Στο παρά πέντε

Αλλως πως: πιάσαμε πάτο. Και σκόπιμα το κείμενο αυτό είναι πρωθύστερο: έχει γραφεί πριν από την ψηφοφορία της περασμένης Δευτέρας

Στο παρά πέντε | tovima.gr
Αλλως πως: πιάσαμε πάτο. Και σκόπιμα το κείμενο αυτό είναι πρωθύστερο: έχει γραφεί πριν από την ψηφοφορία της περασμένης Δευτέρας, εκτιμώντας ότι το όποιο αποτέλεσμά της δεν πρόκειται να θεραπεύσει την ανήκεστη βλάβη της πολιτικής μας ζωής, που έφτασε ήδη στο παρά πέντε. Εκτός κι αν βάλει κάποιος (υπαρκτός ή ανύπαρκτος) θεός το πόδι του, προστατεύοντας το άσπιλο χέρι του. Προτού δηλώσω γιατί και πώς μια τόσο απόστροφη υποδοχή του νήπιου χρόνου, που μόλις προχθές άνοιξε το ζαβό του μάτι, καταφεύγω σε τέσσερα ποιήματα, της χρονιάς που πέρασε, τα οποία, με τον δικό τους τρόπο, βλέπουν τα παρόντα και προβλέπουν τα επερχόμενα. Η ανωνυμία των ποιητών εδώ είναι προσωπική μου επιλογή.
Το τρία πρώτα ποιήματα επιλέγουν τον μικροσκοπικό τύπο του χαϊκού, με κεφαλαιογράμματο τίτλο. Το ένα λέγεται ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΗ και αποφαίνεται: «Αυτά τα φίδια / που σέρνονται στον χάρτη / είναι σύνορα». Το δεύτερο επονομάζεται ΤΕΤΡΑΠΟΔΟ, δηλώνοντας πως υπήρξε εκ γενετής σακατεμένο: «Δεν κάνω βήμα / χωρίς τα δεκανίκια / που μου χάρισαν». Το τρίτο, προφανώς διαμαρτυρικό, επιγράφεται ΑΜΠΕΛΟΦΙΛΟΣΟΦΙΑ: «Ατιμα φρούτα / τα σταφύλια της οργής / δεν ωριμάζουν».
Το άλλο ποίημα (ανεξάρτητο από τα τρία προηγούμενα) φτάνει από τη «Συνοριακή γραμμή» (αυτός είναι ο τίτλος του) και μοιράζεται σε έντεκα ολιγόστιχες (ή μονόστιχες) στροφές, απογράφοντας κάποιες στημένες απάτες, μέσα μας και γύρω μας. Αντιγράφω, δίχως κεφαλαία και στίξη, ακολουθώντας το πρωτότυπο κείμενο:
«σκοτάδι απ’ τη μια / σκοτάδι κι απ’ την άλλη / στο ενδιάμεσο λίγο λευκό // όταν πέφτει η στάθμη του νερού / τα φτυάρια κάνουν τη δουλειά τους // στη μέθοδο πάντα υπάρχει εξοικείωση // − η λέξη «νηπενθή» δεν έχει νόημα // κάτι αθόρυβο ευδοκιμεί εδώ / σαν να μην έγινε η πράξη // ένα αεράκι αγκαλιάζει / τα πλευρά / πριν σκεπαστούν / με χώμα // και ρωτώ: / η ιστορία είναι ροή / ή μόνο οι στιγμές της; // κάποιοι τις ονομάζουν / φλεγμονές // ό,τι κυλά σκαλώνει / και ξανακυλά // αξίζει τόσο η εκβολή / ή όλα είναι του μυαλού; // σκοτάδι απ’ τη μια / σκοτάδι κι απ’ την άλλη / στο ενδιάμεσο / σκοτάδι».
Μιλώ για πρόσφατες απάτες που προέκυψαν από χρόνιες αυταπάτες, για τις οποίες είμαστε λίγο-πολύ όλοι συνένοχοι. Προπάντων όσους σημάδεψε, στα παιδικά τους χρόνια, η καπνεργατική Αριστερά. Η μία απάτη, εμφανής και διά γυμνού οφθαλμού, αφορά τον πρόσφατο κοινοβουλευτικό ξεπεσμό της Αριστεράς, που τον ανέλαβαν και τον διεκπεραιώνουν ανενόχλητοι, εντός και εκτός Βουλής, νέα αφεντικά και οι κομπάρσοι τους. Η δεύτερη απάτη (με ψηφοθηρικό και αυτή προορισμό), που πέρασε μέχρι στιγμής απαρατήρητη, έχει να κάνει με την κουτοπόνηρη εκμετάλλευση μιας αρσενικής μετοχής που έγινε καθ’ οδόν αμφίφυλη.
Και στις δύο απάτες εντοπίζονται τα ίδια πρόσωπα, αρχηγικά και βουλευτικά. Στα αρχηγικά εξέχει ο Τσίπρας αναφανδόν, ο Κουβέλης αφανώς. Με υψηλό δημοσκοπικό δείκτη ο πρώτος, κάτω του 2% ο δεύτερος. Μέχρι προχθές εσωτερικοί αντίπαλοι οι δυο τους στον αριστερό τους χώρο, εδώ και έναν μήνα το παίζουν συμφιλιωμένοι, προετοιμάζοντας τον προεκλογικό και μετεκλογικό εναγκαλισμό τους. Πολυσυλλεκτικός πάντα ο ΣΥΡΙΖΑ, κλεψίτυπη εξαρχής η Δημοκρατική Αριστερά, στον βαθμό που σφετερίζεται στον τίτλο της εξ ημισείας την Ανανεωτική Αριστερά του Λεωνίδα και τη Δημοκρατική Αμυνα του Καράγιωργα και των έξι φίλων της Θεσσαλονίκης.
Κανένα πρόβλημα. Οσοι σκανδαλίζονται πάσχουν μάλλον από κινητική αδράνεια, που τους καθιστά εκ των πραγμάτων συντηρητικούς. Αν πλήρωσαν στο μεταξύ τα αριστερά τους φρονήματα ακριβά στα χρόνια της χούντας, ποσώς ενδιαφέρει. Γι’ αυτές εξάλλου τις οριακές περιπτώσεις υπάρχουν οι ψυχίατροι και τα σταματημένα εγκαίρως ποιήματα του Αναγνωστάκη.
Προχωρώ και κλείνω με το σπάνιο εύρημα της αμφίφυλης μετοχής «παρών», σε αντικατάσταση του απωθητικού και άφυλου εκείνου «όχι», που τη φορά αυτή ολοκληρωτικώς εξέλιπε, χωρίς κανείς να το θυμηθεί και να το διεκδικήσει.
Δεν είμαι ως γνωστόν συνταγματολόγος, για να αποφανθώ αν πρόκειται για αυθαίρετη και αξιόποινη εξορία του αρνητικού «όχι» και στις τρεις ψηφοφορίες για την εκλογή Προέδρου Δημοκρατίας, η οποία συμπαρέσυρε στην αφάνεια και το θετικό «ναι».

Αλλά λογικά το δίφυλο «παρών» έχει νόμιμο λόγο, μόνον όταν κάποιος αντιστέκεται στον εκβιασμό του «ναι-όχι», δηλώνοντας την προσωπική του αμηχανία. Χωρίς όμως το εναλλακτικό ζεύγος «όχι-ναι», απομονωμένο το αμφίβολο «παρών», όταν σερβίρεται ως φενάκη του «όχι», θα έπρεπε, κατά την αγράμματη γνώση μου, να θεωρείται άκυρο. Εκτός κι αν πρόκειται για συμφέρουσα κομπίνα, ώστε τα χρυσαυγίτικα «παρών» να συνυπολογιστούν στη ζούλα με τις ψήφους όσων επινόησαν προς ίδιον όφελος το νεόκοπο αυτό κόλπο.

ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ

Ακολουθήστε στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, από
Γνώμες
ΒΗΜΑτοδότης
Σίβυλλα
Helios Kiosk