Ο κ. Σόιμπλε δεν ξεχνά, οργίζεται και εκδικείται…

Ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε είναι πολιτικός με μνήμη ελέφαντα. Μπορεί να θυμηθεί με κάθε λεπτομέρεια γεγονότα που συνέβησαν πριν από 30 ή 40 χρόνια

Ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε είναι πολιτικός με μνήμη ελέφαντα. Μπορεί να θυμηθεί με κάθε λεπτομέρεια γεγονότα που συνέβησαν πριν από 30 ή 40 χρόνια, πόσω μάλλον πριν από τρία ή τέσσερα. Ιδιαίτερα μνησίκακος είναι με εκείνους που νομίζει ότι ποντάρουν στο ξεθώριασμα της μνήμης του. Η αντίδρασή του τότε είναι οργισμένη, ενίοτε εκδικητική. Αυτό αφορά ιδίως τους Ελληνες, με τους οποίους είχε την περίοδο της κρίσης τις περισσότερες προστριβές.
11 Μαρτίου 2013. Συνέντευξη με τον κ. Σόιμπλε. Απέναντί του τρεις δημοσιογράφοι, ένας Ιταλός, ένας Ολλανδός και ένας Ελληνας (ο υπογράφων). Η συζήτηση κυλά ήρεμα ως τη στιγμή που ο Ελληνας θέτει το ερώτημα αν είναι ρεαλιστικός ο στόχος των δανειστών να συγκεντρώσουν 50 δισ. ευρώ στο Ταμείο Ιδιωτικοποιήσεων ως το 2020. Αυτό, προσθέτει, αντιτίθεται στην άποψη ορισμένων ελλήνων ειδικών, οι οποίοι υπολογίζουν την αξία των δημόσιων επιχειρήσεων σε μόλις 6-8 δισ. ευρώ.
Η εμμονή στα 50 δισ.


Εμφανώς εκνευρισμένος ο κ. Σόιμπλε ανασύρει έναν από τους φακέλους που είχε μπροστά του και τον κτυπά πάνω στο τραπέζι. «Λυπάμαι, αλλά μπορώ να αναφερθώ μόνο στα κατάλληλα για ιδιωτικοποίηση περιουσιακά στοιχεία που διαβίβασε η ελληνική κυβέρνηση, με πρωθυπουργό τότε τον Παπανδρέου, στο Eurogroup» λέει. «Ο λόγος δεν ήταν για 6 δισ. ευρώ αλλά για πολύ-πολύ μεγαλύτερα ποσά… Αυτό που μου λέτε τώρα, ότι στην Ελλάδα δεν υπάρχει τίποτε για ιδιωτικοποίηση, είναι το αντίθετο από αυτό που μας έλεγε ανέκαθεν η ελληνική κυβέρνηση. Θα μου επιτρέψετε να σας πω ότι λόγω σεβασμού των δημοκρατικών θεσμών εμπιστεύομαι περισσότερο αυτό που λέει η ελληνική κυβέρνηση».
Δύο χρόνια και τέσσερις μήνες αργότερα, στις 13 Ιουλίου 2015, ο κ. Σόιμπλε είχε πάλι στο χέρι μια συμφωνία για τα 50 δισεκατομμύριά του, αυτή τη φορά με την υπογραφή του Αλέξη Τσίπρα. Με τη διαφορά ότι τώρα η συλλογή τους ήταν πολύ πιο διασφαλισμένη μέσω «σφιχτών» χρονοδιαγραμμάτων και εγγυήσεων.
Αυτή η εμμονή στις παλιές συμφωνίες εξηγεί έτσι και το νέο ξέσπασμα του γερμανού πολιτικού μετά τη σύνοδο του Eco/Fin. Οι επικρίσεις του δεν στρέφονταν μόνο κατά της δήλωσης του έλληνα πρωθυπουργού στην ΕΡΤ, ότι δεν θεωρεί πλέον αναγκαία τη συμμετοχή του ΔΝΤ στο ελληνικό πρόγραμμα βοήθειας, αλλά και κατά της καθυστέρησης στην εκτέλεση του τρίτου Μνημονίου. «Είναι όπως πάντα εκτός χρόνου – εκτός οποιωνδήποτε χρονικών προθεσμιών στη συμφωνία» είπε. Και αυτό αφορούσε σε πρώτη γραμμή τη συγκρότηση του Ταμείου Αποκρατικοποιήσεων, που συνέχιζε να μένει στα χαρτιά.
Και η Ανατολική Γερμανία


Στην ίδια συνέντευξη Τύπου τον Μάρτιο του 2013 είχε τεθεί το ερώτημα γιατί ο κ. Σόιμπλε συγκρίνει την Ελλάδα με την Ανατολική Γερμανία, μετά την πτώση του Τείχους. Οχι, δεν έκανε ποτέ τέτοια σύγκριση, ήταν η απάντησή του. Απλώς, πρόσθεσε, «αν δει κανείς τη λίστα με τα περιουσιακά στοιχεία του ελληνικού κράτους που βρίσκονται προς αποκρατικοποίηση, τότε το κρατικό μερίδιο στην οικονομία της χώρας είναι σχεδόν τόσο μεγάλο όσο εκείνο την εποχή της Ανατολικής Γερμανίας… Αν η Ελλάδα θέλει να γίνει ανταγωνιστική, δεν χρειάζεται μόνο επενδύσεις αλλά και δομικές μεταρρυθμίσεις. Και τις οικονομικές αποφάσεις δεν πρέπει να τις παίρνει η δημόσια διοίκηση αλλά οι επιχειρήσεις στο πλαίσιο του ανταγωνισμού. Αυτή είναι η ουσία του θέματος». Την ίδια ουσία θέλει προφανώς να δει και στο Ταμείο Αποκρατικοποιήσεων. Και αυτό σημαίνει ιδιωτικοποιήσεις κατά το πρότυπο της Treuhand, η οποία ανέλαβε και διεκπεραίωσε την εκποίηση της περιουσίας της Ανατολικής Γερμανίας εντός τριάμισι ετών (1990-1994). Το ότι η εκποίηση αυτή σε συχνά αμφίβολης ποιότητας επιχειρηματίες απέφερε τελικά, αντί για κέρδη, μια τεράστια απώλεια στην ενωμένη Γερμανία 230 δισ. μάρκων (έναντι των 600 δισ. στα οποία υπολογιζόταν η περιουσία της Ανατολικής Γερμανίας), με αποτέλεσμα πολλοί τότε να μιλούν για τη «ληστεία του αιώνα», αποτελεί άλλη ιστορία.
Οι καθυστερήσεις στην ίδρυση του Ταμείου Αποκρατικοποιήσεων του προκαλεί την υπόνοια ότι η Αθήνα κωλυσιεργεί, ώσπου το θέμα να ξεχαστεί. Η υπόμνηση προς τον κ. Τσίπρα της λαϊκής παροιμίας «Η στάμνα δεν πρέπει να πηγαίνει στο πηγάδι μέχρι να σπάσει. Αυτό δεν είναι καλό για τη στάμνα» αποτελεί σαφή προειδοποιητική βολή.
Αυτό δεν σημαίνει ωστόσο επιστροφή στην εποχή… των παγετώνων. «Είδαμε και πάθαμε να φύγουμε από αυτήν, δεν θέλουμε να την ξαναζήσουμε» βεβαιώνει κυβερνητική πηγή. Η προειδοποίηση του Σόιμπλε αποβλέπει στην άσκηση πίεσης στην Αθήνα για επιτάχυνση της δημιουργίας του Ταμείου – τίποτε λιγότερο, τίποτε περισσότερο.

ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ

Ακολουθήστε στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, από
Πολιτική
ΒΗΜΑτοδότης
  • Πάσχα στο χωριό; Κατά την τακτική ενημέρωση για την πανδημία, η κυρία Κοτανίδου εξέφρασε την ελπίδα ότι φέτος το Πάσχα ίσως να... ΒΗΜΑτοδότης |
Σίβυλλα
  • Ταπεινά τσιπς αντί για χαβιάρι… Οι προμήθειες στη βίλα καταστράφηκαν από τις διακοπές ρεύματος και η snob, κακομαθημένη οικοδέσποινα αναγκάστηκε, για να χορτάσει την...
Helios Kiosk