ’ όλο που είχε να ασχοληθεί χρόνια με τον αθλητισμό, το 2012 ξεκίνησε να τρέχει και για να δοκιμάσει τις δυνάμεις του πήρε μέρος λίγο αργότερα σε έναν αγώνα 5 χιλιομέτρων.
    Η συμμετοχή του στον Μαραθώνιο της Αθήνας ήρθε το 2013, χωρίς την κόρη του. Στο 40ό χιλιόμετρο της διαδρομής αισθάνθηκε τις δυνάμεις του να τον εγκαταλείπουν και κάθε βήμα που έκανε έμοιαζε μετέωρο, ώσπου που αντίκρισε τον κ. Αχιλλέα Τσακιλτσίδη να τρέχει σπρώχνοντας το καρότσι του μικρού Γιάννη Μητρούλη. «Οταν τους είδα, συγκινήθηκα. Μου έδωσαν τη δύναμη να συνεχίσω και να τρέξω δίπλα τους, παρ’ όλο που εκείνοι πήγαιναν αρκετά γρήγορα κι εγώ ήμουν έτοιμος να τα παρατήσω. Τελικά τερμάτισα στο πλάι τους» αναφέρει. Εναν χρόνο μετά, το όνειρο έγινε πραγματικότητα και η Μαριλένα έτρεξε μαζί με τον πατέρα της στην κλασική διαδρομή των 42,195 χιλιομέτρων καθισμένη στο κατάλληλο αναπηρικό καρότσι έχοντας στα πόδια της τη Μαλού, το σκυλάκι της. «Ηταν πολύ συγκινητική στιγμή. Η Μαριλένα το ευχαριστήθηκε πάρα πολύ. Ο κόσμος μάς επευφημούσε και μας χειροκροτούσε καθ’ όλη τη διαδρομή» σχολιάζει ο κ. Γερογιάννης.
    Από τότε συνεχίζουν να τρέχουν παρέα με τον κ. Τσακιλτσίδη, αλλά δεν είναι οι μόνοι, καθώς στον περυσινό αγώνα έξι αμαξίδια βρέθηκαν στη γραμμή της εκκίνησης. «Δεν φανταζόμουν ποτέ ότι θα βρισκόμουν τελικά εκεί μαζί με την κόρη μου και άλλους δρομείς με αμαξίδια, αλλά είναι ωραίο έτσι όπως έχει εξελιχθεί. Ο σκοπός μας είναι να περάσουμε θετικά μηνύματα στον κόσμο, αφενός, για να αποδεχθούν την αναπηρία και, αφετέρου, για να τους δείξουμε ότι τίποτε δεν είναι ακατόρθωτο» καταλήγει.

    Η ζωή τρέχει

    Με το σύνθημα «η ζωή τρέχει, τρέχα μαζί μου» γραμμένο στις ρόδες του αμαξιδίου του ο 17χρονος σήμερα Γιάννης Μητρούλης τρέχει μαζί με τον Αχιλλέα Τσακιλτσίδη από το 2013 σε αγώνες δρόμου. Ολα ξεκίνησαν όταν ο δεύτερος πήρε μέρος στον πρώτο του μαραθώνιο στη Θεσσαλονίκη το 2013. «Τότε κατάλαβα ότι το αίσθημα χαράς που μου δημιουργεί η ενασχόλησή μου με το τρέξιμο ήθελα να το μοιραστώ με ένα παιδί που δεν μπορεί να τρέξει λόγω κινητικών προβλημάτων. Απευθύνθηκα στον τοπικό σύλλογο ΑΜΕΑ της Πτολεμαΐδας και με έφεραν σε επαφή με τον Γιάννη» λέει στο «Βήμα».
    Η προετοιμασία ξεκίνησε άμεσα και προσωπικό στοίχημα των δύο φίλων ήταν να καταφέρουν να τρέξουν στον Μαραθώνιο της Αθήνας. Σε πείσμα πολλών που δεν πίστευαν στο εγχείρημά τους, εκείνοι τα κατάφεραν. «Οχι μόνο τρέξαμε αλλά παρ’ όλο που ξεκινήσαμε τελευταίοι προσπεράσαμε 7.500 δρομείς από τους συνολικά 9.500, για να τερματίσουμε στις τέσσερις ώρες. Ηταν μια απίστευτη εμπειρία. Δεν είχε καμία σχέση με ό,τι είχα κάνει μόνος μου μέχρι τότε. Ο στόχος μου δεν ήταν να γίνω διάσημος επειδή τρέχω με ένα παιδί με κινητικά προβλήματα αλλά να δώσω χαρά στον Γιάννη» υποστηρίζει ο κ. Τσακιλτσίδης. «Τελικά ήταν περισσότερα τα διδάγματα που πήρα εγώ από εκείνον». Ο Γιάννης πάσχει από μυϊκή δυστροφία αλλά δεν το βάζει κάτω. Εχει συμμετάσχει σε πέντε μαραθωνίους σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη μεταφέροντας το δικό του μήνυμα. Οπως εξηγεί, με την απόφασή τους αυτή ήθελαν να κινητοποιήσουν τα παιδιά με κινητικές δυσκολίες να βγουν από το σπίτι τους και στη συνέχεια να συμμετάσχουν και εκείνοι σε αγώνες δρόμου, ενώ δηλώνει ενθουσιασμένος με την αντιμετώπιση του κόσμου κάθε φορά που τους βλέπουν να τρέχουν σε κάποιον αγώνα.

    Η Αντριάνα θα «τρέξει» και εφέτος

    Στις τρεις προηγούμενες διοργανώσεις η οικογένεια Αναπλιώτη περίμενε όλο αγωνία και προσμονή να δει τη μικρή Αντριάνα να φτάνει στη γραμμή του τερματισμού. Ενα κορίτσι που αγαπούσε τον αθλητισμό και δεν ήθελε να χάνει καμία προπόνηση. Εφέτος τα πράγματα όμως είναι διαφορετικά, καθώς πριν από περίπου έναν μήνα η εννεάχρονη μαθήτρια της Ε’ Δημοτικού έφυγε ξαφνικά από τη ζωή λόγω εγκεφαλικής αιμορραγίας. Το κενό που άφησε πίσω της δυσαναπλήρωτο, όμως οι γονείς της παίρνουν δύναμη από την αγάπη της κόρης τους και επιθυμούν να μεταδώσουν τα τελευταία λόγια της Αντριάνας τρέχοντας στη διαδρομή των 5 χιλιομέτρων μαζί της, καθώς η μητέρα της εκτός από τον δικό της αριθμό θα φοράει και εκείνον της κόρης της.

    «Κάθε χρόνο την περιμέναμε στον τερματισμό. Ηταν πάρα πολύ συγκινητική η στιγμή που βλέπαμε το παιδί μας να τερματίζει. Φέτος θα τρέξουμε παρέα μαζί της. Πριν φύγει από τη ζωή είχε μοιραστεί μαζί μας κάποια λόγια που πιστεύουμε ότι αξίζουν να ακουστούν. Σε αυτά πιστεύουμε ότι βρίσκεται ο πυρήνας της ύπαρξής μας: στην αγάπη, στην καλοσύνη και στο γεγονός ότι σαν κοινωνία πρέπει να αγαπήσουμε τα παιδιά μας περισσότερο. Η Αντριάνα ήθελε να μην υπάρχει κακία στον κόσμο, να μην υπάρχουν φτωχά, ορφανά, βασανισμένα παιδιά και συχνά μας ρωτούσε γιατί συνέβαινε αυτό» λέει στο «Βήμα» η μητέρα της κυρία Ζαφειρία Ραφτοπούλου. Μαζί με τον σύζυγό της πήραν την απόφαση να συμμετάσχουν στον αγώνα των 5 χιλιομέτρων αμέσως μετά τον θάνατο της κόρης τους. Αν και η ίδια για λόγους υγείας δεν μπορεί να διανύσει τη διαδρομή τρέχοντας, θα προσπαθήσει να το κάνει περπατώντας για να γιορτάσει τη ζωή παρά τον χαμό της κόρης της, «γιατί στα δύσκολα φαίνεται ο χαρακτήρας μας», όπως χαρακτηριστικά λέει.

    Περιμένει τον 100ό Μαραθώνιο

    Ο κ. Νίκος Αργυρόπουλος έχει τρέξει σε 99 μαραθωνίους ανά τον κόσμο και αν δεν είχε τραυματιστεί πρόσφατα θα έτρεχε σήμερα τον εκατοστό. «Θέλω να κλείσω τον κύκλο μου ως μαραθωνοδρόμος από εκεί που ξεκίνησα. Ελπίζω του χρόνου να καταφέρω να αγωνιστώ» λέει στο «Βήμα». Για πρώτη φορά συμμετείχε στην κλασική διαδρομή του Μαραθωνίου το 1972, χάρη στον ούγγρο προπονητή Μίχαϊ Ιγκλόι, και έκτοτε την έχει διανύσει τουλάχιστον 35 φορές, με την τελευταία να είναι το 2004, οπότε και έτρεξε σαν ερασιτέχνης, όπως λέει, με χρόνο 3 ώρες και 50 λεπτά. Υστερα από τις τόσες φορές που έχει διανύσει αυτή τη συγκεκριμένη διαδρομή, τη γνωρίζει, όπως λέει, αρκετά καλά, όσο κανένας άλλος, και σημειώνει ότι λόγω της ανάπλασης του Λεκανοπεδίου εν όψει των Ολυμπιακών Αγώνων η διαδρομή έχει αλλάξει σε σχέση με το παρελθόν. «Τότε η διαδρομή ήταν πιο δύσκολη, με τα έργα που έγιναν άλλαξε και υψομετρικά είναι πιο ομαλοποιημένη. Εν τω μεταξύ τότε τρέχαμε μέσα με τα αυτοκίνητα. Μια φορά λίγο έλειψε να με σκοτώσει ένα λεωφορείο στη Νέα Μάκρη» περιγράφει.

    Κάθε συμμετοχή ήταν και διαφορετική, και τα συναισθήματα πολλά. «Το 1972 έτρεξα πολύ συγκρατημένος, γιατί ήμουν πιτσιρικάς και τη φοβήθηκα τη διαδρομή, αλλά ήταν πολύ ξεκούραστη, όπως και το 2004 που έτρεχα με παρέα. Ομως στους άλλους αγώνες όπου υπήρχε ανταγωνισμός συνειδητοποιείς ότι ο Μαραθώνιος έχει διακυμάνσεις, όπως και η ζωή μας. Υπάρχουν στιγμές που κουράζεσαι και είσαι έτοιμος να τα παρατήσεις αλλά ξαφνικά βρίσκεις τη δύναμη και συνεχίζεις. Ο τερματισμός είναι πολύ μεγάλη υπόθεση για έναν δρομέα, εκεί επιβραβεύονται οι κόποι σου» σημειώνει. Μια από τις πολλές στιγμές που θα μείνει χαραγμένη στη μνήμη του είναι εκείνη του 1979, όταν συμμετείχε στους Βαλκανικούς Αγώνες Στίβου και είχε κατακτήσει το χάλκινο μετάλλιο.
    Στο ερώτημα αν θα ήθελε να ακολουθήσει κάποια από τις κόρες του τα χνάρια του στον αθλητισμό, εκείνος εκφράζει την κρυφή του θέληση αλλά, όπως υπογραμμίζει, «δεν μπορώ να πιέσω κάποιον για κάτι που εμένα μου αρέσει. Ξεκίνησα σαν πρωταθλητής της πυγμαχίας αλλά αγαπούσα τόσο το τρέξιμο που τελικά ασχολήθηκα με αυτό. Οι προπονήσεις ήταν, θυμάμαι, πολύ σκληρές, μπορεί μέσα στη μέρα να τρέχαμε ακόμα και 50 χιλιόμετρα. Τότε δεν είχαμε την τεχνογνωσία του σήμερα. Ούτε γνωρίζαμε από διατροφή, μόνο προπονούμασταν, και μάλιστα σκληρά». Καταλήγοντας, υποστηρίζει ότι «τον Μαραθώνιο πρέπει να τον σέβεσαι για να τον ευχαριστηθείς. Δεν σημαίνει ότι επειδή κάποιος τρέχει στις μικρές διαδρομές, μπορεί να τρέξει και εκεί. Θέλει προετοιμασία και θέληση».

    ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ

    Κοινωνία