And the winner is…

Κάθε εποχή έχει και τα εκλογικά της επιχειρήματα. Σε παλιές εποχές…

And the winner is… | tovima.gr

Κάθε εποχή έχει και τα εκλογικά της επιχειρήματα. Σε παλιές εποχές μαγκουροφόροι υπερασπιστές της δεξιάς νομιμοφροσύνης έδειχναν στις πλάτες και στα κεφάλια των αντιφρονούντων ποιο είναι το αποτελεσματικότερο επιχείρημα.
Ύστερα ήρθε η Χούντα. Το κυριότερο πολιτικό/εκλογικό επιχείρημά της ήταν η απαγόρευση των εκλογών.

Στα πρώτα χρόνια της Μεταπολίτευσης τα επιχειρήματα υπέρ ή εναντίον μιας πολιτικής θέσεως ήταν, κυρίως, αντλημένα από την ιστορία. Ο κίνδυνος της δικτατορίας υπήρχε ακόμη: το σύνθημα «Καραμανλής ή τανκς» ήταν πειστικότατο. Δεν έλειπε όμως και το πολιτικό επιχείρημα. Ειδικά από την τότε Αριστερά. Η στροφή της Ελλάδας προς την ευρωπαϊκή ένωση και το προσδοκώμενο πολιτικό κέρδος παρήγαγαν ανάλογα συνθήματα. «Ανήκομεν εις την Δύσιν» από εδώ. «ΕΟΚ και ΝΑΤΟ, το ίδιο συνδικάτο» από εκεί.

Μετά ήρθαν τα ευοίωνα επιχειρήματα «Η Ελλάδα ανήκει στους Έλληνες» και «Αλλαγή, εδώ και τώρα».

Όμως μπροστά στο άπαιχτο «Τσοβόλα δος τα όλα!» κάθε άλλο επιχείρημα βουβάθηκε. Η Φωνή του Ανδρέα, ο τόνος της, η υποκριτική εκφορά του (συνήθως κενού) λόγου του ήταν το τέλειο επιχείρημα.

Με παραλλαγές αυτών των εκλογικών συνθημάτων/ επιχειρημάτων πορευτήκαμε, όπως πορευτήκαμε. Ψηφίσαμε, όπως ψηφίσαμε. Όμως δεδομένου ότι ψηφίζουμε αύριο, ας αναλογιστούμε (στο παρά πέντε) ποια ήταν τα κύρια πολιτικά συνθήματα που ακούσαμε από τους παλαιοκομματικούς των εκλογών της Κυριακής. «Σας λέμε την αλήθεια, πιστέψτε μας»; «Η ελπίδα έρχεται»; «Είμαστε ο τρίτος πόλος»; Και τα παρόμοια; Αυτά είναι τα επιχειρήματα; Όχι, βέβαια! Αυτά είναι ψόφια, προεκλογικά λόγια.

Το κυριότερο προεκλογικό επιχείρημα όλων των παλαιοκομματικών (και προφανώς του ΣυΡιΖα) είναι ο τόνος της κραυγής τους. Ο τόνος του ουρλιακτού. Όσα ακούσαμε στα τελεοπτικά debates, όσα είπαν οι αρχηγοί εδώ και εκεί, όλα αυτά δεν παράγουν κανένα πολιτικό νόημα. Δεν συστήνουν πολιτική επιχειρηματολογία. Ακουσαμε κραυγές και, κάποτε, ουρλιακτά.

Τα επιχειρήματά τους στηρίχθηκαν κυρίως στον τόνο της κραυγής -στον τρόπο με τον οποίο κραύγαζαν. Υπό αυτή την έννοια ο κ. Τσίπρας είναι ο νικητής του διαγωνισμού «Φωνή και Υπόσχεση», που καθιέρωσε και ανήγαγε σε τέχνη υψηλή ο Ανδρέας. Που εμπνεύστηκε το ακαταμάχητο πολιτικό επιχείρημα «Λέμε – λέμε – χωρίς – να – λέμε – τίποτε – αλλά ό,τι – λέμε – το – λέμε – πειστικά». Ο φυσικός γιος του μετεξεταστέος και σε αυτό. Οι μεταπασοκικoί ρήτορες, μηδέν. Η νεοδημοκρατική χορωδία, πάτος. Ούτως ή άλλως δεν είχαν και τίποτε να πουν.

Νικητής είναι τελικά αυτός που μπορεί και μιμείται καλύτερα από οποιονδήποτε άλλο τη Φωνή του Δασκάλου. Που μιλούσε μόνη της χωρίς να λέει τίποτε. Ο κ. Τσίπρας είναι πιο προχωρημένος, ο πιο -μετά- ανδρεϊκός αγορητής. Ο ορλουελικός συνθηματολόγος. Ο πολιτικός γιος του Ανδρέα. Ο νικητής.

Ακολουθήστε στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, από
Γνώμες
ΒΗΜΑτοδότης
Σίβυλλα
Helios Kiosk