Οταν στα τέλη του περασμένου Ιουνίου ο κ. Αργύρης Πεδουλάκης έσφιγγε το χέρι του ιδιοκτήτη της ΚΑΕ Παναθηναϊκός κ. Δημήτρη Γιαννακόπουλου, αποφασίζοντας να καθοδηγήσει την πιο επιτυχημένη ευρωπαϊκή ομάδα της τελευταίας 15ετίας, εκτός από τη δύσκολη αποστολή της εκθρόνισης του πρωταθλητή Ελλάδας και Ευρώπης Ολυμπιακού, χρειάστηκε να συμβιβαστεί και με τη… «σκιά» του προκατόχου του κ. Ζέλικο Ομπράντοβιτς, που τον συντρόφευε σε κάθε βήμα. Ενδεκα μήνες αργότερα και έχοντας οδηγήσει το «Τριφύλλι» στον θρόνο του πρωταθλητή και του κυπελλούχου Ελλάδος με τέσσερις συναπτές νίκες επί των Ερυθρολεύκων (μία στο Κύπελλο και τρεις στους τελικούς της Α1), ο 49χρονος προπονητής μιλάει στο «Βήμα» για τη μνημειώδη διαδρομή από το αμφιλεγόμενο ξεκίνημα ως την απόλυτη αποθέωση.

Κατά τη διάρκεια της εφετινής χρονιάς υπερτονίσατε ότι «πρώτα περπατάς και μετά πετάς». Εκτιμάτε ότι ο Παναθηναϊκός… πετούσε στους τελικούς με τον Ολυμπιακό;

«Δεν νομίζω ότι ο Παναθηναϊκός πετούσε στους τελικούς. Δεν θα μπορούσε να πετάει από τον πρώτο χρόνο. Ή να είναι η ομάδα του 2009, που αποτελούσε έναν συνδυασμό χρημάτων, ποιότητας και τεχνογνωσίας. Η χώρα μας, κατά συνέπεια και το φορολογικό σύστημα, έχουν αλλάξει τόσο πολύ ώστε ο Παναθηναϊκός δεν είναι εύκολο να ξαναφθάσει σε εκείνο το επίπεδο. Εγώ πάντα θα απευθύνομαι στον κόσμο με γνώμονα την αλήθεια. Η εφετινή ομάδα εκπλήρωσε την υπόσχεση που έδωσε στην αρχή της χρονιάς, ότι θα αγωνίζεται απέναντι σε όλους τους αντιπάλους. Ηλθαν τα αποτελέσματα και αυτό ήταν καλό και για τον κόσμο και για όλους μας».
Εχοντας οραματιστεί το χτίσιμο μιας αθλητικής ομάδας που να μπορεί να τρέχει, να πηδάει και να παίζει άμυνα σε όλο το γήπεδο, θα θέλατε να αποτελείται ο Παναθηναϊκός από έντεκα… Γκιστ και έναν Διαμαντίδη;
«Το καλύτερο πράγμα στη ζωή είναι οι συνθέσεις. Υπάρχουν παιδιά που προσφέρουν ενέργεια, άλλοι υπερτερούν στα αμυντικά κομμάτια, άλλοι διαθέτουν εξαιρετική πάσα στο λόου ποστ, όπως ο Κώστας Τσαρτσαρής. Μία ομάδα αποτελείται από διαφορετικά κομμάτια. Χρειάζεσαι πάντα τρεις-τέσσερις δημιουργούς και όλοι οι άλλοι πρέπει να διακρίνονται σε συγκεκριμένους τομείς του παιχνιδιού. Ο στόχος για εμένα είναι να διατηρηθεί ο κορμός ώστε να μη χρειαστεί να κάνουμε βήματα προς τα πίσω».
Μετά τον δεύτερο τελικό δείξατε να ενοχλείστε από τις τοποθετήσεις του κ. Γιώργου Μπαρτζώκα…
«Δεν ενοχλήθηκα. Δεν ήθελα όμως και να υποτιμηθεί η προσπάθεια των παιδιών, όπως και το γεγονός ότι ήμασταν καλύτεροι, κάτι που επιβεβαιώθηκε στο τρίτο παιχνίδι. Εκτιμώ ότι μετά την ολοκλήρωση των τελικών και άνθρωποι του Ολυμπιακού συμφώνησαν ότι ο Παναθηναϊκός ήταν καλύτερος. Ξεκινήσαμε ως αουτσάιντερ και με μειονέκτημα έδρας πήραμε το πρωτάθλημα, ενώ και στο Κύπελλο, που επίσης κατακτήσαμε, φτάσαμε στο σημείο να είμαστε καλύτεροι από τον Ολυμπιακό».
Είναι αλήθεια ότι το Φάιναλ Φορ του Λονδίνου ήταν οδηγός ως προς τη χάραξη της στρατηγικής σας;
«Οταν ξεκίνησε η χρονιά ο Ολυμπιακός βρισκόταν χιλιόμετρα μπροστά. Από το πρώτο παιχνίδι που δώσαμε στο ΟΑΚΑ, εμείς έπρεπε να διανύσουμε χιλιόμετρα για να τους προλάβουμε. Βλέποντας και το Φάιναλ Φορ καταλήξαμε στο συμπέρασμα ότι μόνο με έναν τρόπο θα μπορούσαμε να εμφανιστούμε ανταγωνιστικοί, ίσως και καλύτεροι, όταν θα κρίνονταν οι τίτλοι. Θα έπρεπε να παρουσιαστούμε πολύ δυνατοί στην άμυνα και να αξιοποιήσουμε την ικανότητά μας στο μισό γήπεδο, στο “πέντε εναντίον πέντε”. Δεν μπορούσαμε να βγούμε στο ανοικτό γήπεδο με αντίπαλο τον Ολυμπιακό».

Οι περισσότεροι στον Παναθηναϊκό υποστηρίζουν ότι το κομβικό σημείο ήταν η κατάκτηση του Κυπέλλου Ελλάδος. Για εσάς προσωπικά μήπως ήταν η νίκη επί της Ρεάλ Μαδρίτης στο ΟΑΚΑ; Θα πρέπει να είχαν φτάσει και στα δικά σας αφτιά οι φήμες ότι σε περίπτωση ήττας ενδεχομένως να κινδύνευε η δουλειά σας.
«Τη νοοτροπία που περιγράφετε τη γνωρίζω, πως στην Ελλάδα κάθε φορά που χάνει ένας προπονητής, τίθεται ζήτημα “επιβίωσης”. Στον Παναθηναϊκό όμως ο στόχος που θέσαμε ήταν να προκριθούμε στο Top 16 της Ευρωλίγκας, να είμαστε ανταγωνιστικοί στο πρωτάθλημα και να πάρουμε κάποια παιχνίδια στους τελικούς. Υπό αυτό το πρίσμα, θεωρώ ότι το Κύπελλο άλλαξε την ψυχολογία, την οποία ως εκείνη τη στιγμή είχε ο Ολυμπιακός. Το Κύπελλο ήταν αυτό που τόνωσε την αυτοπεποίθηση των παικτών μας και ταυτόχρονα οι αντίπαλοί μας άρχισαν να σκέφτονται ότι “απέναντί μας έχουμε μια καλή ομάδα”. Βεβαίως, κομβικά ήταν και όλα τα παιχνίδια του Top 16, ειδικά από τη στιγμή που είχαμε τραυματία τον Διαμαντίδη για έναν μήνα και τον Σχορτσανίτη για δύο. Οσοι έμειναν, αυτοί οι επτά-οκτώ παίκτες, σφυρηλατήθηκαν στα δύσκολα και έφτασαν στην κατάκτηση του πρωταθλήματος».

Με το χέρι στην καρδιά, πώς αισθανθήκατε όταν ακούσατε τους οπαδούς του Τριφυλλιού να τραγουδούν το όνομά σας;
«Ενιωσα αμηχανία. Ηταν μια επιβράβευση, αλλά δεν θεωρώ ότι μία επιτυχία πρέπει να προσωποποιείται. Εγώ πιστεύω στις ομάδες, στα σύνολα. Το χόμπι μου είναι η μελέτη της Ιστορίας και επειδή την ξέρω καλά, θα σας πω ότι το επικίνδυνο κομμάτι ενός συνόλου είναι να βγει ο ένας από το σύνολο. Θεωρώ ότι στον Παναθηναϊκό έγινε ομαδική δουλειά και αυτό που αισθάνθηκα ήταν αμηχανία. Ηταν μια αυθόρμητη στιγμή εκ μέρους των φιλάθλων και θεωρώ απλώς ότι πολύ κόσμος κατάλαβε το βάρος που σήκωσαν κάποιοι άνθρωποι και ότι χτυπήθηκαν παραπάνω απ’ όσο έπρεπε. Ο Ελληνας είναι δίκαιος γιατί έχει φιλότιμο».

Εχετε υποστηρίξει αρκετές φορές ότι χρειάστηκε να γίνετε κυματοθραύστης ώστε οι παίκτες σας να μην εισπράξουν την πίεση και τη σκληρή κριτική. Μήπως τελικά θα έπρεπε να έχετε… δύο μισθούς στον Παναθηναϊκό;
«Οχι. Εχω έναν μισθό και είμαι ευχαριστημένος, γιατί πολλοί συνάνθρωποί μας δεν έχουν ούτε τα προς το ζην»…
Συμφωνείτε με την άποψη ότι το ελληνικό μπάσκετ σάς «χρωστούσε» ένα πρωτάθλημα;
«Θεωρώ ότι αν η χώρα μας ήταν λίγο διαφορετικά δομημένη, θα μπορούσε να έχει πάρει ένα πρωτάθλημα το Περιστέρι. Είχαμε εξαιρετική ομάδα επί δύο χρονιές. Είμαστε πολύ ευτυχισμένοι με αυτά που πετύχαμε, γιατί τότε υπήρχαν ομαδάρες. Η ΑΕΚ του Ντούσαν Ιβκοβιτς, ο ΠΑΟΚ με τεράστιες επενδύσεις, ο Ολυμπιακός, ο Παναθηναϊκός. Το ότι βγήκαμε πρώτοι έπειτα από 26 αγωνιστικές στην κανονική περίοδο με μια πολύ νεανική ομάδα το 2001 ήταν ένα τεράστιο επίτευγμα γι’ αυτά τα παιδιά, όπως και η ημιτελική σειρά με τον Παναθηναϊκό που κρίθηκε στον πόντο δύο χρόνια αργότερα».

Οι υπέροχοι Τσαρτσαρής και Διαμαντίδης
Επιστράτευση και… προβοκάτσια

Οταν ο Κώστας Τσαρτσαρής ανακοίνωνε την αποχώρησή του από την ενεργό δράση, ποια ήταν η αντίδρασή σας; Θα βρείτε εύκολα παίκτη με το ήθος, τη νοοτροπία και την αξιοπρέπειά του;
«Διαμαντίδης και Τσαρτσαρής δεν υπάρχουν. Είναι παιδιά αφοσιωμένα στην ομάδα. Αυτό που είπε ο Κώστας στο κύκνειο αθλητικό του άσμα περικλείει όλη την ουσία. Ευχαρίστησε τον κόσμο περισσότερο για την ομαδική παρά για την ατομική στήριξη. Αυτό το στοιχείο δεν το βρίσκεις, δεν εξαργυρώνεται. Είναι δύσκολο να βρεις τέτοια παιδιά. Συν το γεγονός ότι η αποχώρηση του Κώστα μάς ανακατεύει και στο τεχνικό θέμα. Είναι Ελληνας, είναι παίκτης υψηλού επιπέδου με μεγάλη εμπειρία. Μακάρι να μπορούσα να τον επιστρατεύσω και τότε θα βλέπαμε έναν πολύ ποιοτικό σέντερ των 15 λεπτών, έτσι όπως παίζεται το σύγχρονο μπάσκετ. Ως άνθρωπος λοιπόν, λέω ότι καλά έκανε και σταμάτησε, αλλά ως προπονητής του Παναθηναϊκού, το θεωρώ μεγάλο πλήγμα».

Μιας και αναφέρατε το όνομα του αρχηγού, είναι αλήθεια αυτό που έχει ακουστεί, ότι οι σχέσεις σας δοκιμάστηκαν κατά τη διάρκεια της χρονιάς;
«Αυτό δεν είναι μόνο ψέμα, αλλά και προβοκάτσια. Είναι κομμάτι της προσπάθειας που έγινε ώστε να χαλάσει το μυαλό της ομάδας και να διαταραχτούν οι ισορροπίες της. Οποιος γνωρίζει τον Δημήτρη αντιλαμβάνεται ότι δεν μπορεί να συμβεί κάτι τέτοιο. Εχει μια ευγενή συμπεριφορά προς όλους. Ο καθένας μπορεί να πει ό,τι θέλει ή να παρατηρήσει κάτι στην τηλεόραση και να βγάλει ένα γρήγορο συμπέρασμα. Δεν γνωρίζει όμως καθόλου τον χαρακτήρα του Δημήτρη. Τέτοιου είδους φήμες είναι αστείες και θα προκαλούσα οποιονδήποτε διατηρεί αμφιβολίες να παρακολουθήσει τις δύο απονομές, στο Κύπελλο και στο πρωτάθλημα».

ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ