Ωρα για μεγάλες πρωτοβουλίες – Φόβος για σοβαρούς κινδύνους

Αναδείξαμε την προηγούμενη Κυριακή τον κεντρικό ρόλο που επιφυλάσσουν στη χώρα μας η ισλαμική στροφή του νεόκοπου χαλίφη κ. Ερντογάν

Ωρα για μεγάλες πρωτοβουλίες – Φόβος για σοβαρούς κινδύνους | tovima.gr
Αναδείξαμε την προηγούμενη Κυριακή τον κεντρικό ρόλο που επιφυλάσσουν στη χώρα μας η ισλαμική στροφή του νεόκοπου χαλίφη κ. Ερντογάν, η ανακάλυψη πηγών ενέργειας στην ΑΟΖ της Κύπρου και σε άλλες υποθαλάσσιες τοποθεσίες της Ανατολικής Μεσογείου και η συνειδητοποίηση από την πλευρά της αμερικανικής ηγεσίας του γεγονότος ότι η Τουρκία δεν είναι πιστός στρατηγικός σύμμαχος της Δύσης αλλά παράγοντας αστάθειας και ανωμαλίας και πηγή κάθε είδους ενίσχυσης για τα ανατρεπτικά και τρομοκρατικά κινήματα.
Η διαμόρφωση περί την εκμετάλλευση των υδρογονανθράκων δύο τριγωνικών σχημάτων συνεργασίας, που είναι φυσικό να προεκτείνονται σε σχήματα γενικότερης οικονομικής, πολιτικής και αμυντικής ταύτισης συμφερόντων, περιέχει τεράστιες δυνατότητες, αλλά συγκροτεί αυτή καθαυτή μια παγίδα. Οι δυνατότητες θα προέρχονταν από τη συνεργασία των δύο τριγώνων με ορίζοντα την ταύτισή τους. Αν, δηλαδή, η Ελλάδα και η Κύπρος κατάφερναν να καθήσουν η Αίγυπτος και το Ισραήλ σε ένα κοινό τραπέζι συνεργασίας αρχικά για την εξόρυξη του πετρελαίου και του φυσικού αερίου και αργότερα για την εμπορία τους και τη νομιμοποίηση και προστασία του όλου συστήματος, θα άνοιγε μια πόρτα για τη μείωση της έντασης και την υπέρβαση του οδυνηρού παρελθόντος στη Μέση Ανατολή.
Μια σειρά τέτοιων πρωτοβουλιών που θα εστέφονταν με επιτυχία θα μας αναδείκνυε σε πρωτεργάτη της επίλυσης του προβλήματος της ειρήνης στη Μέση Ανατολή, που είναι εδώ και 60 χρόνια το πιο επικίνδυνο πρόβλημα παγκοσμίως.
Υπάρχουν δύο τρόποι για να ασκεί κανείς εξωτερική πολιτική. Ο ένας συνίσταται στην ανάληψη πρωτοβουλιών παρακινδυνευμένων που, αν η προσέγγιση είναι σωστή, δικαιώνεται συνήθως μετά την πάροδο ορισμένου χρόνου. Επειδή στα κοινοβουλευτικά πολιτεύματα η εναλλαγή κυβερνήσεων και επομένως πολιτικών υπευθύνων για μια κατεύθυνση είναι συχνή, είναι συνηθισμένο το θέαμα άλλος να έχει αναλάβει τα ρίσκα μιας συγκεκριμένης πρωτοβουλίας και άλλος να εισπράττει το χειροκρότημα για την παρ’ ελπίδα επιτυχία της. Υπάρχουν δύο ειδών πολιτικές φυσιογνωμίες. Μερικοί, σπάνιοι δυστυχώς, ενδιαφέρονται για το περιεχόμενο, τις ελπίδες και τους κινδύνους μιας συγκεκριμένης στάσης. Αλλοι ενδιαφέρονται μόνο για το αξίωμα, κύρια φροντίδα τους είναι η δημαγωγία και η δημιουργία φαινομενικών εντυπώσεων στη σφαίρα της επικοινωνίας. Καταφέρνουν με την αποφυγή της απερίφραστης τοποθέτησης να τιθασεύσουν τα γεγονότα και να διαιωνίσουν όσο γίνεται την παραμονή τους στον συγκεκριμένο χώρο, όπου, όταν θα φύγουν, απομένει ως ανάμνηση μόνο η σαχλή αίσθηση της κατάχρησης επικοινωνίας.
Η Ελλάδα επί Ανδρέα Παπανδρέου έκανε την πρώτη πολιτική. Ο ίδιος και οι συνεργάτες του λοιδορούνταν και υβρίζονταν από ανίκανους να δουν τις πραγματικές δυνατότητες των πρωτοβουλιών που ανελάμβαναν τότε ο πρωθυπουργός και το υπουργείο Εξωτερικών. Οταν καλούσαμε με τιμές τον Αραφάτ στην Αθήνα, οι άλλοι τον ονόμαζαν τρομοκράτη. Χρειάστηκε να περάσουν δεκαετίες για να καταλάβουν ότι ο Αραφάτ και το κίνημά του ήταν ο μόνος συνομιλητής που μπορούσε να διαπραγματευθεί σοβαρά εγγυήσεις για την αναγνώριση και τη διατήρηση του κράτους του Ισραήλ στα εδάφη που κάποτε αποτελούσαν την Παλαιστίνη. Οταν ο Παπανδρέου έφερνε τον Καντάφι πρόσωπο με πρόσωπο με τον Μιτεράν στην Ελούντα, σύσσωμοι οι Αγγλοσάξονες και οι εδώ ακόλουθοί τους αποκαλούσαν τον Καντάφι σφαγέα. Σήμερα η Λιβύη έχει πάψει να υπάρχει ως κράτος και τα πετρέλαιά της τα νέμονται συμμορίες ενόπλων. Οταν ζητήσαμε την επαναδιαπραγμάτευση του Μνημονίου για τους όρους εισόδου μας στην ΕΟΚ, όταν μπλοκάραμε την ένταξη της Ισπανίας και της Πορτογαλίας απαιτώντας τα Μεσογειακά Ολοκληρωμένα Προγράμματα (ΜΟΠ), όταν αναγγείλαμε την υιοθέτηση των πρωτοβουλιών μας στον έναν ή στον άλλον τομέα του ευρωπαϊκού γίγνεσθαι και όταν, τέλος, φέραμε σε πέρας θριαμβευτικά ως Προεδρία τη διεύρυνση προς τον Βορρά της Ευρώπης, μας αποκαλούσαν τρελούς και ψεύτες.
Κυρίως λυσσαλέα ήταν η αντίδραση όταν διεκδικήσαμε να μπει η Κύπρος ως πλήρες μέλος στην Ευρώπη, ενώ το πρόβλημα της κατοχής τμήματος του εδάφους της από τα στρατεύματα του Αττίλα δεν είχε επιλυθεί. Γενικός τότε ήταν ο διασυρμός, οι συκοφαντικές επιθέσεις, η δημοσιογραφική αλητεία, κι όμως την 1η Μαΐου 2004 η Κύπρος έμπαινε θριαμβευτικά στην Ευρωπαϊκή Ενωση και η Ελλάδα επιτύγχανε την πρώτη και μόνη ίσως διπλωματική νίκη της από το 1974. Παράλληλα κάποιοι ασκούσαν όταν τους δινόταν η ευκαιρία την άλλη πολιτική. Εσερναν τα πόδια τους, φλυαρούσαν ακατάσχετα, στρογγύλευαν τις γωνίες και κάθε βράδυ προσεύχονταν να φύγουν με δόξα και τιμή από αυτό το επικίνδυνο υπουργείο και να συνεχίσουν ίσως κάπου αλλού, μέχρι τελικής πτώσεως.
Είναι σαφές ότι το κείμενο αυτό έχει ως στόχο την ενθάρρυνση όσων τολμούν και μπορούν να φανταστούν πρωτοβουλίες και νίκες. Τους άλλους θα τους απορροφήσει αργά ή γρήγορα η εσωτερική μικροπολιτική, που εξάλλου τους πάει καλύτερα.
Ο κ. Θεόδωρος Πάγκαλος είναι πρώην υπουργός.

ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ

Ακολουθήστε στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, από
Γνώμες
ΒΗΜΑτοδότης
Σίβυλλα
Helios Kiosk